O comunismo en Alemaña esténdese desde mediados do século XIX ata a actualidade, abarcando movementos revolucionarios, partidos políticos e réximes gobernamentais. As súas raíces atópanse na á radical do Partido Socialdemócrata de Alemaña (SPD), que, baixo a influencia de Karl Marx e Friedrich Engels, converteuse no partido socialista máis grande e influente do mundo antes da primeira guerra mundial. Tras o Machtergreifung en 1933, o KPD foi prohibido e brutalmente reprimido, con decenas de miles dos seus membros executados ou encarcerados. Despois da segunda guerra mundial, Alemaña dividiuse segundo liñas ideolóxicas. Na zona de ocupación soviética, o KPD fusionouse pola forza co SPD para formar o Partido Socialista Unificado de Alemaña (SED), que gobernou a República Democrática Alemá como un estado unipartidista marxista-leninista desde 1949 ata a Revolución Pacífica de 1989.
Orixes: o movemento obreiro e o SPD Primeiras organizacións obreiras (década de 1860) O movemento organizado da clase traballadora, do que o comunismo acabaría por separarse, xurdiu na década de 1860 a partir de asociacións de educación obreira que inicialmente eran apolíticas; reunindo artesáns, intelectuais liberais e industriais. August Bebel, un torneiro que máis tarde lideraría o movemento socialista, participou por primeira vez nunha asociación deste tipo en 1861. En 1863, Ferdinand Lassalle separouse para fundar o primeiro partido obreiro independente, o , que defendía o sufraxio masculino directo e a súa teoría da "lei de ferro dos salarios". Un dos principais puntos de controversia foi a cuestión alemá. Os lassalleanos estaban a favor dunha unificación alemá "máis pequena" liderada por Prusia, mentres que Marx, mantendo o contacto a través de Liebknecht, defendía unha república alemá "máis grande" e máis democrática, unida con Austria por unha milicia popular. En 1869, os partidarios de Bebel reuníronse en Eisenach e fundaron o Partido Obreiro Socialdemócrata de Alemaña, tamén coñecido como "os Eisenacherianos", aliñado coa Asociación Internacional de Traballadores . O SDAP fusionouse cos lassalleanos en Gotha en 1875, formando o (SAP), máis tarde renomeado Partido Socialdemócrata de Alemaña (SPD) en 1890. Karl Marx criticou duramente o programa de compromiso acordado en Gotha na súa Crítica do Programa de Gotha .
O SPD baixo Bismarck e o Programa de Erfurt En 1891, o partido converteuse oficialmente nun partido marxista, para gran satisfacción do ancián Engels. En 1891, o partido converteuse oficialmente nun partido marxista, para gran satisfacción do ancián Engels. En 1912, o SPD era o partido máis forte do Reichstag, con máis dun millón de membros e o partido socialista máis exitoso do mundo. O estalido da Primeira Guerra Mundial resultou ser o punto de inflexión decisivo. O 4 de agosto de 1914, o grupo do SPD no Reichstag votou a favor dos créditos de guerra e da Burgfriedenspolitik, unha tregua política na que os partidos acordaron apoiar a guerra e non criticar o goberno. Inmediatamente despois da votación do 4 de agosto, Rosa Luxemburg convocou unha reunión no seu apartamento de Berlín con seis opositores de confianza á guerra, incluíndo Hugo Eberlein, Wilhelm Pieck, Franz Mehring e Ernst Meyer.
A Liga Espartaquista Formación e actividade En 1916, o Grupo Internacional cambiou o seu nome a Grupo Espartaco, distribuíndo Cartas Espartacas ilegais que detallaban o seu programa antibélico e lle deron o seu nome popular, evocando a Espartaco, líder da gran rebelión de escravos contra a República Romana. Karl Liebknecht foi expulsado do SPD en xaneiro de 1916 pola súa disidencia; Otto Rühle dimitiu en solidariedade. En abril de 1917, o Grupo Espartaco uniuse ao recentemente formado USPD como unha asociación de propaganda pechada e autónoma, mantendo a súa identidade distintiva mentres intentaba radicalizar o USPD desde dentro. Rosa Luxemburg, escribindo desde a prisión, aclamou en principio a Revolución de Outubro rusa, ao tempo que criticaba a supresión da participación democrática por parte dos bolxeviques e o seu modelo de partido de cadros.
A Revolución de Novembro e a refundación Cando a situación militar de Alemaña colapsou a finais de 1918, a revolución arrasou o país. Soldados e traballadores formaron espontaneamente consellos por toda Alemaña, sen a iniciativa nin o liderado de ningún dos partidos de esquerda. O 9 de novembro de 1918, proclamouse a república dúas veces: Philipp Scheidemann (MSPD) declarou "a República Alemá" desde o balcón do Reichstag, mentres que Karl Liebknecht proclamou "a República Socialista Libre de Alemaña" desde o Palacio de Berlín unhas dúas horas despois. O programa de Rosa Luxemburg para a Liga pedía o desarme da policía e das clases dominantes, o armamento do proletariado, a socialización dos bancos, as minas e as principais industrias, e o contacto con partidos afíns no estranxeiro para internacionalizar a revolución. No seu ensaio Que quere a Liga Espartaquista? Nunha declaración publicada o 14 de decembro de 1918, Luxemburg salientou que a Liga nunca tomaría o poder excepto en resposta á clara vontade da maioría do proletariado, un afastamento consciente do modelo bolxevique de tomas de poder por parte das minorías. A maioría dos delegados votaron a favor de celebrar eleccións o 19 de xaneiro de 1919 para unha Asemblea Nacional Constituínte, que unha decepcionada Luxemburg cualificou como unha "ferramenta voluntaria de contrarrevolución".
O congreso fundacional Un congreso fundacional celebrouse en Berlín do 30 de decembro de 1918 ao 1 de xaneiro de 1919. O 31 de decembro, 127 delegados, incluídos 94 espartaquistas e 29 membros da Internacional Comunista de Alemaña (IKD), votaron a favor de fundar o Partido Comunista de Alemaña (Liga Espartaquista) (KPD). Unha importante controversia no congreso foi a das eleccións parlamentarias. Os principais espartaquistas, incluídos Rosa Luxemburg, Paul Levi, Leo Jogiches e Käte Duncker, estiveron a favor de presentarse ás próximas eleccións, pero foron derrotados por 62 votos a favor e 23 en contra polos delegados que rexeitaron o parlamentarismo como unha distracción da acción revolucionaria directa. O primeiro Comité Central do partido incluía a Hermann Duncker, Käte Duncker, Hugo Eberlein, Paul Frölich, Leo Jogiches, Paul Levi, Karl Liebknecht, Rosa Luxemburg, Ernst Meyer, Wilhelm Pieck e August Thalheimer .
A revolta espartaquista e o asasinato dos fundadores A revolta, coñecida como a Revolta Espartaquista, foi esmagada por unidades do exército regular e as recentemente formadas forzas paramilitares do Freikorps, actuando baixo as ordes do ministro de Defensa do SPD, Gustav Noske. O 15 de xaneiro de 1919, Rosa Luxemburg e Karl Liebknecht foron capturados por membros da División de Fusileros de Cabalería da Garda do Freikorps e asasinados. O oficial do Freikorps Waldemar Pabst deu a orde, que segundo el recibiu de Gustav Noske de acordo co líder do SPD, Friedrich Ebert .
A República de Weimar Crecemento e conflitos internos Baixo o liderado de Paul Levi, tras a morte de Jogiches, o KPD adoptou unha liña máis moderada, buscando gañarse os votantes do SPD e do USPD. Estes esforzos deron froitos cando unha gran parte do USPD se fusionou co KPD, transformándoo nun verdadeiro partido de masas por primeira vez; no seu auxe en 1920, o partido tiña entre 350.000 e 400.000 membros. A minoría do IKD que se resistía ao centralismo do KPD foi expulsada no congreso de Heidelberg de 1919 e acusada de sindicalismo por Paul Levi; os seus membros destacados, incluídos Otto Rühle e Heinrich Laufenberg, fundaron o Partido Comunista Obreiro de Alemaña (KAPD) o 3 de abril de 1920.
