Карале́ўская акадэмі́чная вышэ́йшая шко́ла музы́кі () — нямецкая кансерваторыя, якая працавала ў Берліне. Пасля падзення манархіі ў 1918 годзе была перайменавана ў Дзяржаўную акадэмічную вышэйшую школу музыкі (). У 1975 годзе ўстанова ўвайшла ў склад Вышэйшай школы мастацтваў, якая пазней стала Берлінскім універсітэтам мастацтваў.

Гісторыя Установа была заснавана ў 1869 годзе як дзяржаўная кансерваторыя Прусіі. Для кіраўніцтва ёю з Гановера быў запрошаны выбітны скрыпач Іозеф Іаахім (вучань Ф. Мендэльсона і блізкі сябар І. Брамса), які ўзначальваў школу амаль сорак гадоў — да самай смерці. У якасці выкладчыкаў Іаахім змог прыцягнуць такіх вядомых музыкантаў, як Фрыдрых Кіль, Генрых Барт, Філіп Шпіта, Генрых фон Герцагенберг і Макс Брух. З 1902 года навучальная ўстанова размяшчалася ў новым будынку на Фазаненштрасэ ў Шарлотэнбургу.

У 1888 годзе ў складзе школы было створана Таварыства даўняй музыкі, якое ўключала ў сябе Музей музычных інструментаў. У кароткі тэрмін гэты музей ператварыўся ў адзін з найбуйнейшых збораў Еўропы. Гэтаму асабліва паспрыяла набыццё ў 1902 годзе пры фінансавай падтрымцы імператарскай сям’і выключнай па значэнні калекцыі Сезара Снука, якая налічвала 1145 інструментаў. Пазней адказным за музей стаў вядомы музыказнавец Курт Закс. У 1935 годзе калекцыя была перададзена ў наваствораны Дзяржаўны інстытут музыказнаўства.

На пачатку XX стагоддзя Берлінская вышэйшая школа музыкі карысталася рэпутацыяй даволі кансерватыўнай навучальнай установы. Тым не менш, з 1909 года пад кіраўніцтвам музыказнаўца Германа Крэчмара пачаліся асцярожныя рэформы. Важнай падзеяй стала адкрыццё ў 1912 годзе першага ў найноўшай гісторыі класа клавесіна, які ўзначаліла Ванда Ландоўская.

Пасля Лістападаўскай рэвалюцыі 1918 года манархія пала, і ўстанова стала называцца Дзяржаўнай. У 1920-я гады, у эпоху Веймарскай рэспублікі, адбылося радыкальнае абнаўленне і росквіт школы. Сацыял-дэмакратычны музычны рэферэнт Леа Кестэнберг ініцыяваў глыбокія змены. У 1920 годзе на пасаду дырэктара быў прызначаны прагрэсіўна настроены кампазітар Франц Шрэкер, а яго намеснікам стаў Георг Шюнеман. Да выкладчыцкага складу далучыліся такія выдатныя асобы, як Паўль Хіндэміт, Карл Флеш, Артур Шнабель і Эмануэль Фоерман. Школа адкрылася для музычнага авангарда і значна пашырыла сваю дзейнасць. Пры ёй пачалі працаваць радыёэксперыментальная станцыя, інавацыйны семінар па музычным выхаванні, Фанаграмны архіў пад кіраўніцтвам Эрыха Морыца фон Горнбастэля, медыцынскі кансультацыйны цэнтр для музыкантаў (ініцыятар — Курт Зінгер) і Дзяржаўная тэатральная школа пад кіраўніцтвам Леапольда Еснера.

У 1933 годзе, пасля прыходу да ўлады нацыянал-сацыялістаў, школа была абвешчана «музычна-бальшавіцкай» і «ажыдоўленай». Установа моцна пацярпела ад палітыкі «арыянізацыі» і страціла значную частку свайго выбітнага міжнароднага калектыву.

Пачынаючы з сярэдзіны 1960-х гадоў Берлінская вышэйшая школа музыкі () перажыла новы перыяд рэарганізацый і аб’яднанняў. У 1964 годзе ў яе склад была ўключана Школа драматычнага мастацтва, заснаваная рэжысёрам Максам Райнгартам. У 1966 годзе адбылося аб’яднанне з Гарадской кансерваторыяй (былая Кансерваторыя Штэрна). Канчаткова ў 1975 годзе ўстанова ўвайшла ў склад Вышэйшай школы мастацтваў (), якая ў 2001 годзе атрымала статус Берлінскага ўніверсітэта мастацтваў ().

Дырэктары Іозеф Іаахім (1869—1907) Герман Крэчмар (1909—1920) Франц Шрэкер (1920—1932) Георг Шюнеман (1932—1933) Фрыц Штайн (1933—1945) Вернер Эгк (1950—1953) Барыс Блахер (1953—1971) Гельмут Ролаф (1971—1975)

Вядомыя выкладчыкі Генрых Барт Хуга Бекер Феруча Бузоні Паўль Вешке Вальтэр Гмайндль Данджула Ісідзака Георг Куленкампф Леанід Крэйцэр Анры Марто Енс Петэр-Майнц Эгон Петры Макс Расталь Эрнст Фрыдрых Карл Рударф Ота Таўбман Карл Флеш Эмануэль Фоерман Карл Халір Паўль Хіндэміт Людвіг Хёльшэр Рэйнгард Шварц-Шылінг Густаў Шэк Артур Шнабель Арнольд Шонберг Вольфганг Эмануэль Шміт Макс Штруб

Вядомыя выпускнікі Віктар Бабін Віця Вронскі Бруна Лук Фердынанд Ляйтнер Энрыка Майнардзі Эна Попэ Макс Раабэ Сін'іці Судзукі Грэтэ Султан Серджыу Чэлібідаке Клаус Эге

Крыніцы

Літаратура

Катэгорыя:Кансерваторыі Германіі Катэгорыя:Універсітэты Берліна Катэгорыя:З’явіліся ў 1869 годзе Катэгорыя:Зніклі ў 1975 годзе