Ова е список на значајни историски настани поврзани со меѓународното женско движење што се случило во 1919 година.

Настани

јануари десно|мини|301x301пкс|Германската социјалистичка револуционерка Роза Луксембург.

јануари 1919 година: Чехословачка — Според условите на Изборните правила за населбите во Чехословачка, Закон 75, усвоен во јануари 1919 година, на мажите и жените во чешкиот дел од земјата им биле дадени еднакви права на глас на општинските избори. 1 јануари 1919 година: Канада — На жените им било дадено право да бидат кандидати на федералните избори. 15 јануари 1919 година: Германија — Револуционерната социјалистичка антивоена активистка Роза Луксембург била убиена од десничарски националистички војници. 19 јануари 1919 година: Германија — Според условите на Вајмарскиот устав, на жените им била дадена еднаквост во пристапот до образование, еднакви можности при назначување во државната служба и еднаква плата. 26 јануари 1919 година: Полска — Пет жени - Габриела Баличка-Ивановска, Јадвига Џубињска, Ирена Космовска, Марија Мочидловска и Зофија Морачевска - биле избрани во првиот парламент, по формирањето на Втората Полска Република.

февруари

4 февруари 1919 година: Белорусија — На жените им е доделено право на глас и учество на избори. 10 февруари 1919 година: Сенатот на САД го спроведува амандманот за правото на глас на жените. 10 февруари 1919 година: Париз, Франција — Меѓусојузничката конференција на жените, позната и како Конференција на суфражетки на сојузничките земји и САД, се состанува за да состави список на женски прашања што ќе им ги презентира на делегатите на Париската мировна конференција, бидејќи им било забрането да учествуваат на официјалната конференција. 14–16 февруари 1919 година: Грузија — Жените за прв пат учествувале во националното гласање, избирајќи членови на уставното собрание. На 2 декември 1918 година, Пери-Кан Софијаева, Азербејџанка која живеела во Грузија била избрана да служи како локален советник во селскиот совет Караџала, во регионот Кахетија и го започнала својот мандат како регионален претставник на парламентарните избори одржани во 1919 година. 16 февруари 1919 година: Австрија — На жените им било дозволено да гласаат за прв пат. Избрани биле осум жени, вклучувајќи 7 претставнички на Социјалдемократската партија на Австрија: Ана Бошек, Еми Фројндлих, Аделхајд Поп, Габриеле Профт, Тереза Шлезингер, Амали Зајдел и Марија Туш; и 1 за Христијанско-социјалната партија : Хилдегард Бурјан. 22 февруари 1919 година: Остров Ман — Жените за прв пат можеле да се кандидираат на избори, кога било доделено универзално право на глас, иако ограничувањата за имотот за гласачите продолжиле до 1969 година. 26 февруари 1919 година: Мејн – Државниот сенат донел резолуција со која им се дозволува на жените да гласаат за претседателски избирачи.

март

6 март 1919 година: Мичиген — Жените гласале за прв пат според државен закон кој бил одобрен во ноември 1918 година. Првата жена што го искористила правото на глас била Роза Џон, сопруга на истакнат сириски трговец. 9 март 1919 година: Италија — Бил поднесен Сакиевиот закон, со кој се елиминирала супериорноста на сопрузите во семејното право; давајќи им на жените право да го контролираат сопствениот имот, да имаат еднакво старателство над своите деца, да се кандидираат за јавни функции и да си работат професии. (Законот бил одобрен од комисијата на Сенатот и усвоен без измени во јули). Истовремено, била предложена Сичелската агенда, која ќе им дало право на глас на италијанските жени. Но, пред да се свикало гласање во Сенатот, законодавното собрание се одложило. 10 март 1919 година: Украина — Жените добиле право на глас. 17 март 1919 година: Кантон Нојшател, Швајцарија — Советот се согласило прашањето за правото на глас на жените да го стави на гласачко ливче за да одлучат гласачите. 19 март 1919 година: Мејн – Државниот дом донел резолуција со која им се дозволува на жените да гласаат за претседателски избирачи. 21 март 1919 година: Унгарска Советска Република — Универзалното право на глас им било проширено само на членовите на синдикатите; со распаѓањето на Републиката, во август 1919 година, законот бил поништен и универзалното право на глас не постоел повторно сè до 1945 година. 28 март 1919 година: Мисури – Жените добиле право да гласаат за претседателски избирачи од страна на државното законодавство. Гувернерот го потпишал законот на 5 април.

април

9 април 1919 година: Британска Источна Африка (сега Кенија) — Законодавците во третото читање усвоиле закон за право на глас, Уредба бр. 16 на Законодавниот совет, со која се дава еднакво право на глас на возрасните жени и мажи од „чисто европско потекло“, кои зборувале англиски, биле писмени британски поданици и поседувале имот. Со неа посебно се исклучувале Африканците и британските поданици од Индија или други локации надвор од Европа. 17 април 1919 година: Њу Бранзвик, Канада — на жените им било доделено целосно универзално право на глас.

