O ultranacionalismo denota unha variante extrema do nacionalismo na cal a devoción polo propio Estado-nación ou grupo étnico prevalece sobre calquera outra lealdade, incorporando con frecuencia afirmacións de superioridade inherente e xustificacións para a dominación sobre entidades rivais. Esta ideoloxía prioriza os intereses nacionais nun grao absolutista, manifestándose a miúdo en políticas que subordinan os dereitos individuais, os grupos minoritarios ou as normas internacionais a obxectivos etnonacionais colectivos.
Distínguese do nacionalismo convencional, que pode fomentar a unidade cívica sen un antagonismo inherente, xa que o ultranacionalismo escala ata negar as identidades externas mediante a hostilidade ou a exclusión, erosionando potencialmente o pluralismo democrático en favor dunha lealdade homoxeneizada. Empiricamente, tales movementos unificaron poboacións fronte a ameazas percibidas, pero precipitaron recorrentemente a consolidación autoritaria, a expansión territorial e a violencia intergrupal, como se evidencia no Xapón de entreguerras, onde o fervor ideolóxico impulsou o aventurismo militarista.
Entre as características definitorias figuran as narrativas míticas de renacemento nacional (palinxénese) e o rexeitamento do cosmopolitismo, trazos observables en contextos diversos, desde os experimentos fascistas europeos ata os impulsos imperiais asiáticos, aínda que as análises académicas, moldeadas a miúdo por perspectivas institucionais de posguerra, poidan sobreenfatizar as dimensións patolóxicas mentres restan importancia ás respostas adaptativas ante as presións xeopolíticas.
Notas
Categoría:Nacionalismo Categoría:Socioloxía política