mini|300x300px|Perzijska minijatura Abasa Velikog i paža. Autor Muhammad Qasim, safavidski Iran, 1627; Louvre. Figura peharnika bila je česta u arapskoj homoerotičnoj poeziji općenito, spajajući bahički žanr (خمريات jamriyyat) i homoseksualnu ljubav (مذكرات mudhakkarat). Homoerotična poezija u hispanoarapskoj književnosti, često najvišeg kvaliteta, cvjetala je u islamskoj kulturi u vrijeme kada je homoseksualnost, uvedena kao kulturna profinjenost u kulturi Emevija, igrala važnu ulogu.
Među kraljevima El-Endelusa praksa homoseksualnosti s mladićima bila je prilično česta; među njima su abadidski emir El-Mutamid iz Seville i Jusuf III iz Nasridskog kraljevstva Granade pisali homoerotičnu poeziju.Eisenberg. 1996, str. 56-57 Preferencija kršćanskih muških i ženskih robova u odnosu na žene ili efebe iz vlastite kulture doprinijela je neprijateljstvu kršćanskih kraljevstava.Eisenberg. 1996, str. 64 Također u jevrejskoj zajednici El-Endelusa homoseksualnost je bila normalna među aristokratijom.Eisenberg. 1996, str. 59-60
Kontradikcija između osuđujuće vjerske legalnosti i permisivne popularne stvarnosti prevaziđena je pribjegavanjem neoplatonskoj sublimaciji, "udri ljubavi", dvosmislene čednosti.Ibn Hazm. 1967, str. 69-70 Objekt žudnje, općenito sluga, rob ili zarobljenik, obrnuo je društvenu ulogu u poeziji, postajući gospodar ljubavnika, na isti način kao što se desilo sa dvorskom ljubavlju u srednjovjekovnoj kršćanskoj Evropi.
Homoerotizam prisutan u andaluzijskoj poeziji uspostavlja vrstu odnosa sličnu onoj opisanoj u staroj Grčkoj: odrasli pjesnik preuzima aktivnu ulogu naspram efeba koji preuzima pasivnu, što je dovelo do stvaranja književnog klišea, onog o pojavi "boza" (paperja),Bozo: (Od lat. buccĕus, od usta). m. Dlaka koja se pojavljuje kod mladića na gornjoj usni prije nego što nikne brada. koji dozvoljava, s obzirom na opisnu dvosmislenost pjesama, kako u slikama tako i u gramatičkim upotrebama, da se identificira spol opisanog ljubavnika. Veliki dio erotsko-ljubavne poezije tog perioda posvećen je peharniku ili točiocu vina, kombinujući bahički (خمريات jamriyyat) i homoerotični (مذكرات mudhakkarat) žanr.
Počela je cvjetati u prvoj polovini 9. vijeka, tokom vladavine Abdurahmana II, emira Córdobe. Pad Kordopskog halifata u jedanaestom vijeku i kasnija vladavina Almoravida te podjela na kraljevstva taifa, decentralizirali su kulturu širom El-Endelusa, proizvodeći eru raskoši u poeziji. Almohadska invazija donijela je pojavu novih književnih dvorova u 12. i 13. vijeku. Veća ženska autonomija u ovoj sjevernoafričkoj etničkoj grupi dovela je do pojave većeg broja pjesnikinja, od kojih su neke također pisale pjesme koje su opjevavale žensku ljepotu.
Kontekst
Civilizacija razvijena u Emevijskom halifatu iz Córdobe parirala je i nadmašila civilizaciju kršćanske Evrope. Nakon smrti Karla Velikog 814. godine i kasnijeg opadanja njegovog carstva, jedini grad koji je parirao Córdobi u Evropi bio je Konstantinopolj, glavni grad Bizantijskog Carstva, smješten na drugom kraju kontinenta. Halife Córdobe nadmašili su svoje bizantijske savremenike u kulturi. Književnost, a posebno poezija, s entuzijazmom je kultivirana, kao što je bio slučaj u svim arapskim zemljama; tokom tog perioda, arapski jezik nadmašio je latinski u djelima o medicini, astronomiji i matematici; kršćani na poluostrvu učili su arapski kako bi usavršili ekspresivan i elegantan stil, a učenjaci iz cijele kršćanske Evrope putovali su u Toledo ili Kordobu na studije. Vjerovatno je da su održavali superioran standard javne uprave: mnogi kršćanski i jevrejski podanici preferirali su vladavinu nevjernika, čije zakonodavstvo nije bilo netolerantnije od kršćanskih zakona.
