miniatura|180px| 55px 70px Os sitios do Patrimonio Mundial da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) son lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural tal como se describe na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, establecida en 1972. O patrimonio cultural está composto por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e sitios (incluídos os sitios arqueolóxicos). Os elementos naturais (que constan de formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluídos os hábitats das especies ameazadas de animais e plantas) e os sitios naturais que son importantes desde o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural defínense como patrimonio natural. Paquistán ratificou a convención o 23 de xullo de 1976, facendo que os seus sitios sexan elixibles para a súa inclusión na lista.

Hai seis sitios Patrimonio da Humanidade en Paquistán e outros 26 na lista provisional. Os tres primeiros sitios incluíronse na lista en 1980: as Ruínas arqueolóxicas de Moenjodaro, as Ruínas budistas de Takht-i-Bahi e os Restos da cidade veciña de Sahr-i-Bahlol, e Taxila. Dous sitios incluíronse na lista en 1981 e o sitio máis recente engadido á lista foi o Forte de Rohtas, en 1997. Os seis sitios son culturais.

Patrimonio da Humanidade A UNESCO enumera os sitios segundo dez criterios; cada entrada debe cumprir polo menos un dos criterios. Os criterios do I ao VI son culturais e os do VII ao X son naturais.

+ Patrimonio da Humanidade Sitio Imaxe Localización Ano de inclusión Datos da UNESCO DescriciónRuínas arqueolóxicas en Moenjodaroalt=Ruínas antigas, incluíndo varios muros de ladrillo|150x150px Sind 1980 138; II, III (cultural) Mohenjo-daro foi unha das cidades máis grandes da Civilización do val do Indo e foi a primeira cidade planificada do sur de Asia. Situada ás beiras do río Indo, floreceu entre o 2.500 e o 1.500 a.C. A cidade construíuse principalmente con ladrillo cocido e seguía un estrito plano en cuadrícula. Había baños públicos, un celeiro e un elaborado sistema de drenaxe. Unha estupa budista construíuse sobre as ruínas no século II d.C. As escavacións no sitio levan en curso desde 1922, e ata o de agora explorouse aproximadamente un terzo da cidade. Taxilaalt=Dharmarajika Stupa en Taxila.|150x150px Panxab 1980 139; III, VI (cultural) Taxila, que xa estaba habitada no Neolítico, foi un importante centro de aprendizaxe budista entre o século V a.C. e o século II d.C. O sitio arqueolóxico comprende os restos de catro asentamentos que revelan o desenvolvemento urbano do lugar. A cidade estaba situada nunha das ramas da Ruta da Seda e recibiu a influencia do Imperio Aqueménida e dos gregos. O Mútuo de Bhir está asociado coa entrada de Alexandre o Grande en Taxila no ano 326 a.C. Algúns dos monumentos inclúen o mosteiro Jaulian, a estupa Mohra Muradu, a estupa Dharmarajika, o complexo Jandial e a cidade de Sirkap (os restos dunha estupa no lugar da imaxe). Ruínas budistas de Takht-i-Bahi e restos da cidade veciña en Sahr-i-Bahlol 150px|alt=Ruínas antigas nunha zona montañosa Khyber Pakhtunkhwa 1980 140; IV (cultural) O mosteiro budista de Takht-i-Bahi (na imaxe) fundouse no século I d.C. e permaneceu en uso ata o século VII. Debido á súa localización na crista dun outeiro empinado, mantívose ben conservado a pesar das sucesivas invasións da rexión. O mosteiro e os restos da cidade veciña de Seri Bahlol do período Kushan son ​​algúns dos monumentos budistas máis importantes da rexión de Gandhara. O mosteiro é o mosteiro budista máis completo de Paquistán e comprende varios grupos de stupas, celas monásticas, templos e edificios seculares.Necrópole de Makli 150px|alt=Ruínas antigas nunha zona montañosa Sind 1981 143; III (cultural) Makli é unha gran necrópole na cidade de Thatta. Estivo activa entre os séculos XIV e XVIII. Os monumentos e mausoleos construíronse con pedra, ladrillo e tellas vidradas de alta calidade. As tumbas de santos e gobernantes famosos, incluíndo Jam Nizamuddin II e Isa Khan (na imaxe), aínda se conservan e son bos exemplos da arquitectura mogol influenciada por estilos locais. Forte e Xardíns de Shalimar en Lahore150px|alt=Vista dun forte de estilo mogol a través dalgunhas columnas Panxab 1981 171; I, II, III (cultural)O forte (na imaxe) e os xardíns de Shalimar en Lahore son ​​dous complexos reais da era Mogol. O forte está situado na esquina noroeste da Cidade amurallada de Lahore e foi destruído e reconstruído varias veces ao longo da súa historia. Os monumentos existentes datan do século XVI, durante o reinado de Akbar. Os xardíns de Shalimar construíronse baixo o emperador Shah Jahan en 1642. Son un exemplo de xardíns mogoles que recibiron influencia das tradicións persas e islámicas. Forte de Rohtas150px|alt=Gran porta de pedra do forte Panxab 1997 586; II, IV (cultural) O forte construíuse baixo o reinado de Sher Shah Suri, tras a súa vitoria sobre o emperador mogol Humayun en 1541. É un exemplo excepcional da arquitectura militar islámica temperá da era da pólvora, que integra tradicións artísticas de Turquía e do subcontinente indio. Serviu como modelo para a posterior arquitectura mogol. Nunca foi conquistado en batalla e permanece intacto hoxe en día.

Lista provisional

Ademais dos sitios inscritos na Lista do Patrimonio Mundial, os estados membros poden manter unha lista de sitios provisionais que poidan considerar para a súa candidatura. As candidaturas para a Lista do Patrimonio da Humanidade só se aceptan se o sitio xa figuraba previamente na lista provisional. Paquistán ten 26 sitios na súa lista provisional.