Nancy Spero, nada en Cleveland, Ohio o 24 de agosto de 1926 e finada en Nova York o 18 de outubro de 2009, foi unha artista visual estadounidense pioneira da arte feminista xunto a autoras como Martha Rosler ou Adrian Piper. Destacou polo seu activismo feminista e pacifista. Creou unha linguaxe visual coa que rompeu coas convencións artísticas do seu tempo. Comezou pintando lenzo á maneira tradicional mais considerou que este medio era eminentemente masculino e que a marxinaba como artista polo que concentrou os seus esforzos en buscar unha linguaxe pictórica especificamente en feminino. Atopouna no papel.
Durante cinco décadas, a súa obra pictórica transitou por diferentes etapas, nas que plasmou a súa mirada sobre a muller e a súa relación histórica coa opresión, a tortura, a desigualdade, a guerra e a sexualidade. En 1972 foi cofundadora de A.I.R. Galería (Artistas en residencia) no SoHo de Nova York, a primeira galería-cooperativa de mulleres artistas dos Estados Unidos. O seu traballo está considerado a metade de camiño entre o literario e o pictórico.
Traxectoria
Primeiros anos Spero naceu en Cleveland, Ohio en 1926, mais un ano máis tarde a súa familia mudouse a Chicago, onde creceu. Despois de graduarse na New Trier High School, estudou na Escola do Instituto de Arte de Chicago e graduouse en 1949. Entre os compañeiros de Spero no Instituto de Arte había un novo soldado GI que regresara do servizo na Segunda guerra mundial, Leon Golub. Spero e Golub expuxeron no Hyde Park Art Center en Chicago como parte do grupo Monster Roster. Despois de graduarse no Instituto de Arte, Spero continuou estudando pintura en París na École Nationale Supérieure deas Beaux-Arts e no Atelier de Andre Lhote, un dos primeiros pintores, mestres e críticos cubistas. Pouco despois do seu regreso aos Estados Unidos en 1950, casou con Leon Golub, e os dous artistas estabelecéronse en Chicago.
De 1956 a 1957, Spero e Golub viviron e pintaron en Italia, mentres criaban os seus dous fillos. Spero e Golub estaban igualmente comprometidos en explorar unha representación modernista da forma humana, coas súas narrativas e resonancias históricas artísticas, mesmo cando o expresionismo abstracto estaba a converterse no idioma dominante. En Florencia e Ischia, Spero sentiuse intrigada polo formato, o estilo e o estado de ánimo dos frescos e sarcófagos etruscos e romanos que influirían no seu traballo posterior. Ao atopar un ambiente máis variado, inclusivo e internacional en Europa que no mundo da arte de Nova York da época, Spero e a súa familia mudáronse a París, vivindo alí desde 1959 até 1964. O terceiro fillo de Spero naceu en París, e a artista realizou diversas exposicións individuais en París na Galerie Breteau en 1962, 1964 e 1968. Durante este período, Spero pintou unha serie titulada Pinturas negras que representan temas que inclúen nais e fillos, amantes, prostitutas e formas híbridas de humanos e animais.
Nova York Spero e Golub regresaron a Nova York en 1964, onde a parella viviu e traballou. A guerra de Vietnam estaba no seu apoxeo e o Movemento polos dereitos civís estalara. Afectada polas imaxes da guerra transmitidas todas as noites na televisión e os disturbios e a violencia evidentes nas rúas, Spero comezou a súa Serie de Guerra (1966–70). Estes pequenos gouache e tintas sobre papel, executados rapidamente, representaban a obscenidade e destrución da guerra.
Entre 1969-70 Spero distánciase do debate político-militar para crear un conxunto de obras baseadas en textos do poeta francés Antonin Artaud. Completa así as súas "Pinturas de Artaud" (1969–70). “Estaba realmente furiosa contra o mundo da arte. Estaba furiosa porque me sentía silenciada. Creo que por iso me atraeu tan intensamente a linguaxe de Artaud nesa época” “Artaud escribiu moito sobre a dor física e mental e eu sei moi ben o que iso significa” explica Spero.
As obras evolucionan cara ao vasto Codex Artaud (1971-1972), composto por trinta e catro rolos de follas pegadas entre si. Esta peza múltiple, de formato aberto, que lembra escrituras antigas, marca a etapa de madurez da súa obra e converteuse nun punto de inflexión na arte dos anos setenta. A linguaxe, a diferenza da dos seus coetáneos conceptuais, é obscena e está inscrita manualmente, como un grafito, ofrecendo ao seu traballo un tipo de corporalidade diferente, que a distancia dos discursos oficiais do momento apunta en análise da súa obra presentada no Museo de Arte Raíña Sofía de Madrid en 2009. Ao unir texto e imaxe, impresos en longos rolos de papel, pegados de extremo a extremo e pegados nas paredes da A.I.R. Spero violou a presentación formal, a elección do medio valorado e a escala de pinturas enmarcadas.
Aínda que os seus rolos pintados e collages eran homéricos tanto en alcance como en profundidade, a artista evitou a grandiosidade tanto en contido como en estilo, confiando en cambio na intimidade e a inmediatez, á vez que revelaba o continuo de realidades políticas impactantes que subxacen nos mitos perdurábeis. Nunha entrevista en 2008 en The Brooklyn Rail co editor Phong Bui, Spero di da súa temperá identificación con Artaud: "Para min, as palabras faladas eran parte do corpo, coma se fose o que fose o que tentaba pintar, e a miña propia conciencia da dor. e o anoxo, podes chamalo a destrución do eu, era unha parte integral, esa dualidade. As cousas divídense xusto no medio, o cal me interesou moito nese momento da miña vida ". Participación no movemento feminista Activista e pioneira feminista, Spero loitou contra a infrarepresentación das artistas en museos e galerías. Foi membro de Art Workers' Coalition (1968–69) e do Women Artists in Revolution (1969) participando en accións e protestas para exixir a paridade na representación entre homes e mulleres nos museos.
Formou parte tamén de Ad hoc Committee of Women Artists (1971) grupo que en 1972 creou a primeira Galería cooperativa de mulleres artistas dos Estados Unidos, A.I.R. Galería (Artistas en residencia) no SoHo, da que Spero foi membro fundadora.
Neste período percíbese unha transición na súa obra e o seu interese en envorcarse na representación de figuras femininas desenvolvendo un vocabulario visual de imaxes tomadas tanto da arte antiga, medieval e moderna como da publicidade de revistas do século XX. O seu imaxinario está conformado por Venus prehistóricas, deusas da fertilidade, atletas, prostitutas ou vítimas das guerras de Vietnam. A súa intención era transcender a idea masculina sobre o corpo das mulleres, quebrantar a súa concepción como o “outro” e demostrar que, do mesmo xeito que o home, as mulleres poden ser imaxes universais sinalan os estudos sobre a súa obra.
En 1974, Spero optou por centrarse en temas relacionados coas mulleres e a súa representación en diversas culturas; o seu Torture in Chile (1974) e o longo pergamiño, Torture of Women (1976, 20 polgadas x 125 pés), entrelazan testemuños orais con imaxes de mulleres ao longo da historia, vinculando a brutalidade gobernamental contemporánea das ditaduras latinoamericanas contra mulleres (dos informes de Amnistía Internacional e outras fontes). Coa represión histórica da muller Spero representou historias de mulleres, mitoloxía cultural e referencias literarias previamente escurecidas coa súa figuración expresiva. De cando en cando exhibido, Torture of Women traduciuse en forma de libro en 2009.
Spero manifestou o desexo de que as mulleres formen parte da conversación artística. O traballo máis maduro de Spero vive ao longo dunha liña feminina. Isto é cando unha muller é o suxeito, así como a "conciencia artística". As composicións de Spero abertas e provocadoras con temas desapiadados e incómodos representábanse en tapices e frisos. Pode verse en Helicopter, Victim, Astronaut, creados en 1968 de gouache e tinta sobre papel. Spero usa os crimes e os asaltos a mulleres de todas as épocas e culturas para proporcionar imaxes intensas e emocionais para a súa arte e texto. A violencia política, o sexismo e as situacións que ameazan a vida que soportan as mulleres son temas que explorou ao longo da súa carreira, mais especialmente nas décadas de 1960 e 1970. Estes intereses son evidencia da convicción de Spero de que "o persoal e o político son indistinguíbeis". Spero estivo influenciada por Jean Dubuffet, Antonin Artaud, Simone de Beauvoir e Hélène Cixous.