Nakon arapskog osvajanja 711. došlo je do jedinstvenog procvata homoerotične poezije na Pirinejskom poluostrvu, što je ponovilo fenomen islamskog svijeta općenito, s paralelama u erotskoj lirskoj poeziji Iraka, Perzije, Afganistana, Indije, Turske i sjevernoafričkih zemalja poput Egipta, Tunisa i Maroka. Antologije srednjovjekovne islamske poezije iz velikih arapskih prijestolnica pokazuju, tokom gotovo jednog milenijuma, istu struju strastvenog homoerotizma pronađenu u pjesmama Córdobe, Seville ili Granade.
Homoseksualnost, prihvaćena na osnovu opće kur'anske tolerancije prema grijesima tijela, uvedena je kao kulturna profinjenost među Emevijama, uprkos protestima nekih pravnih škola. Tako je Ibn Hazm iz Córdobe bio tolerantan prema homoerotizmu,Ibn Hazm, 1967. str. 290 pokazujući svoje neodobravanje samo kada je bio pomiješan s nekom vrstom javnog nemorala, a taj stav očigledno su dijelili i njegovi savremenici.
I filozofski i književno, andaluzijski autori znali su i poštovali grčki klasicizam, čiji je rad na prevođenju i kompilaciji bio neophodan za opstanak mnogih klasičnih tekstova. Mnoge teme andaluzijske poezije, poput pohvale efebske ljepote, direktno su izvedene iz grčke homoerotične poezije, koju su poznavali kroz prijevode iz vremena velike biblioteke u Córdobi emevijskog halife Hišama II.Reina. 2007, str. 73
Islamski zakon i homoseksualnost
Strogost i netolerancija koje su karakterisale tradicionalni judaizam i kršćanstvo u seksualnim pitanjima ponovo su se pojavile u zakonima treće abrahamske religije. Neke važne škole, poput one teologa Malika iz Medine ili doslovnjaka Ibn Hanbela, razmatrale su za homoseksualitam smrtnu kaznu, obično kamenovanjem. Druge pravne škole smatrale su prikladnijim odlučiti se za bičevanje, obično sa sto udaraca bičem.
Međutim, drugi aspekti islamske kulture pokazuju određenu kontradikciju sa strogošću, naslijeđenom iz Starog zavjeta, koja je dominirala legalnošću islama u tom pogledu. Popularni stav bio je mnogo manje neprijateljski prema homoerotizmu i evropski posjetioci bili su iznenađeni opuštenom tolerancijom homoerotizma među Arapima, koji, čini se, nisu nalazili ništa neprirodno u odnosima između muškaraca i dječaka. U srednjovjekovnim arapskim raspravama o ljubavi, ova takozvana "emocionalna intoksikacija" isprovocirana je ne samo ljubavlju prema ženama, već i ljubavlju prema dječacima i drugim muškarcima. Dok je u ostatku Evrope bila kažnjiva spaljivanjem na lomači, u El-Endelusu homoseksualnost je bila česta i intelektualno prestižna; djela autora poput Ibn Sahla iz Seville, eksplicitna u tom smislu, prenesena su u sve kutke islamskog svijeta kao primjer ljubavne poezije.Reina. 2007 str. 72-73
Jedino spominjanje lezbijstva od strane Ibn Hazma u djelu Golubičina ogrlica je, u primjeni islama, osuđujuće. Ali arapske reference na lezbijstvo nisu tako očigledno osuđujuće: barem desetak romansi između žena spominje se u djelu Knjiga o Hind, koja je i sama arhetipska lezbijka; izgubljena je Rasprava o lezbijstvu (Kitab al-Sahhakat) iz 9. vijeka, a kasnija djela o arapskoj erotici sadržavala su poglavlja o ovoj temi.Crompton. 2006, str. 166Crompton. 1997, str. 150 Neke žene u El-Endelusu imale su pristup obrazovanju i mogle su slobodno pisati. U njihovim pjesmama, ljubav prema drugoj ženi tretirana je i prisutna na isti način kao i ljubav muških pjesnika prema drugim muškarcima. mini|Rukopis B djela Poema de Yuçuf (anonimna alhamijado književnost na aragonskom jeziku iz 14. vijeka). U suri XII Kur'ana, Jusuf je predstavljen kao muškarac čija zanosna ljepota izaziva ljubav. Australijski historičar Robert Aldrich ističe da je dijelom ova tolerancija prema homoerotizmu posljedica činjenice da islam ne prepoznaje tako izraženu razdvojenost između tijela i duha kao kršćanstvo i cijeni seksualno zadovoljstvo.Aldrich. 2008, str. 274 Ostali razlozi bili bi estetski: u Kur'anu je to muškarac, Jusuf koji je u suri XII predstavljen kao vrhunski predstavnik ljepote. U ovom kur'anskom tekstu također je prikazan platonski koncept da je ljepota ono što stvara ljubav, na strašan, zanosan način. García Gómez ističe u svom uvodu u djelo Golubičina ogrlica da muslimani nazivaju "al-iftitān bi-l-suwar" "poremećajem ili metežom koji duše trpe kada posmatraju ljepotu konkretiziranu u skladnim oblicima", ilustrujući to pričom o egipatskim plemkinjama koje su posjekle prste guleći narandže, zanesene Jusufovom ljepotom.Ibn Hazm. 1967, str. 67
