Ласло Вегел (унг. ; Србобран, 1 февруари 1941) е романописец, есеист, драматург и театарски критичар. Пишува на својот мајчин унгарски јазик и, според зборовите на критичарите, подеднакво припаѓа и на српската и на унгарската литература. Во Будимпешта во 2009 година го добил највисокото унгарско признание за творештво наградата Лајош Кошут.
Студирал унгарски јазик и литература на Универзитетот во Нови Сад и филозофија на Универзитетот во Белград. Бил новинар, член на редакцијата на новосадските списанија „Симпозиом“ и „Поља“, загребачкиот „Полог“, главен уредник на новосадските Трибини на младите, уредник на саботниот културен додаток на весникот „Маѓар Зо“, драматург на телевизија Нови Сад, постојан театарски критичар на весникот Политика.
Неговите најзначајни дела се романите „Мемоари на еден макро“ (1967), „Двојна експозиција“ (1983), „Паренеза“ (1987), „Големата источно-средноевропска Гозба стапува во Пикарски роман“ (1996) и „Екстериториум“ (2002), потоа книгата есеи „Витгенштајновиот разбој “ (1993) и драмите „Јудит и други драми“ (2005). За „Витгенштајновиот разбој“ ја добил Регионална Пулицерова награда на Унгарија. Неговите дела се преведувани на повеќе европски јазици.
Член е на Друштвото на писатели на Војводина, Друштвото за убава литература (Унгарија), Српскиот ПЕН центар и Здружението на новинари на Унгарија.
Заедно со шведската писателка Оса Линд, тој го отвори 55-от Меѓународен саем на книгата во Белград на 25 октомври 2010 година.
Наводи
Надворешни врски
- Веб-страницата на Ласло Вегел - Сива духовна хомогенизација, интервју со неделникот Време од 2005 година
- Говорот на Вегел на отворањето на 55-от Меѓународен саем на книгата во Белград во 2010 година - Портрет без рамка: Ласло Вегел, статија од Политика, 31 октомври 2010 година.
Категорија:Српски писатели Категорија:Унгарски писатели Категорија:Родени во 1941 година