Unutar muslimanskog svijeta, stavovi prema LGBTQ osobama variraju i varirali su između društava i pojedinačnih muslimana. Iako je kolokvijalno i de facto zvanično prihvatanje barem nekih homoseksualnih i rodno varijantnih ponašanja bilo uobičajeno u predmodernim periodima, kasniji razvoji događaja, počevši od 19. vijeka, stvorili su pretežno neprijateljsko okruženje za LGBTQ osobe.
Postoje razlike u tome kako Kuran i kasnije hadiske tradicije tretiraju homoseksualnost, pri čemu su potonje daleko eksplicitnije negativne. Ovo je izazvalo raskole u pravnom mišljenju, jer dok su se sve glavne škole jurisprudencije uglavnom slagale da je liwat — analni seks između muškaraca — bio haram, mišljenja su se razlikovala u pogledu legalnosti i strogosti kazne, kao i pravnog položaja istospolnih odnosa žena. Nadalje, ove formulacije uglavnom su ostale teoretske, s obzirom na to da historijski dokazi iz predmodernog perioda pokazuju de facto toleranciju homoseksualnih odnosa. Historijski zapisi također sugerišu da u slučaju da su zakoni protiv homoseksualnosti bili prizivani u predmodernom periodu, to se radilo uglavnom u slučajevima silovanja ili drugog "izuzetno eklatantnog kršenja javnog morala". Ovi faktori omogućili su temama homoerotičnosti i pederastije da budu kultivisane u islamskoj poeziji i drugim žanrovima islamske književnosti od 8. vijeka pa sve do modernog doba.
U modernom dobu, stavovi muslimanske javnosti prema homoseksualnosti pretrpjeli su značajne promjene počevši od 19. vijeka, uglavnom zbog globalnog širenja islamskih fundamentalističkih pokreta, prvenstveno selefizma i vehabizma. Muslimanski svijet također je bio pod uticajem seksualnih shvatanja i normi koje su u to vrijeme bile preovlađujuće u kršćanskom svijetu, posebno u pogledu anti-LGBTQ zakona prisutnih širom evropskih društava; brojne većinski muslimanske zemlje koje su nekada bile kolonije evropskih carstava zadržavaju kolonijalne krivične sankcije protiv homoseksualnosti.
Kako je zapadna kultura vremenom omogućila platformu za procvat mnogih LGBTQ pokreta, mnogi islamski fundamentalisti počeli su povezivati zapadni svijet sa "razornim moralnim padom" i rasprostranjenom homoseksualnošću. U savremenom društvu, predrasude, anti-LGBTQ diskriminacija i anti-LGBTQ nasilje — uključujući nasilje koje se provodi unutar pravnih sistema — opstaju u velikom dijelu muslimanskog svijeta, što je pogoršano društveno konzervativnim stavovima i usponom islamističkih ideologija u nekim zemljama. Postoje zakoni protiv homoseksualnih aktivnosti u mnogim većinski muslimanskim zemljama, pri čemu brojni od njih propisuju smrtnu kaznu za osuđene prestupnike. U istraživanjima javnog mnijenja, ogromna većina muslimana u raznim zemljama odbacuje ideju da bi homoseksualnost trebala biti prihvatljiva u društvu. Većina većinski muslimanskih zemalja protivila se potezima za unaprjeđenje LGBTQ prava i priznanja u Ujedinjenim nacijama (UN), uključujući i u Generalnoj skupštini UN-a te Vijeću za ljudska prava UN-a.
Uprkos ovim dešavanjima, savremena islamska jurisprudencija generalno prihvata mogućnost da transrodne osobe (mukhannith/mutarajjilah) promijene svoj rodni status, ali isključivo nakon hirurškog zahvata, vezujući nečiji rod za biološke markere. Transrodne osobe ipak su suočene sa stigmom, diskriminacijom, zastrašivanjem i maltretiranjem na mnoge načine u većinski muslimanskim društvima. Transrodni identiteti često se posmatraju unutar rodne binarnosti, iako su neki predmoderni učenjaci prepoznavali feminizirane muškarce (mukhannath) kao oblik trećeg roda, sve dok je njihovo ponašanje bilo prirodno a ne predstava.
Historija Stavovi muslimana prema LGBTQ praksama varirali su kroz islamsku historiju; pravni učenjaci osuđivali su i često formulisali kazne za homoseksualne činove, ali je blago (ili često nepostojeće) provođenje omogućilo toleranciju, a ponekad i slavljenje takvih činova.
Homoerotičnost je bila idealizovana u obliku poezije ili umjetničkih izjava ljubavi, često od starijeg muškarca mlađem muškarcu ili adolescentu. Ovo je prihvaćeno u dvorskim okruženjima kao sistem pederastije, mada su se događali i egalitarni istospolni odnosi (uz prijetnju društvenom osudom pasivnog partnera, ako se otkrije). U skladu s tim, arapski jezik imao je značajan rječnik homoerotičnih pojmova, sa više riječi koje su opisivale tipove muških prostitutki, uključujući i one iz perioda prije islama. Schmitt identifikuje nekih dvadesetak riječi na arapskom, perzijskom i turskom jeziku za identifikaciju onih koji su penetrirani. Ostale srodne arapske riječi uključuju mukhannathun (feminizirani muškarci), ma'bûn, halaqī i baghghā.
Predmoderno doba mini|250px|desno|Abbas Veliki iz Safavidskog Irana sa pažom (1627), perzijska minijatura Muhammada Qasima u Louvreu; Evropski putnici koji su posjetili Iran tokom vladavine šaha Abbasa govorili su o njegovoj snažnoj želji za šarmantnim mladim paževima i peharnicima.Postoji malo dokaza o homoseksualnoj praksi u islamskim društvima tokom prvog stoljeća i po islamske ere. Homoerotska poezija iznenada se pojavljuje krajem 8. vijeka nove ere, naročito u Bagdadu u djelu Abu Nuwasa (756–814), koji je postao majstor svih savremenih žanrova arapske poezije. Poznati autor Jahiz pokušao je objasniti naglu promjenu u stavovima prema homoseksualnosti nakon Abasidske revolucije dolaskom abasidske vojske iz Horasana, za koje se kaže da su se tješili muškim paževima kada im je zabranjeno da sa sobom povedu svoje žene. Prema brojnim autorima iz tog vremena, povećan prosperitet nakon ranih osvajanja bio je praćen navodnom "korupcijom morala" u dva sveta grada Meki i Medini; Bosworth i drugi zaključuju da je homoseksualna praksa postala rasprostranjenija tokom ovog vremena kao rezultat akulturacije stranim običajima, kao što su muzika i ples koji su praktikovali mukhannathun, a koji su uglavnom bili stranog porijekla, dok drugi autori tvrde da je ovaj proces bio povezan sa međureligijskim dijalogom, posebno u i oko Transoksijane.
Naredna stoljeća bila su svjedokom nastavka ovog trenda. Za abasidskog halifu Al-Amina (vl. 809–813) govorilo se da je zahtijevao da žene robinje budu obučene u mušku odjeću kako bi ga se nagovorilo na seks s njima, a šira moda za ghulamiyyat (djevojčice koje liče na dječake) odražava se u književnosti tog perioda. Religijski učenjaci također su bili pod uticajem ovog okruženja, ali u manjoj mjeri; Glavni sudija Abasidskog halifata Yahya ibn Aktham dozvolio je homoseksualne činove, uprkos tome što je bio strog prema drugim seksualnim činovima kao što je blud. Ovo se pokazalo kontroverznim za pisca, Abi Salmu, koji je napisao "nadali smo se da ćemo vidjeti pravdu na djelu, ali su naše molbe završile u očaju, jer, može li svijetu i njegovim ljudima biti dobroga kada Glavni sudija muslimana sodomizira (yaluṯu)?" Kasnije, u raspravi iz jedanaestog vijeka među učenjacima iz Bagdada, neki učenjaci koji su pokazivali crte biseksualnosti tvrdili su da je prirodno za muškarca da želi analni snošaj sa drugim muškarcem, ali da bi to bilo dozvoljeno tek u zagrobnom životu. Slično, El-Rouayheb sugeriše da, kako se islamska ortodoksija stabilizovala i religiozni učenjaci su smatrali sodomiju odvratnim grijehom više ili manje bez izuzetka, većina njih nije vjerovala da ova zabrana obuhvata zaljubljivanje ili pisanje poezije.
