Вилфред Едвард Салтер Овен (18 март 1893 година – 4 ноември 1918) — англиски поет и војник. Тој бил еден од водечките поети од Првата светска војна. Неговата воена поезија за ужасите на рововите и гасната војна станала под големо влијание на неговиот ментор Зигфрид Сасун и стоела во контраст со јавната перцепција за војната во тоа време и со самоуверените патриотски стихови напишани од претходните воени поети како што е Руперт Брук. Меѓу неговите најпознати дела – од кои повеќето биле објавени постхумно – се „Dulce et Decorum est“, „Нечувствителност“, „Химна за осудената младина“, „Безсилие“. Овен бил убиен во акција на 4 ноември 1918 година, една недела пред крајот на војната, на 25-годишна возраст.
Ран живот Овен е роден на 18 март 1893 година во Плас Вилмот, куќа во Вестон Лејн, во близина на Освестри во Шропшир. Тој бил најстариот од четирите деца на Томас и (Хариет) Сузан Овен (родена Шо); негови браќа и сестри биле Мери Милард, (Вилијам) Харолд и Колин Шо Овен. Во времето на раѓањето на Овен, неговите родители живееле во удобна куќа во сопственост на неговиот дедо, Едвард Шо.
По смртта на Едвард во јануари 1897 година и продажбата на куќата во март, семејството се преселило во задните улици на Биркенхед. Таму Томас Овен привремено работел во градот, вработен во железничка компанија. Томас се префрлил во Шрузбери во април 1897 година, каде што семејството живеело со родителите на Томас на улицата Канон.
Томас Овен се вратил во Биркенхед во 1898 година кога станал началник на Вудсајдската железничка станица. Семејството живеело со него во три последователни домови во областа Транмер во градот. Потоа тие се вратиле во Шрузбери во 1907 година. Вилфред Овен се школувал во Биркенхедскиот институт и во Техничкото шрусбериско училиште (подоцна познато како Вејкман).
Овен ја открил својата поетска дарба во околу 1904 година за време на одмор поминат во Чешир. Тој бил воспитан како англиканец од евангелистички тип, а во младоста бил посветен верник, делумно благодарение на неговата силна врска со неговата мајка, која траела во текот на целиот негов живот. Неговите рани влијанија ја вклучувале Библијата и романтичните поети, особено Вордсворт и Џон Китс.
Последните две години од формалното образование на Овен го поминал како ученик-наставник во училиштето „Вајл Коп“ во Шрузбери. Во текот на 1911 година тој го положил испитот за прием на Лондонскиот универзитет, но не со првокласни почести потребни за стипендија, што во околностите на неговото семејство било единствениот начин на кој можел да си дозволи за да присуствува.
Во замена за бесплатно сместување и дел од школарината за приемниот испит, Овен работел како помошник на викарот од Дансден во близина на Рединг, живеејќи во викаријатот во периодот од септември 1911 до февруари 1913 година. Во тоа време посетувал часови по ботаника на Универзитетскиот колеџ во Рединг (денес универзитет), а подоцна, на инсистирање на раководителот на Катедрата за англиски јазик, посетувал бесплатни часови по староанглиски јазик. Неговото време поминато во парохијата во Дансден го довело до разочарување од Црквата, како во нејзината церемонија, така и во нејзиниот неуспех да им обезбеди помош на оние на кои им е потребна.
Од 1913 година работел како приватен тутор предавајќи англиски и француски јазик во јазичното училиште „Берлиц“ во Бордо, Франција, а подоцна и со семејство. Таму го запознал постариот француски поет Лоран Тејад, со кого подоцна се допишувал на француски јазик. Кога започнала Првата светска војна, Овен не брзал да се пријави - па дури и размислувал да се приклучи на француската армија - туку на крајот се вратил во Англија.
Воена служба На 21 октомври 1915 година, тој се пријавил за војник. Во следните седум месеци, тој се обучувал во кампот Хеар Хол во Есекс. На 4 јуни 1916 година, тој бил назначен за втор поручник во Манчестерскиот полк. Првично, Овен ги презирал своите војници поради нивното безобразно однесување, а во писмо до неговата мајка ја опишал својата чета како „грутки без израз“. Сепак, неговото имагинативно постоење драматично ќе биде променето од голем број трауматски искуства. Тој паднал во дупка од граната и доживеал потрес на мозокот; бил погоден во експлозија на минофрлачка граната и поминал неколку дена во несвест на насип што лежел меѓу останките на еден од неговите колеги офицери. Набргу потоа, на Овен му била дијагностицирана неврастенија или шок од граната и бил испратен во Воената болница Крејглокхарт во Единбург на лекување. Додека закрепнувал во Крејглокхарт, го запознал колегата поет Зигфрид Сасун, средба што ќе го преобрази животот на Овен.
Додека бил во Крејглокхарт, тој стекнал пријатели во уметничките и книжевните кругови на Единбург и предавал во средното училиште Тајнкасл, во сиромашна населба од градот. Во ноември бил отпуштен од Крејглокхарт, оценет како способен за лесни полкови должности. Поминал задоволна и плодна зима во Скарборо, Северен Јоркшир, а во март 1918 година бил преместен во северното командно депо во Рипон.Welcome to Ripon Cathedral Додека бил во Рипон, тој компонирал или ревидирал голем број песни, вклучувајќи ги „Залудност“ и „Чудна средба“. Неговиот 25-ти роденден го поминал тивко во Рипонската катедрала, која е посветена на неговиот имењак, Свети Вилфрид од Хексам.
Овен се вратил во јули 1918 година, на активна служба во Франција, иако можеби ќе останел на домашна должност на неодредено време. Неговата одлука да се врати веројатно била резултат на тоа што Сасун бил вратен во Англија, откако бил застрелан во главата во инцидент со очигледен „пријателски оган“, и бил ставен на боледување до крајот на војната. Овен го сметал за своја должност да го придружи својот глас на гласот на Сасун, за да можат ужасните реалности на војната да продолжат да се раскажуваат. Сасун жестоко се спротивставил на идејата Овен да се врати во рововите, заканувајќи се дека ќе го „избоде во ногата“ доколку се обиде да го стори тоа. Свесен за неговиот став, Овен не го информирал за својата акција сè додека повторно не заминал во Франција.
На самиот крај на август 1918 година, Овен се вратил на фронтовската линија. На 1 октомври 1918 година, Овен предводел единици за да нападнат голем број непријателски упоришта во близина на селото Жонкур. За неговата храброст и лидерство во акцијата кај Жонкур, тој бил награден со Воен крст, награда што отсекогаш ја барал за да се оправда себеси како воен поет, но наградата не била објавена во службен весник сè до 15 февруари 1919 година. Повикот следел на 30 јули 1919 година:
Втор поручник, Вилфред Едвард Салтер Овен, 5-ти Манчестерски полк... За впечатлива храброст и посветеност на должноста во нападот на Фонсомовата линија на 1/2 октомври 1918 година. Откако командантот на четата стана жртва, тој ја презеде командата и покажа одлично водство и се спротивстави на тежок контранапад. Тој лично манипулираше со заробен непријателски митралез од изолирана позиција и му нанесе значителни загуби на непријателот. Во текот на целата операција се однесуваше многу храбро.
Смрт мини|Гробот на Овен, на општинските гробишта во Орс Овен бил убиен во акција на 4 ноември 1918 година за време на преминувањето на каналот Самбре–Оаза, точно една недела пред потпишувањето на примирјето со кое завршила војната, и бил унапреден во чин поручник денот по неговата смрт. Неговата мајка ја примила телеграмата со која ја известиле за неговата смрт на Денот на примирјето, додека црковните ѕвона во Шрузбери биеле во знак на прослава. Овен бил погребан на општинските гробишта во Ор, во северна Франција. Натписот на неговиот надгробен споменик бил изменет од неговата поезија од неговата мајка, Сузан; таа го изоставила прашалникот на крајот кој ја доведува во прашање верата за да го претстави Овен како побожен: „ДАЛИ ЖИВОТОТ ЌЕ ГИ ОБНОВИ ОВИЕ ТЕЛА? СО ВИСТИНА, ЌЕ ЈА ПОНИШТИ СЕКОЈА СМРТ“
Поезија Овен од многумина се смета за еден од најголемиот поет од Првата светска војна, познат по своите стихови за ужасите од рововската и гасната војна. Тој пишувал поезија неколку години пред војната, а самиот ги датира своите поетски почетоци од престојот во Брокстон кога имал десет години.