Ao longo da década de 1920, o KPD estivo asolagado por conflitos internos que reflectiron as loitas de poder en Moscova entre Josef Stalin, Grigory Zinoviev e outros. Levi foi expulsado do Komintern en 1921 por "indisciplina" despois de criticar publicamente o papel da dirección do partido na fracasada Acción de Marzo. Os cambios posteriores na dirección viron a expulsión sucesiva dos partidarios das oposicións de esquerda e dereita á liña do Komintern de Stalin; Heinrich Brandler, August Thalheimer e Paul Frölich crearon a Oposición do Partido Comunista en 1928. A dirección do KPD incluso solicitou que Moscova enviase a Leon Trotsky a Alemaña para liderar a insurrección de 1923; con todo, esta proposta foi rexeitada polo Politburó controlado por Stalin, Zinoviev e Kámenev, que decidiu enviar unha comisión de membros de rango inferior do Partido Comunista Ruso. O partido obtivo regularmente entre o 10 e o 15 por cento dos votos nas eleccións para o Reichstag e tiña representación tanto no parlamento nacional como nas asembleas estatais. En 1926, o KPD cooperou co SPD nun referendo para expropiar a nobreza alemá, mobilizando xuntos 14,4 millóns de votantes. En 1926, o KPD cooperou co SPD nun referendo para expropiar a nobreza alemá, mobilizando xuntos 14,4 millóns de votantes.
A era Thälmann e a tese do socialfascismo A partir de 1925, Ernst Thälmann dirixiu o KPD baixo a dirección de Stalin, converténdose no que un historiador describiu como "a forza impulsora da estalinización a mediados e finais da década de 1920" e "a man dereita de Stalin en Alemaña". Baixo o mando de Thälmann, o partido adoptou a tese socialfascista da Komintern, argumentando que o SPD era obxectivamente unha variante do fascismo porque defendía o capitalismo á vez que proporcionaba unha fachada de representación da clase traballadora. O termo "socialfascismo" fora introducido no Partido Comunista Alemán pouco despois do levantamento de Hamburgo de 1923 e, en 1929, xa se estaba a propagar como unha teoría establecida. Na práctica, isto significaba que o KPD dirixía a maioría dos seus ataques non contra o Partido Nazi, senón contra o SPD, ao que consideraba o seu principal adversario e ao que se refería como "socialfascistas".
As consecuencias desta estratexia foron visibles nos acontecementos de Blutmai en 1929, cando a policía de Berlín, controlada polo SPD, dispersou violentamente as marchas do Día do Traballo do KPD, matando uns 33 civís, ferindo a 200 e arrestando a máis de mil, a maioría dos cales non participaron nas manifestacións iniciais do KPD. Thälmann declarou que o Partido Nazi era un partido fascista menos sofisticado e, polo tanto, menos perigoso que o SPD, que "non se debería permitir que unhas poucas árbores nazis eclipsasen un bosque [de socialdemócratas]". Thälmann rexeitou tales chamamentos, insistindo en que os líderes do SPD só podían ser "coaccionados polas masas" en lugar de ser abordados directamente. O KPD mantivo un sólido rendemento electoral durante todo o período de Weimar, gañando 100 escanos nas eleccións de novembro de 1932 co 16,9 % dos votos e terminando en terceiro lugar.
A era nazi Prohibición e represión O 27 de febreiro de 1933, o Reichstag foi incendiado e o comunista neerlandés Marinus van der Lubbe foi atopado preto do edificio. Os nazis culparon publicamente aos axitadores comunistas en xeral, aínda que un tribunal alemán ditaminou en 1933 que van der Lubbe actuara só, como el mesmo afirmou. Aínda que Hitler non prohibiu formalmente o KPD de inmediato, en parte por medo a unha resistencia violenta e en parte polo desexo de usalo para dividir o voto de esquerdas, a maioría dos xuíces consideraron a pertenza ao KPD como traizón en si mesma, e o partido foi prohibido efectivamente a partir do 6 de marzo de 1933, o día seguinte ás eleccións.