Među andaluzijskim kraljevima praksa homoseksualnosti s mladićima bila je prilično česta; Abdurahman III, Hakem II (koji je prvi put dobio potomstvo u 46. godini, s kršćanskom baskijskom robinjom koja je prakticirala preoblačenje, po modi iz Bagdada, kao da je efeb), Abdullah iz Taife u Granadi, nasridski vladar Muhamed VI; među njima, vladar El-Mutamid iz Taife u Sevilli i Jusuf III iz Nasridskog kraljevstva Granade pisali su homoerotičnu poeziju; Abdurahman III, Hakem II, Hišam II i El-Mutamid otvoreno su održavali muške hareme.Reina. 2007 str. 81 Poznato je da su Hispanoarapi preferirali kršćanske robove kao seksualne partnere u odnosu na žene ili efebe iz vlastite kulture, što je provociralo neprijateljstvo i stalne sukobe kršćanskih kraljevstava. Mučeništvo kršćanskog djeteta Pelagija iz Córdobe zbog otpora željama Abdurahmana III, prvog emevijskog halife Córdobe, zbog čega je kasnije proglašen svecem, dobro je poznato.
Također u jevrejskoj zajednici El-Endelusa homoseksualnost je bila normalna među aristokratijom. Citirajući kolektivnu knjigu Aspekti jevrejske kulture u srednjem vijeku (1979), u Španiji je postojala "dvorska i aristokratska kultura koju je karakterisao romantični individualizam (u kojem je postojalo) intenzivno istraživanje svih oblika oslobađajuće seksualnosti: heteroseksualnosti, biseksualnosti, homoseksualnosti". Homoseksualno zadovoljstvo ne samo da je bilo često, već se smatralo i profinjenijim među dobrostojećim i obrazovanim osobama; očigledno, postoje podaci koji ukazuju da su muške prostitutke u Sevilli početkom 12. vijeka bile plaćene više od svojih ženskih kolegica, i imale su klijentelu više klase. Prostitutke su bile potisnute među urbani plebs i posebno među seljake koji su posjećivali gradove.
Homoerotizam u andaluzijskoj književnosti Da bi se prevazišla kontradikcija između vjerske legalnosti i popularne stvarnosti, arapska književnost pribjegla je neobičnom hadisu koji se pripisuje samom Muhamedu: "Onaj ko voli i ostane čedan i skriva svoju tajnu i umre, umire mučeničkom smrću". Pjesnik, spoznavatelj ljepote, bio je podstaknut pjevati o muškoj ljepoti. Sublimacija dvorske ljubavi kroz neoplatonizam, opjevavanja tjelesne ljepote transcendirane u idealnu Ljepotu, omogućila je pjesniku da izrazi svoja homoerotična osjećanja bez opasnosti od moralne cenzure.
Homoseksualna ljubav (مذكرات mudhakkarat) kao književna tema javljala se u sferi poezije širom arapskog svijeta; perzijski pravnik i književnik Muhamed ibn Davud (868–909) napisao je u 16. godini Knjigu cvijeta, antologiju stereotipa ljubavne lirike koja posvećuje opsežan prostor homoerotičnim stihovima; Emilio García Gómez ističe da je tjeskoba Ibn Davuda, zbog homoerotične strasti koju je osjećao cijeli život prema jednom od svojih školskih drugova (kojem je posvetio knjigu), bila izvor koji ga je naveo da realizira platonizam koji García Gómez identificira kao "kolektivnu čežnju" u arapskoj kulturi za preusmjeravanjem "plemenitog duhovnog toka" koji nije našao izlaz. Ibn Davud obukao ga je u arapski mit o "udri ljubavi", čije ime potiče od plemena Banu Udra, što bi doslovno značilo "Sinovi djevičanstva": prefinjeni idealizam stvoren od istočnjačkih retoričara, "dvosmislenu čednost", prema Garcíji Gómezu, koja je bila "morbidno perpetuiranje žudnje".
I kaznena i sentimentalna tradicija figuriraju u andaluzijskoj književnosti, a posebno u spisima njenog najpoznatijeg teoretičara ljubavi, Ebu-Muhameda Alija ibn Ahmeda ibn Saida ibn Hazma (994–1064), poznatijeg kao Ibn Hazm, koji u djelu Golubičina ogrlica kaže o ljubavi: