Контрмарш — ваенны тэрмін, які азначае тактыку стральбы залпамі шыхтоў у паслядоўных шэрагах, або метад перамяшчэння падраздзяленняў з мэтай перагрупоўкі.
Контрмарш (ажыццяўленне агня) Контрмарш як форма ажыццяўлення агню шырока выкарыстоўваўся пяхотай у XVI і XVII стагоддзях. Упершыню яго ўвялі іспанцы ў 1516 годзе, у 17 стагоддзі тактыка значна палепшана Морыцам Аранскім.
Яна складалася з залпаў, якія выкарыстоўвалі паслядоўныя шэрагі стралкоў, згрупаваныя у шчыльныя шыхты. Часцей за ўсё першы шэраг выходзіў перад фармацыяй зрабіўшы прыблізна 10 крокаў наперад, рабіў залп, а потым вяртаўся праз пралом паміж шэрагамі ў тыл фармавання, каб зарадзіць зброю. У гэты час ужо вёў агонь наступны шэраг, а пасля яго — наступны, аналагічна адыходзячы ў тыл і г.д. Паколькі стралковая зброя, якая выкарыстоўвалася ў той час (мушкеты, аркебузы), мела вельмі нізкую хуткастрэльнасць, контрмарш дазваляў падтрымліваць бесперапыннасць агню. Аднак поспех гэтай тактыкі патрабаваў добрай падрыхтоўкі і дысцыпліны жаўнераў (якія з увядзеннем рэкруцкіх і пабаровых армій станавіліся усё меньш гатовымі да бою), што папулярызавала муштру і ўключэнне унтэр-афіцэраў у кіраванне агнём.
Кавалерыскі спосаб вядзення агню з чарагаваннем шэрагаў, падобны да контрмаршу, называецца караколь.
Контрмарш (перагрупоўка) У кантэксце маршу гэты тэрмін абазначае рух салдат у процілеглым ад папярэдняга кірунку. Манеўр, які часцей за ўсё выкарыстоўваецца пры перагрупоўцы перад абліччам змены тактычнай або стратэгічнай пазіцыі. У наш час гэты тэрмін ужо больш не выкарыстоўваецца
Бібліяграфія
Катэгорыя:Ваенная гісторыя Катэгорыя:Тактыка Катэгорыя:Марш Катэгорыя:Старонкі з недагледжанымі перакладамі