десно|мини|Кашмирски занаетчија резбарење ореово дрво Кашмирските ракотворби се традиционална уметност на кашмирскиот народ и занаетчии кои рачно изработуваат, и украсуваат предмети. Гандербал и Будгам се главните области во централен Кашмир кои со векови произведувале ракотворби. Останатите области, вклучувајќи ги Сринагар, Гандербал и Будгам, се најпознати по културно наследство, кое ја вклучувала и занаетчиската индустрија во Џаму и Кашмир, Индија. Везот е главниот дел од многу кашмирски ракотворби, шалови, теписи. Тие се украсени со сложени везови или цветни стилови направени од тенки метални конци, а овие видови везови се познати како „Тиле“ на кашмирски јазик. Везот во регионот конвенционално го работат и мажи и жени.

Уметноста на Кашмир со палки, чаршафи, сандаци, мастилници, кутии и лажици се познати низ цела Индија, а покрај тоа, изработката на шалови е извонредна. Кашмирците традиционално изработуваат различни видови занаетчиски производи со едноставни предмети и материјали. Рачно изработените украсени метални торби за жени се исто така популарни. Некои значајни области се текстилот, теписите и килимите, кревелскиот вез, сребрениот прибор, дрводелството и папие-маше, итн.

Ракотворбите се извор на егзистенција за многу занаетчии во Кашмир.

Кашмирски папие-маше Кашмирското папие-маше е занает што го донел муслиманскиот светец Мир Саид Али Хамадани од Персија во 14 век во Кашмир. Се базира на хартиена пулпа, и е богато украсено и шарено. Генерално се среќават во форма на вазни, чинии или чаши (со и без метални рабови), кутии, послужавници, основи за ламби и многу други мали предмети.

Кашмирските форми од папие-маше биле едноставни, при што занаетчиите сликаат сложени дизајни што барале голема вештина и прецизност. Сликите се или рамни или издигнати, при што следните наликувале на релјефни дела. Често се прикажувале птици, пеперутки, цвеќиња и зеленило. Шарите ги цртал мајсторот Накаши со слободна рака, а асистентите ги пополнувале боите во различни фази. Потоа мајсторот ја завршувал контурата, а делото се завршува со лак.

Резба од кашмирски орев Резбата од кашмирски орев е занает на фина резба во дрво. Дрвото Juglans regia, кое расте широко во регионот Кашмир, се користи за резбање дрво, а Кашмир е едно од местата каде што се достапни ореви. Дрвото од орев се користи за изработка на маси, кутии за накит, послужавници, ламби итн.

Облека Кашмир бил центар за волнени материјали. Различни видови шалови биле популарен производ во Кашмир.

Кашмирски шал Шаловите биле странски увоз во Кашмир од муслиманските занаетчии од Туркестан дури до 15 век. Персиските мајстори биле донесени од третиот моголски император Акбар, кој ги подобрил локалните занаети и техники на ткаење шалови и теписи.

Кашмирскиот шал е вид на шал карактеристичен по својот кашмирски ткаен материјал и традиционално се прави од шахтуш или пашмина волна.

Царот Акбар бил голем обожавател на кашмирските шалови. Тој ја започнал модата на носење два шала, биле зашиени еден со друг, така што долните површини на шаловите никогаш не се гледале. Во тоа време, најпосакуваните шалови биле оние кои што биле изработени од златен и сребрен конец или шалови со раб украсени со реси од злато, сребро и свилена нишка.

До-шалата, како што означува името („два шала“), секогаш се продаваат во парови, а постојат многу варијанти од нив. Во Кали-матан, централното поле е доста едноставно и без никакви орнаменти.

Кани шал Кани шалот бил уште еден вид кашмирски шал кој потекнува од областа Канихама во Кашмир. Тој бил еден од најстарите ракотворби во Кашмир. Овој занает е дел од долината уште од времето на Моgулското Царство. Шаловите се ткаени од пашмина преѓа.

