Яўген Сляскі, Эўгеніюш Сляскі (; ) — брыгадны генерал Войска Польскага, кавалер ордэна Virtuti Militari.

Біяграфія Ён нарадзіўся 12 студзеня 1873 года ў маёнтку Тадуліна, што ў тагачасным Лепельскім павеце Віцебскай губерні, у дваранскай сям'і Марціна і Леаніды, народжанай Дзямідовіч-Дзямідзецкай. Ён быў старэйшым братам Мечыслава (1878–1935), падпалкоўніка і інжынера ўзбраення Войска Польскага.

У 1895 годзе ён скончыў Елізаветградскую школу кавалерыйскіх юнкераў і быў прызначаны падпаручнікам прафесійнай службы ў Імператарскай расійскай арміі. Падчас Першай сусветнай вайны даслужыўся да звання падпалкоўніка.

У кастрычніку 1917 года ён перайшоў у 1-ы Польскі корпус, дзе спачатку быў камандзірам 3-га эскадрону, а затым дывізіі 2-га палка ўланаў. Вылучаўся 30 студзеня/ 12 лютага 1918 год у баях за вёску Пузыркі, у якім ён камандаваў чатырма эскадронамі палка з кулямётамі і артылерыйскай батарэяй. 19 жніўня 1921 года былы камандзір 2-га палка ўланаў, генерал-лейтэнант Стэфан Сушынскі, падрыхтаваў заяву аб узнагароджанні ордэнам Virtuti Militari.

17 снежня 1918 года ён быў прыняты ў Польскую армію з былога I Польскага корпуса і былой Расійскай арміі з пацверджаннем звання палкоўніка са старшынствам ад 20 верасня 1916 года і прызначаны ў 2-гі ўланскі полк 12 лістапада 1918 года. Падчас вайны з бальшавікамі камандаваў Татарскім кавалерыйскім палком (з 27 красавіка 1919 г.), 13-м уланскім палком і 9-й кавалерыйскай брыгадай.

9 жніўня 1920 года ён стаў акруговым інспектарам кіравання ў Генеральным акруговым камандаванні «Лодзь». З кастрычніка 1920 года прызначаны камандзірам 9-й кавалерыйскай брыгады. З верасня 1921 года камандаваў 4-й кавалерыйскай брыгадай . 3 мая 1922 года яму было прысвоена званне палкоўніка са старшынством ад 1 чэрвеня 1919 года і 3 месцам у корпусе кавалерыйскіх афіцэраў (ад 1924 г. — кавалерыя), а яго матчынай адзінкай быў 25-ы ўланскі полк. 15 мая 1923 года ён быў прызначаны начальнікам Другога дэпартаменту кавалерыі Міністэрства ваенных спраў Другой Рэчы Паспалітай.

31 сакавіка 1924 года прэзідэнт Рэспублікі Польшча Станіслаў Вайцяхоўскі па просьбе міністра ваенных справаў генерал-маёра Уладзіслава Сікорскага прысвоіў яму званне брыгаднага генерала са старшынством з 1 ліпеня 1923 года і 4 месцам ў генеральскім корпусе.

29 красавіка 1924 года аддзел, які ён узначальваў, быў перайменаваны ў Другі Дэпартамент Кавалерыі. 1 чэрвеня таго ж года ён быў прызначаны камандзірам 4-й кавалерыйскай дывізіі ў Львове. 15 кастрычніка 1925 года ён быў прызначаны членам Афіцэрскага суда. У снежні 1925 года яго перавялі камандаваць корпуснай акругай № VI у Львове і адначасова часова даручылі выконваць абавязкі намесніка камандзіра акругі корпусна. 6 мая 1926 г. быў прызначаны камандзірам 8-й асобнай кавалерыйскай брыгады ў Старагардзе. 1 сакавіка 1927 года яму быў прадастаўлены двухмесячны водпуск з захаваннем заробку, а 30 красавіка 1927 года выйшаў на пенсію. Пасля выхаду на пенсію жыў у Глінчы. Там і памёр 24 кастрычніка 1935 г. Пахаваны ў Жукове.

Ён быў жанаты на Зофіі, народжанай Краёўскай, з якой у яго было два сыны: Вітольд (нар. 1913) і Рышард (нар. 1922) .

Ордэны і ўзнагароды

Сярэбраны крыж Ваеннага ордэна Virtuti Militari № 6692 – 10 мая 1922 г. Медаль Перамогі

23 мая 1933 года Камітэт Крыжа і Медалі Незалежнасці адхіліў заяўку на ўзнагароджанне яго гэтай узнагародай «з-за адсутнасці самастойнай працы» .

Кар'ера

харужы – 1893 г. падпаручнік — 1897 г. паручнік – 1900 г. капітан – 1907 г. падпалкоўнік — 1917 г.

Бібліяграфія

Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922. Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924. Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928. Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934. Regina Czarnecka. Organizacja Ministerstwa Spraw Wojskowych (MSWojsk.) w latach 1918-1921. „Biuletyn Wojskowej Służby Archiwalnej”. 27, 2005. Warszawa: Centralne Archiwum Wojskowe. ISSN 0137-5547.  Władysław Seweryn Herkner: Zarys historji wojennej 2-go pułku ułanów grochowskich im. gen. Józefa Dwernickiego. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920. Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991. Cezary Leżeński / Lesław Kukawski: O kawalerii polskiej XX wieku. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1991, s. 41-42. ISBN 83-04-03364-X. Piotr Stawecki: Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 83-11-08262-6. Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1993. ISBN 83-900510-0-1. Зноскі Катэгорыя:Памерлі ў 1935 годзе Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1873 годзе Катэгорыя:Ураджэнцы Лепельшчыны Катэгорыя:Афіцэры Другой Рэчы Паспалітай Катэгорыя:Польскія афіцэры ураджэнцы Беларусі