Морејски Пашалак () — провинција од прво ниво (пашалак) на Отоманското Царство, со центар на полуостровот Пелопонез во јужна Грција.

Историја

Од османлиското освојување до 17 век Османлиските Турци го презеле Пелопонез помеѓу 1458 и 1460 година, освојувајќи ги последните остатоци од Византија, со исклучок на венецијанските упоришта,Kazhdan (1991), p. 1621 кои биле преземени постепено во текот на децениите наизменични Отоманско-венецијански војни. Корон и Модон паднале во 1500 година, а до 1540 година, османлиското освојување на Пелопонез било завршено со заземањето на Монемвазија и Науплио.Bées & Savvides (1993), p. 239Zarinebaf, Bennet & Davis (2005), p. 21

По неговото освојување, полуостровот бил направен санџак на Румелискиот Пашалак, со главен град Коринт (тур. Кордос или Гердес), подоцна во Леонтари (Лондари), Мистра ( Мезистре или Мисистире) и на крајот во Науплио (Тр. Анаболи).Bées & Savvides (1993), p. 238 Од 16 век, Мистра формирал посебен санџак, обично прикачен на Пашалакот на Архипелагот наместо на Румелија.Birken (1976), pp. 57, 106

Создавање, венецијанска интермедија и вториот отомански период Некаде во средината на 17 век, како што е потврдено од патникот Евлија Челеби, Мореја станала центар на посебен пашалак, со главен град Патра ( Балибадра ).Birken (1976), pp. 57, 61–64 Венецијанците го окупирале целиот полуостров за време на успешната Мореска војна (1684–1699), формирајќи го „Кралството Мореја “ (It. Regno di Morea ) за да владее со земјата. Венецијанското владеење траело до османлиското повторно освојување во 1715 година Bées & Savvides (1993), pp. 239–240

Повторно бил воспоставен Морејскиот Пашалак, на чело со морејски валија, кој до 1780 година бил паша од прв ранг и ја имал титулата везир. По 1780 година и до Грчката војна за независност, на чело на покраината бил мухасил. На пашата на Мореја му помагале голем број подредени функционери, меѓу кои и христијански преведувач (драгоман), кој бил висок христијански функционер на покраината.Bées & Savvides (1993), p. 240 Главниот град најпрвин бил во Науплија, но по 1786 година во Триполица (Тр. Трабличе ).

Морејските христијани се кренале против Османлиите со руска помош за време на таканаречениот „Орлов револт “ од 1770 година, но тој бил брзо и брутално потиснат. Како резултат на тоа, вкупното население се намалило во ова време, додека процентот на муслиманскиот елемент во него се зголемил. Сепак, привилегиите дадени на православното население со Договорот од Кучук-Кајнарџи, особено правото на трговија под руско знаме, довеле до значителен економски процут на локалните Грци, што заедно со зголемените културни контакти со Западна Европа (Современо грчко просветителство) и инспиративните идеали на Француската револуција, ги поставиле темелите на Грчката војна за независност.

За време на Грчката војна за независност, поголемиот дел од полуостровот паднал во рацете на грчките бунтовници во 1821-1822 година, но внатрешните конфликти меѓу бунтовниците и доаѓањето на Ибрахим Паша од Египет во 1825 година речиси го згаснале бунтот до 1826 година. Интервенцијата на британските, француските и руските поморски трупи во Битката кај Наварино ги принудиле отоманските и египетските трупи да ја евакуираат Мореја до 1 октомври 1828 година. Конечно, Грција станала независна од Отоманското Царство со Адријанополскиот договор.

Административни поделби Според Евлија, за време на неговата посета пашалакот ги сочинувал санџаците Мисистире, Аја Маура ( Лефкада), Ајнабахти (Лепанто), Карли-Ели, Мања (Полуостров Мани) и Балибадра (Патра), односно ги опфаќал и деловите на западна и централна континентална Грција.Evliya Çelebi (2005), p. 49

На почетокот на 19 век, според францускиот патник Франсоа Пуквил и австрискиот научник Џозеф фон Хамер-Пургстал, пашалакот ги сочинувал следниве санџаци :

Мора, односно паша-санџакот околу главниот град Триполица Анаварин ( Наварино ) Аркадија ( Кипарисија ) Ајнабахти Балибадра (Патра) Гастуни (Гастуни) Месалонги (Мисолонги) Кордос, но до времето на посетата на Пуквил со Анаболи како главен град Корон Мисистер Мотон (Модон) Пиргос (Пиргос)

Во текот на двата отомански периоди, Мореја исто така била поделена на голем број помали окрузи (кази, кадилуци или бејлики), чиј број варирал, но обично бил помеѓу 22 и 25, а до 1784 година достигнал 27 Во средината на 17 век, кога Мореја сè уште била санџак, според Хаџи Калифа, овие биле: Кордос, Архос ( Аргос), Анаболи, Фирина, Ајапетри (Агиос Петрос), Руја, Мања (де факто ослободени од османлиска контрола), Калаврита ( Калаврита ), Картина ( Каритана ), Лондари, Андруса ( Андроуса ), Корон, Мотун, Анаварин, Аркадија (Кипарисија), Фанар (Фанари), Холомич (Клемуци), Востиче (Аигио), Балибадра/Балие Бадре. Покрај тоа, Мисистра, Менчеше (Монемвасија) и Каламата припаѓале на санџакот Мисистире/Мезистре.

Извори

Наводи

Категорија:Пашалаци на Османлиското Царство во Европа Категорија:Отомански Пелопонез Категорија:Координати на Википодатоците