мини|Првата страница од Декларацијата за толеранција, 1687 година (Британски музеј, објавена во 1898 година) Декларацијата за толеранција, исто така наречена Декларација за слобода на совеста, била пар прогласи направени од Џејмс II од Англија и Ирска и VII од Шкотска во 1687 година. Декларацијата прво била издадена за Шкотска на 12 февруари, а потоа за Англија на 4 април 1687 година. Како ран чекор кон воспоставување слобода на религијата во Велика Британија и Ирска, таа била прекината од Славната револуција.
Декларацијата овозможила широка верска слобода во Англија со суспендирање на казнените закони што наметнувале усогласеност со Англиканската црква и им дозволувала на луѓето да се молат во своите домови или капели како што сметаат за соодветно, а го укинала и барањето за потврдување на верски заклетви пред да се добие вработување на владина функција.
Со користење на кралското овластување за суспендирање, кралот ги укинал религиозните казнени закони и им даде толеранција на различните христијански деноминации во рамките на неговите кралства. Декларацијата за толеранција била поддржана од Вилијам Пен, кој бил широко сметан за нејзин иницијатор. Декларацијата наишла на силен отпор од страна на англиканците во Англија, и од религиозни и од уставни причини. Некои англиканци се спротивставиле на фактот дека Декларацијата немала специфични ограничувања и на тој начин, барем теоретски, дозволувала практикување на која било религија, вклучувајќи го исламот, јудаизмот или паганството.
1687 година Во Шкотска, презвитеријанците првично одбиле да ја прифатат Декларацијата за толеранција. Кралот ја издал повторно на 28 јуни, давајќи им на презвитеријанците исти слободи како и на католиците; ова било прифатено од повеќето презвитеријанци, со значаен исклучок на Ковенантите. Декларацијата за толеранција, како и доделувањето верски слободи на неговите поданици, исто така ја потврдил „Суверената власт, кралската прерогатива и апсолутната власт на кралот, на која сите наши поданици требале да се покоруваат безрезервно“ и со тоа се залагал за апсолутна монархија.
Англиската верзија била добредојдена од повеќето неконформисти, но, како и во Шкотска, презвитеријанците биле поневолни да ја прифатат. Постоела загриженост дека толеранцијата се темелела само на произволната волја на кралот.
1688 година Англиската Декларација за толеранција била повторно издадена на 27 април 1688 година, што довело до отворен отпор од страна на Англиканците. Малку свештеници ја прочитале Декларацијата во црквите.
Вилијам Санкрофт, надбискуп од Кентербери, и шест други бискупи поднеле петиција до кралот со која ја прогласиле Декларацијата за толерантност за нелегална. Џејмс веднаш наредил седумте бискупи да бидат судени за бунт и побуна; сепак, бискупите биле ослободени. Многу презвитеријанци биле скептични кон намерите на кралот, додека други дисиденти, вклучувајќи ги квакерите и баптистите, му се заблагодариле на кралот за Декларацијата за толерантност.
Декларациите биле поништени кога Џејмс II биле соборен во Славната револуција. Повелбата за правата го укинала овластувањето за суспендирање.
Поврзано
Религија во Обединетото Кралство
Наводи
Надворешни врски
Категорија:Англиска реформација Категорија:Историја на човековите права Категорија:Историја на Римокатоличката црква во Англија Категорија:17-ти век во Шкотска