Вісліцкі статут (Вісліцка-Пётркаўскія статуты) — помнік сярэднявечнага права Польшчы і дзелавога пісьменства Вялікага Княства Літоўскага. Складзены ў 1346—1347 гадах падчас кіравання караля Казіміра III Вялікага на аснове польскага звычаёвага права.
Першапачаткова гэта былі два асобныя прававыя зборнікі, прынятыя на шляхецкіх сеймах. Пётркаўскі статут (1346) складаўся з 34 артыкулаў і быў прызначаны для Вялікай Польшчы. Вісліцкі статут (1347) складаўся з 59 артыкулаў і быў прызначаны для Малай Польшчы. У 1368 годзе абедзве часткі былі аб’яднаны ў адзін зборнік, што стала важным крокам да пераадолення феадальнай раздробленасці і юрыдычнага аб’яднання польскіх зямель. Арыгінал дакумента быў напісаны на лацінскай мове.
У перыяд паміж 1423 і 1434 гадамі лацінскі тэкст статута быў перакладзены на старабеларускую мову. Тэкст захаваўся ў спісах канца XV — пачатку XVI стагоддзя. Падчас перакладу і адаптацыі да прававых рэалій ВКЛ зборнік быў значна дапоўнены, і ў выніку беларускі варыянт утрымліваў на 77 артыкулаў больш, чым арыгінал. Помнік адлюстроўвае працэс фарміравання беларускай юрыдычнай тэрміналогіі. У тэксце сустракаюцца паланізмы і багемізмы (чэшскія запазычанні), што сведчыць пра складаныя культурныя сувязі перакладчыкаў.
Вісліцкі статут стаў адной з гістарычных падвалін і крыніц для далейшага развіцця ўласнага права ВКЛ, якое пазней увянчалася стварэннем Статутаў Вялікага Княства Літоўскага 1529, 1566 і 1588 гадоў.
Літаратура Зіманскі, В. Э. Вісліцкі статут як помнік беларускай дзелавой пісьменнасці XV ст. / В. Э. Зіманскі // Веснік Віцебскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя П. М. Машэрава. — 2002. — № 1. — С. 64-70.
Катэгорыя:Гісторыя права Польшчы Катэгорыя:Крыніцы сярэдневяковага права Катэгорыя:З’явіліся ў 1347 годзе Катэгорыя:1347 год у Еўропе