Заклетвата по службена должност се развила во првата половина на 17 век (1600 до 1650) во Англија и се користела како форма на принуда, прогон и присилно самоинкриминирање во религиозните судења од таа ера. Таа имала форма на религиозна заклетва дадена од обвинетиот пред испрашувањето од страна на Ѕвездената комора, за вистинито да одговори на сите прашања што би можеле да бидат поставени.[потребен цитат] Тоа довело до она што станало познато како сурова трилема каде што обвинетите се наоѓале заробени помеѓу прекршувањата на верска заклетва (сфатено исклучително сериозно во таа ера, смртен грев и кривоклетство), или непочитување на судот поради молчење, или самоинкриминација. Името потекнува од прашањето што го става обвинетиот на заклетва ex officio, што значи врз основа на неговата функција или позиција. Негодувањето против оваа практика (особено во судењата на Џон Лилбурн („Слободороден Џон“) околу 1630–1649 година) довело до воспоставување на правото да не се самоинкриминира во обичајното право. Ова било директен претходник на слични права во современото право, вклучувајќи го и правото на молчење и несамоинкриминација во Петтиот амандман на Уставот на Соединетите Американски Држави. Самото право се појавило како ставка 16 во Договорот за нивелирање на слободните луѓе на Англија (1649) и првпат се појави во американското право во Телото за слободи на Масачусетс и Кодексот на Конектикат од истата ера. Самата Ѕвездена комора, како судско тело, била укината од Парламентот како дел од Законот за Хабеас Корпус од 1640 година.
Рана историја Во средниот век, надлежноста на црковните судови била ограничена со статут од 14 век наречен Articuli Cleri, додека подоцнежната Prohibitio formata de statuto Articuli cleri, исто така за време на владеењето на Едвард II, ја специфицирала исклучивата надлежност на кралските судови.
Леонард Леви напиша во Потеклото на Петтиот амандман дека самоинкриминирачките заклетви се забранети со закон, но Хенри А. Кели забележал дека ограничениот јурисдикциски опсег на закон ја ограничувало заклетвата само на брачни и тестаментарни случаи. Според „Chronica Majora“, кога кралот му пишал на својот шериф, по негодувањето на народот против инквизициите на епископот Роберт Гросетесте, упатувајќи дека ниеден лаик не треба да биде принуден да одговара под заклетва освен во случаи на брак или тестаменти, епископот го обвинил кралот за заговор споредувајќи го неговото „дрско“ однесување со настаните во Франција.
Џон Вигмор исто така рекол дека заклетвата е сè уште дозволена:
„Нема никаква причина да се верува дека статутот De Articulis Cleri меѓу своите мотиви имал некаков непријателство против наметнувањето заклетва од страна на црквата како таква.“
Црквата продолжила да се спротивставува на наметнувањето законски ограничувања врз нејзината надлежност над ересот. Законот за сузбивање на ересот од 1400 година, насочен кон Лоларди, дозволувал апсења и затворања, а соработката меѓу световните и црковните судови во гонењето на еретиците траела повеќе од еден век, вклучувајќи го и горењето на клада извршено од световните власти кога еретиците одбивале да се откажат од еретичките мислења како што барале законите на црквата.
Спротивставувањето кон свештенството кое ги испитувало осомничените еретици под заклетва продолжило. За време на владеењето на Хенри VIII, папската надлежност над ересот била ограничена со закон со Законот за укинување на различноста во мислењата во 1538 година. Мери Стјуарт, ја вратила папската надлежност над ересот, сè додека елизабетанскиот закон не ги сместил црковните функции во надлежност на Круната. Коук пријавил неколку случаи во врска со лица затворени од црковните судии на Високата комисија поради одбивање да им одговорат под заклетва. Според Коук, Општиот суд ги ослободил според хабеас корпус.
Привилегија против самоинкриминација Според научниците од обичајното право, правото против самоинкриминација започнало со спротивставување на казните што се изрекувале за да се одговара на црковни судии под заклетва без да се подигнат формалните обвиненија. Забележувајќи ги недоследностите во случаите пријавени од Едвард Коук и Џејмс Даер, Е.М. Морган напишал:
„Сè што може со сигурност да се тврди е дека обичните адвокати и во втората половина на 13-тиот и во текот на целиот 14-ти век, како и под Хенри VIII и Елизабета се спротивставувале на инквизиторската [sic] постапка на духовните судови, без разлика дали биле римски или англиски, а под Елизабета почнале да го темелат своето спротивставување главно врз принципот дека едно лице не може да биде принудено да дава под заклетва одговори на обвиненија кои не му биле формално поднесени и откриени, освен во случаи на тестаментални и брачни случаи.“
Рани примери на кодифицирано право се појавиле во манифестот на Левелерс Договор на слободниот народ на Англија (објавен на 1 мај 1649 година): „Ниту еден претставник нема да биде во моќ да казни или да предизвика казнување на кое било лице или лица за одбивање да одговорат на прашања против себе во кривични случаи“. Џон Вигмор и Мери Хјум Мекгваер го сметале јурисдикцискиот конфликт помеѓу обичајното право и црковната заклетва ex officio за почетна точка за привилегијата против самоинкриминација. Според Мери Хјум Мекгваер:
„Прочитавме серија петиции од Долниот дом до Круната, во кои се споменува невкусната практика на црковните судови да го докажуваат случајот против обвинетиот преку „лов на истраги со глас“.
Правото подоцна добило поинакво значење: врз основа на текстот на Петтиот амандман, обвинетото лице кое се соочува со формални обвиненија не е должно да биде сведок против себе на суд.
Поврзано
Црковно право Инквизиција Историја на човековите права
Наводи
Категорија:Кривична постапка Категорија:Контрареформација Категорија:Историја на човековите права Категорија:Канонско право