Антоні Паўлуць пол. Antoni Pawluć (нар. 5 мая 1888 г. у Засташыне / Асташыне? Менскі павет, памёр 23 чэрвеня 1974 г. у Свебодзіне ) — артылерыст, удзельнік літоўска-беларускіх фармаванняў на польскай службе ў сярэдняй Літве, капітан Войска Польскага, удзельнік Першай, Польска-савецкай, польска-літоўскай і Другой сусветных войнаў, кавалер ордэна Virtuti Militari .

Біяграфія Нарадзіўся 5 мая 1888 года ў Засташыне, у тагачасным Мінскім павеце Мінскай губерні, у дваранскай сям'і Спірыдона і Афанасіі. У 1908 годзе скончыў шэсць класаў сярэдняй школы ў Карсе. У 1908–1910 гадах праходзіў ваенную службу ў 110-м Камскім пяхотным палку ў Коўне. Пасля звальнення з арміі працаваў на чыгуначнай станцыі Махачкала (да 1921 года — Пятроўск-Порт) клеркам.

20 ліпеня 1914 года ён быў мабілізаваны ў 14-ы парк лёгкай артылерыі расейскай арміі. 16 лютага 1915 года яму было прысвоена званне узводнага. 1 красавіка 1917 года ён пачаў вучобу ў школе прапаршчыкаў у Тэлаві. 1 жніўня 1917 года, пасля заканчэння вучобы, быў прызначаны ў 66-ы рэзервовы пяхотны полк у Кінешме.

Затым служыў артылерыстам у I Польскім корпусе ў Расіі. У 1920 годзе быў паранены ў Віленскай экспедыцыі генерала Жалігоўскага. За адвагу і мужнасць у баі быў узнагароджаны ордэнам Virtuti Militari. Тады ен служыў паручнікам у 29-м артылерыйскім палку.

Пасля заканчэння баёў быў звольнены з войска ў 1922 годзе. У 1924 годзе ў складзе вайсковых асаднікаў атрымаў зямельны ўчастак плошчай 17 га ў калоніі Свілла (паштовае аддзяленне Падсвілле ).

Падчас атныпольскай акцыі НКУС 24 лютага 1940 года ён быў дэпартаваны разам з жонкай і малодшым сынам у горад Кресты Верхнетаемскага раёна Архангельскай вобласці. 5 верасня 1941 года, пасля амністыі, ён выехаў у Астрахань. Пазней ён уступіў у Польскія ўзброеныя сілы ў СССР і быў прызначаны ў 7-ы цяжкі артылерыйскі полк, а пазней у 11-ы цяжкі артылерыйскі полк у якасці афіцэра харчовай службы. Знаходзячыся ў бестэрміновым водпуску з фронту, праз Афрыку дабраўся да Англіі. Вярнуўся ў Польшчу і пасяліўся ў Свебодзіне ў 1948 годзе. Працаваў там клеркам. Памёр 23 чэрвеня 1974 года. Пахаваны на гарадскіх могілках у Свебодзіне (участак K, рад 10, магіла 8).

У 1922 годзе ён ажаніўся з Эльжбетай Адлер, з якой у яго было трое дзяцей: Эдвард (нарадзіўся 13 верасня 1923 года), Альдона (нарадзілася 1929 года) і Рамуальд (1932–2015). У 1933 годзе ён ажаніўся ў другі раз з Зоф'яй Вайткевіч (1907–1992).

Ордэны і ўзнагароды

Сярэбраны крыж Ваеннага ордэна Virtuti Militari № 5861 – 20 лістапада 1922 г. Крыж Заслугі войска Сярэдняй Літвы – 3 сакавіка 1926 г.

Зноскі

Бібліяграфія

Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1. Piotr Zarzycki: 29 Pułk Artylerii Lekkiej. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Ajaks, 1999, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich w kampanii wrześniowej. ISBN 83-87103-87-X. Катэгорыя:Памерлі ў 1974 годзе Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1888 годзе