Чајниче — населено место и седиште на Општина Чајниче на крајниот исток на Република Српска, на границата со Црна Гора. Според првичните податоци од пописот од 2013 година, во селото Чајниче биле попишани вкупно 2.175 лица.Попис становништва, домаћинстава и станова у Босни и Херцеговини 2013. на територији Републике Српске — Прелиминарни резултати, Републички завод за статистику, Бања Лука, 2013.
Географија Се наоѓа во Горно Подриње, на дваесеттиот километар од патот Горажде - Пљевља, на надморска височина од 816 метри. Лежи помеѓу планината Цицељ (1.433 м) и Чивчи Брда (1.326 м), на реката Јањина, десна притока на Дрина.
Историја Во историските документи, Чајниче првпат се споменува во 1477 година како еден од најважните градови во Херцеговскиот Санџак. Постојат мислења дека името на населбата потекнува од времето на османлиското владеење, од персиските зборови чај - вода и нич - добро. Сепак, жителите на Чајниче веруваат дека етимологијата на овој топоним треба да се бара во богатството на нивниот регион со природни растенија што растат (никнуваат) тука, а од кои традиционално се подготвуваат разни чаеви.
За развојот на Чајниче во тоа време особено придонел рудникот за железо, единствен во Херцеговскиот Санџак, како и позицијата што ја заземал на трговскиот пат (Стамболско џаде) помеѓу Дубровник и Истанбул. Овој град е богат со културни и историски мотиви. Старата православна црква првпат се споменува во 1492 година. Во 17 век, чајничките ковачи биле познати по својата вештина во обработката на метал, а во градот имало и ковачница на пари. лево|мини|Влезот во Чајниче Помеѓу двете војни, црквата, во соработка со градската општина, вовела електрично осветлување. Се вели дека електраната била толку моќна што можела да ја електрифицира „новата железница Устипрача - Фоча“. Дрвната индустрија била важна - потокот Јањина обезбедувал струја за голем број дрводелци."Политика", 7. авг. 1939 Местото се сметало за воздушна бања, а во летото 1940 година бил отворен модерен хотел."Политика", 4. авг. 1940.
Втора светска војна Втората пролетерска народноослободителна ударна бригада била основана со наредба на Врховниот штаб на НОВ и ПОЈ на 1 март 1942 година во Чајниче од борци од Ужичкиот, Чачачкиот и Вториот шумадиски партизански одред. На денот на нејзиното основање, на бригадата се приклучил Раде Стојановиќ „Босанац“. Раде Стојановиќ е роден во 1926 година во селото Батотиќи во близина на Чајниче. Учесник во Народноослободителната борба и борец-бомбаш. Раде Стојановиќ бил единствениот борец од Чајничкиот Крај кој се приклучил во партизанските редови на Втората пролетерска ударна бригада на денот на нејзиното основање. Најмладиот борец-бомбаш загинал на 8 јуни 1943 година на Драгош Седло во Битката на Сутјеска. Во „Долината на хероите“ на Националниот парк Сутјеска, на спомен-костурницата на паднатите херои, меѓу повеќе од 7.000 паднати војници, со златни букви е испишано името Раде Стојановиќ „Босанац“.
Чајнички цркви мини|240x240пкс|Новата чајничка црква „Успение на Пресвета Богородица“ Двете православни цркви во Чајниче се наоѓаат на истата порта и се посветени на Успението на Пресвета Богородица. Постарата црква била „закопана в земја“ и како таква несоодветна. Таа црква се споменува во 15 век, што не значи дека е изградена тогаш, веројатно е постара. Првобитната црква била уништена најверојатно за време на турското освојување на Чајниче. Обновената црква била уништена во Втората светска војна ноќта помеѓу 11 и 12 април 1943 година, откако Италијанците запалиле магацин со експлозиви што бил поставен на портата на црквата. Црквата била обновена во 1946 година во речиси иста форма како и претходно. Обновената црква била осветена на 20 јули 1946 година.
Новиот храм бил изграден со прилози од верниците во раздобјето од 1857 до 1863 година. Го изградиле велешки градители кои го насликале и внатрешниот ѕиден фрескоживопис, подариле дел од иконите и резбаниот иконостас. Кровот е украсен со 18 помали и поголеми куполи, а високата камбанарија била изградена на западната страна од 1893 до 1897 година. Новиот храм страдал од силни земјотреси, при што некои од сводовите напукнале. Во Втората светска војна, по експлозијата, храмот претрпел големи штети. Како резултат на експлозијата и протекувањето во ноќта помеѓу 26 и 27 март 1946 година, се урнале неколку куполи, сводови и дел од јужниот ѕид. По десет години, започнала обновата. Обновата го задржало првобитниот изглед на храмот, а новиот иконостас во резба од ореово дрво било дело на охридски мајстори. Обновеното светилиште го осветил српскиот патријарх, г. Герман, на Успението на Пресвета Богородица во 1959 година.
Чајничките цркви имаат богата ризница што се состои од стари книги, икони, прилози од верници од различни раздобја и други значајни музејски експонати. Особено значајни се: Чајничкото евангелие (ракописна книга од 14 век), октоихот на Црнојевиќи од 1494 година, првото писмено споменување на Чајничката црква од 1492 година, псалтирот на Ѓурѓе Црнојевиќ од 16 век, рачно напишаното евангелие на свештеникот Оливер од 1513 година, октоихот на Божидар Вуковиќ од 1537 година, икона што го прикажува животот на Свети Ѓорѓи од 1574 година итн. Во портата има и конак за верници и поклоници.
Поврзано Општина Чајниче Втора пролетерска ударна бригада Манастир „Успение на Пресвета Богородица“ - Чајниче Синан-бегова џамија (Чајниче)
Наводи
Категорија:Населени места во Република Српска Категорија:Општини во Босна и Херцеговина