Торитот — редок незосиликат на ториум кој кристализира во тетрагоналниот систем и е изоморфен со циркон и хафнон. Тој е најчестиот минерал на ториум и е скоро секогаш силно радиоактивен. Неговата формула е (Th,U)SiO4 и тој бил откриен во 1828 година на островот Левоја, Норвешка, од страна на викарот и минералог, Ханс Мортен Тране Есмарк. Првите примероци од торитот му биле испратени на неговиот татко, Јенс Есмарк, кој бил професор по минералогија и геологија. Бил именуван во 1829 година и неговото име ја одразува неговата содржина на ториум.
Појава лево|мини|Торит во Националниот музеј во Прага лево|мини|Мали кристали од зелен торит Примероците на торит генерално доаѓаат од магматити и вулкански екструзивни карпи, хидротермални вени и контактни метаморфни карпи. Исто така, познато е дека се јавува како мали зрна во детритални песоци. Кристалите се ретки, но кога ќе се најдат можат да произведат убаво обликувани кратки призматични кристали со пирамидални завршетоци. Најчесто се поврзува со циркон, моназит, гадолинит, фергусонит, уранинит, итриалит и пироклор.
Торитот во моментов е важна руда на ураниум. Варијанта на торит, честопати наречена „ураноторит“, е особено богата со ураниум и била одржлива ураниумска руда во Банкрофт во Онтарио, Канада. Други сорти на торит вклучуваат „орангит“, портокалова сорта и „калциоторит“, нечиста сорта со траги од калциум.
Својства Поради радиоактивните елементи што ги содржи, торитот е најчесто метамиктичен. Со деструктивните ефекти на радиоактивноста врз кристалната решетка, хидрираните примероци често се аморфни и оптички изотропни. Поради разликите во составот, специфичната тежина варира од 4.4 to 6.6 g/cm3. Тврдоста му е 4,5, а сјајот му е стаклест или смолест. Бојата е обично црна, но може да се движи од кафеаво црна до портокалова, жолтеникаво-портокалова и темно зелена.
Наводи
Надворешни врски=
Категорија:Четириаголни минерали Категорија:Радиоактивни минерали Категорија:Незосиликати Категорија:Минерали на ториумот