Ao desenvolver unha linguaxe pictográfica de xestos e movementos corporais, un xeroglífico corporal, Spero reconstruíu a diversidade de representacións de mulleres desde a prehistoria até o presente. Desde 1976 até 1979, investigou e traballou en Notes in Time on Women, un rolo de papel de 20 polgadas por 210 pés. Elaborou e amplificou este tema en The First Language (1979–81, 20 polgadas por 190 pés), evitando por completo o texto a favor dun ritmo irregular de figuras pintadas, impresas a man e en collages, creando así o seu "elenco de personaxes". " O recoñecemento do status internacional de Spero como unha destacada artista figurativa e feminista foi sinalada en 1987 polas súas exposicións retrospectivas itinerantes nos Estados Unidos e o Reino Unido. En 1988, desenvolveu as súas primeiras instalacións de parede. Para estas instalacións, Spero estendeu o plano de imaxe dos pergamiños movendo as súas imaxes impresas directamente ás paredes de museos e espazos públicos.
Aproveitando unha enerxía imaxinativa e unha vontade feroz, Spero continuou minando toda a gama de relacións de poder. En 1987, despois de exposicións retrospectivas no Reino Unido, os Estados Unidos e o Canadá, a artista creou imaxes que saltaron da superficie do rolo á superficie da parede, reformulando formas representativas das mulleres ao longo do tempo e establecendo un diálogo co espazo arquitectónico. As pinturas murais de Spero en Chicago, Viena, Dresde, Toronto e Derry forman reconstrucións poéticas da diversidade de representacións de mulleres do mundo antigo ao contemporáneo, validando unha subxectividade da experiencia feminina.
Spero expresou a súa arte unha vez desta maneira: "Sempre tratei de expresar unha tensión na forma e o significado para lograr unha veracidade. Cheguei á conclusión de que o mundo da arte ten que unirse a nosoutras, as mulleres artistas, non nosoutras unirnos a el. Cando as mulleres teñen roles de liderado e obteñen recompensas e recoñecemento, entón talvez 'nós' (mulleres e homes) poidamos traballar xuntos nas accións do mundo da arte ".
Nos anos 80 e 90 Nancy Spero logra o recoñecemento crítico e o seu traballo vólvese segundo a crítica "máis exuberante e afirmativo" expresando segundo as súas propias palabras, unha especie de “utopía, de posibilidade de cambio” aínda que non esquece os temas e procedementos que lle interesaron ao comezo da súa carreira.
Ballad of Marie Sanders (1991) é unha instalación que a artista realizou en múltiples formas e na que, por primeira vez en moitos anos, recupera o texto cun poema de Bertolt Brecht de 1934 acerca dunha xentil torturada por manter relacións sexuais cun xudeu, como forma de lembrar o sufrimento que se esconde baixo os réximes opresores.
En 1998, Spero produciu Let the Priests Tremble…, unha instalación na Ikon Gallery de Londres, nela, mulleres fortes e atléticas bailan ao son dunha pasaxe do ensaio de Hélène Cixous pertencente ao seu libro La risa de la medusa.
Azur (2002) toma o título dun poema de Mallarmé. A artista utiliza a cor e busca maneiras novas e sorprendentes de compor, salpicando con criaturas femininas o espazo e creando unha secuencia onírica na que estas se moven sen restricións temporais sobre un fondo definido por patróns xeométricos. Aquí a cor trátase coa mesma destreza coa que adoitaba tratar o texto na década do setenta; repetíndoa, combinándoa, superpoñéndoa, abusando dela, deixándoa en branco… prescindindo da tradicional oposición entre figura e fondo, entre abstracción e figuración.