Поезијата на Вилијам Батлер Јејтс направила значајно влијание за Овен, но Јејтс не возвратил на восхитот на Овен, исклучувајќи го од „Оксфордската книга за современи стихови“, одлука што Јејтс подоцна ја бранел, велејќи дека Овен е „цел крв, нечистотија и цицано шеќерно стапче“ и „недостоен за аголот на селскиот весник на поетот“. Јејтс подетално објаснил: „Во сите големи трагедии, трагедијата е радост за човекот што умира... Доколку војната е неопходна во наше време и место, најдобро е да се заборави нејзиното страдање како што ја заборавиме непријатноста од треска...“
Романтистичките поети Џон Китс и Перси Шели извршиле влијание на голем дел од неговото рано пишување и поезија. Неговиот голем пријател, поетот Зигфрид Сасун, подоцна имал длабок ефект врз неговиот поетски глас, а најпознатите песни на Овен („Dulce et Decorum est“ и „Химна за осудената младост“) покажуваат директни резултати од влијанието на Сасун. Ракописни копии од песните се зачувани, анотирани со ракописот на Сасун. Поезијата на Овен на крајот ќе биде пошироко признаена од онаа на неговиот ментор. Иако неговата употреба на парарима со големо потпирање на асонанса била иновативна, тој не бил единствениот поет во тоа време што ги употребувал овие посебни техники. Сепак, тој бил еден од првите кои екстензивно експериментирале со неа.Самата негова поезија претрпела значајни промени во 1917 година. Како дел од неговата терапија во Крејглокхарт, докторот на Овен, Артур Брок, го охрабрил Овен да ги преточи своите искуства, поточно искуствата што ги преживеал во своите соништа, во поезија. Сасун, кој бил под влијание на фројдовската психоанализа, му помогнал тука, покажувајќи му на Овен преку пример што може да направи поезијата. Употребата на сатира од страна на Сасун влијаела врз Овен, кој направл обид да пишува „во стилот на Сасун“. Понатаму, содржината на стиховите на Овен несомнено била променета од неговата работа со Сасун. Акцентот на Сасун на реализмот и „пишувањето од искуство“ бил спротивен на досегашниот романтичар под влијание на стилот на Овен, како што се гледа во неговите претходни сонети. Овен требало да го земе и грубиот реализам на Сасун и своите романтични поими и да создаде поетска синтеза која била и моќна и симпатична, како што е сумирано во неговата позната фраза „сожалувањето на војната“. На тој начин, поезијата на Овен станала доста препознатлива и многумина го сметаат за еден од поголемите поети од војната, поголем и од Сасун. Сепак, Сасун придонел за популарноста на Овен преку силната промоција на неговата поезија, и пред и по смртта на Овен, а неговото уредување било клучно во создавањето на Овен како поет.
Песните на Овен имале силно покровителство, а токму комбинацијата од влијанието на Сасун, поддршката од Едит Ситвел и подготовката на ново и поцелосно издание на песните во 1931 година од Едмунд Бланден ја обезбедило неговата популарност, заедно со оживувањето на интересот за неговата поезија во 1960-тите, што го извлекло од релативно ексклузивната читателска публика и го ставило во јавноста. Иако имал планови за збирка стихови, за која напишал „Предговор“, никогаш не го видел своето дело објавено освен оние песни што ги вклучил во „Хидра“, списанието што го уредувал во Воената болница Крејглокхарт, и „Рудари“, кое било објавено во „The Nation“.