mini|250px|desno|Mahmud od Ghaznija (u crvenoj odori), rukuje se sa šeikom, dok njegov pratilac Malik Ayaz stoji iza njega (1515)Shvatanja homoseksualnosti koja se nalaze u klasičnim islamskim tekstovima ličila su na tradicije klasične Grčke i antičkog Rima, a ne na savremeno razumijevanje seksualne orijentacije. U ranijim tekstovima očekivalo se da će mnoge zrele muškarce seksualno privlačiti i žene i adolescenti (uz navodni 'ideal' počevši od četrnaeste godine pa sve do izrastanja pune brade), i od takvih muškaraca se očekivalo da žele igrati samo aktivnu ulogu u homoseksualnom odnosu nakon što dostignu punoljetstvo. Ove norme nisu bile statične, međutim; dok se rast brade smatrao konvencionalnom dobi kada bi adolescent izgubio svoju homoerotsku privlačnost u ranijim periodima, dob stereotipnog voljenog postala je manje ograničena tokom kasnijih perioda. Ovaj prototip bio je često predstavljan u perzijskoj poeziji kroz turkijske vojnike robove koji su u većini slučajeva bili znatno stariji od navodnog 'idealnog doba', a bio je ilustrovan i pričom o Mahmudu od Ghaznija (971–1030), vladaru Ghaznavidskog Carstva, i njegovom peharniku Malik Ayazu. mini|Ilustracija iz Tuhfet ul-Mulk, osmanskog rukopisa iz 1773.|412x412pxDok su klasični tekstovi i poezija pokrivali homoerotičnost na ograničen način, mnogi autori navode da je u brojnim periodima permisivnost i egalitarizam u diskursu o istospolnim vezama varirao od jednog do drugog konteksta. Murray tvrdi da uprkos normativnoj prirodi restriktivnog pederastičnog diskursa u dvorskim okruženjima, egalitarni istospolni odnosi su se dešavali; i dalje, Rowson ističe da su muški autori koji su pisali o seksu izgleda bili relativno ambivalentni prema ženskim istospolnim odnosima.Govoreći specifično o teritorijama Osmanskog Carstva, Ze'evi tvrdi da stigma vezana za odrasle pasivne partnere uobičajena u Zlatnom dobu islama izgleda sumnjivo odsutna iz osmanskih medicinskih rasprava; i dalje argumentuje da, s izuzetkom daleko više muškocentričnog, patrijarhalnog glasa, svakodnevni osmanski seksualni diskurs bio bi "nama (...) srodniji novijim televizijskim serijama kao što su Seks i grad ili Will i Grace nego većini seksualnog diskursa devetnaestog i dvadesetog vijeka."
S druge strane, otvorenije diskusije o seksualnosti tokom ovog vremena mogu se naći u brojnim kontekstima. Zbirke kako narodne tako i klasične poezije i pjesama koje je sastavio Ali Ufkî, sadrže brojne pjesme povezane s muškom i ženskom istospolnom ljubavlju, barem u jednom slučaju u egalitarnom kontekstu. Djela Enderûnlu Fâzıla na sličan način obuhvataju mušku i žensku istospolnu ljubav na znatno manje dobno segregiran način. Nedîm, slavni osmanski pjesnik, izgleda da je slobodno govorio o ljubavi sa starijim muškarcima, jer je u svojoj turskoj i perzijskoj poeziji često spominjao brade. Slično, pozorište sjenki često je predstavljalo žensku istospolnu ljubav, kao i jednog od glavnih likova, Karagöza, kako prebacuje između aktivnih i pasivnih uloga.
Uprkos ovim izuzecima u određenim postavkama i periodima, homoseksualne prakse prisutne u dvorskim i 'uglednim' krugovima u islamskom svijetu uglavnom su ostale dobno segregirane. U medicinskoj tradiciji, traženje igranja pasivne uloge smatralo se neprirodnim i sramotnim za zrelog muškarca, a prateći grčke presedane, islamski svijet je to smatrao patološkim. Zato je medicinski izraz ubnah korišten za želju muškarca da isključivo prima analni odnos. Ljekari koji su teoretizirali o ubnah uključuju Rhazesa, koji je mislio da to korelira s malim genitalijama i da je liječenje moguće pod uslovom da se subjekt ne smatra previše feminiziranim a ponašanje ne bude "produženo".. Dawud al-Antaki, nasuprot tome, zagovarao je da je to moglo biti uzrokovano kiselkastom supstancom ugrađenom u vene anusa, uzrokujući svrbež i samim tim potrebu za olakšanjem.
Moderno doba