Теписи, килими и подлоги Се вели дека теписите потекнувале од оазите и селата во Централна Азија. Ткаењето теписи станало подарок од овие трговски каравани за Кашмир. Кашмир произведувал неколку видови рачно изработени, рачно врзани подни облоги како што се теписи и килими. Друг широко користен начин за производство на теписи бил и е филцувањето на волна.

Намда мини|Портрет на моголскиот принц Султан Мурад, прикажан како клечи на килим од филц (околу 1600 година) Намда е традиционален кашмирски тепих произведен со филцување на волна наместо со ткаење волнени конци. Волната што доаѓа директно од руното на живи овци се сортира, чисти, бои, а потоа многу слоеви се мешаат, се насапунуваат и се филцуваат. Подоцна, тепихот е украсен со вез од арско бодување со контрастни обоени конци. Или украсен со парчиња фет.

Номадските земјоделски племиња од средноазиските степи и планини ја познавале техниката на филцување уште од доцната железно доба, а филцаните теписи сè уште се дел од културата на земји како што се Киргистан, Казахстан, Узбекистан, Монголија, делови од Пакистан и Турција. Во Индија, намдата станала популарна за време на моголскиот император Акбар (1556–1605). Се велело дека тој бил толку импресиониран од намдата која што била дадена како подарок за да го заштити неговиот коњ од студот, што императорот му доделил на Нуби, производителот на намда, големи површини земја.

Министерството за развој на вештини и претприемништво го промовирал занаетот, очекувајќи дека од него ќе имале корист над 2.000 занаетчии од 30-те кластери намда од Кашмир.

Калин Калин (Калин, Калин, قالین) бил вид рачно врзан килим со плетенки. Тоа е производ на кашмирските занаети, тоа се рачно врзани сложено дизајнирани плетенки теписи изработени од волна или свила. Султанот Заин-ул-Абидин го вовел занаетот „Кал бафи“ (рачно врзани теписи) од Персија во Кашмир во 15 век. Султанот донел ткајачи на теписи од Персија и Централна Азија во Кашмир за да ги обучи локалните жители.

Вагу Вагу (исто така вагув или вагу) е кашмирска простирка направена од трска. Вагуто се изработувало со рачно врзување. Вагуто е дел од кашмирската култура и наследство. Вагуто редовно се користело во домаќинствата во Кашмирската долина.

Султанот Заин-ул-Абидин ги довел ткајачите на теписи во Кашмир. Кал баф се користел за ткаење вагу и на крајот дури и станал познат во Кашмир во 15 век.

Везење Везот бил составен дел од многу кашмирски ракотворби; шаловите, теписите и фираните, кашмирски женски фустани, биле украсени со сложени везови или цвеќиња направени со тенки метални конци познати како „тиле“ на кашмирски јазик. Везот во регионот конвенционално го работеле и мажите и жените.

Изработка на камен Кашмирските занаетчии имале многу брзи и уредни раце во резбарењето дрво, каменоделството, полирањето камен, дувањето стакло и работата со врба. Франсоа Берние го ценел кашмирскиот занает кога пишувал во 1663 година Каменоделството во Кашмир било многу старо; биле изработени исклучителни примери на прекрасни архитектонски дела и скулптури. Малку примери биле величествените структури на храмовите во Мартанд, Авантипур, Парихарпур, Патан итн.

Улогата на кашмирските занаети во економијата Занаетчиската индустрија останала важен клуч во економскиот развој на Џакузи и Кашмир, а индустријата имала голема поддршка за можностите за вработување. Рачно изработените производи се извезувале низ цела Индија и во други делови од светот. Кашмирските ракотворби ги елиминирале финансиските кризи кај луѓето кои се погодени од физички попреченост. Откако ракотворбите добиле странска експонираност со позитивни повратни информации, многу млади го направиле ова своја професија. Кашмирските ракотворби се втора најголема и претпочитана индустрија по овошјето во долината Кашмир.

Поврзано

Рафугар Вагу

Наводи

Категорија:Пакистанска култура Категорија:Индиски ракотворби