мај

3 мај 1919 година: Атланта, Џорџија — Белите жени добиле право да гласаат на општинските избори. 8 мај 1919 година: Луксембург — Уставното собрание го проширило правото на глас на сите граѓани над 21 година, без оглед на полот. Новиот устав стапил на сила на 15 мај 1919 година. 9 мај 1919 година: Белгија — На жените, како заменици на херојските мажи кои загинале во Првата светска војна, кои биле вдовици или самохрани мајки на војници загинати во борба, кои биле политички затвореници држени од непријателот или кои самите биле вклучени во движењето на отпорот, им било дозволено да гласаат и да бидат кандидати. 12–17 мај 1919 година: Цирих, Швајцарија — Вториот меѓународен женски конгрес за мир и слобода ги осудил последните услови од Версајскиот договор со кој завршила Првата светска војна и ја преименувала мировната организација основана во 1915 година во Женска меѓународна лига за мир и слобода. 15 мај 1919 година: Остров Џерси (Каналски Острови) — На самохраните жени над 20 години им било дадено правото да гласаат на локалните избори. 16 мај 1919 година: Крунска колонија на Јамајка, Британски Западни Инди — Жените на возраст од дваесет и пет години или повеќе, кои заработувале 50 фунти или повеќе годишно или плаќале даноци од 2 фунти годишно, добиле право на глас. 20 мај 1919 година: Франција — Пратеничкиот дом усвоил закон за доделување еднакво право на глас на жените со 377 пратеници „за“ и 97 „против“. Мерката не била усвоена од Сенатот, со што правото на глас на жените било одложено до 1944 година. 24 мај 1919 година: Шведска — На жените им било доделено право на глас.

Јуни

5 јуни 1919 година: Амандманот за национално право на глас, деветнаесеттиот амандман на Уставот на Соединетите Американски Држави, бил усвоен од Конгресот. 10 јуни 1919 година: Илиноис, Висконсин и Мичиген, по тој редослед, станале првите три држави што го ратификувале Амандманот за национално право на глас. 15 јуни 1919 година: Чехословачка — Жените и мажите во чешките области за прв пат гласале под еднакво право на глас за општинските кандидати. 16 јуни 1919 година: Канзас, Охајо и Њујорк, по тој редослед, го ратификувале 19-тиот амандман. and 17 јуни 1919 година: Илиноис — Поради мала грешка во текстот на првичниот вовед на резолуцијата за ратификација на 19-тиот амандман, и Државниот сенат и Претставничкиот дом ја потврдиле ратификацијата на правото на глас на жените. По поднесувањето на краток опис за објаснување дека легалноста на самиот амандман не била загрозена, а второто гласање било само правна формалност, Илиноис бил признаен од страна на државниот секретар на САД како прва држава што го ратификувала федералниот амандман. 19 јуни 1919 година: Пенсилванија — Државниот сенат го ратификувала 19-тиот амандман. 21 јуни 1919 година: Ерменија — Одржани биле првите избори со универзално право на глас. Избрани се три жени: Перчухи Партизпанјан-Барсегјан, Варвара Сахакјан и Катарина Залјан-Манукјан, кои служеле до падот на владата во 1920 година. 24 јуни 1919 година: Пенсилванија — Државниот дом го ратификувала 19-тиот амандман, со што државата станала седма што го поддржала федералниот амандман. 25 јуни 1919 година: Масачусетс — Државниот дом го ратификувала 19-тиот амандман со 185 гласови „за“ и 47 „против“, а Државниот сенат со 34 гласови „за“ и 5 „против“, со што државата станала осма што го ратификувала федералниот амандман. 28 јуни 1919 година: Тексас — Државното законодавство го ратификувала 19-тиот амандман, со што државата станала 9-та што го одобрила федералниот амандман. 28–29 јуни 1919 година: Кантон Нојшател, Швајцарија — Гласачите го отфрлиле давањето право на глас на жените.

Јули десно|мини|272x272пкс|Конзервативката Ненси Астор, првата жена член на британскиот парламент.

2 јули 1919 година: Ајова — На посебна седница на законодавното тело свикана од гувернерот, и Државниот дом и Сенатот ја одобриле ратификацијата на Деветнаесеттиот амандман. 3 јули 1919 година: Мисури — И Државниот сенат и Државниот дом го ратификувале 19-тиот амандман. 4 јули 1919 година: Британска Родезија — Уредбата за право на глас на жените добила согласност од Високиот комесар, дозволувајќи им на жените на возраст од 21 година или постари да гласаат и да служат како членови на Законодавниот совет, под услов да ги исполнуваат професионалните и квалификациите за плата. Мажените жени автоматски ги имаа истите права како и нивните сопрузи, сè додека двојката живеела заедно во неполигамна врска и тој ги исполнувал условите за приход. 12 јули 1919 година: Остров Џерси (Каналски Острови) — Со донесувањето на Законот за право на глас на мажените жени чии сопрузи биле даночни обврзници и жени над 30 години кои плаќале кирија од 10 фунти или повеќе годишно. 15 јули 1919 година: Ватикан — Папата Бенедикт XV издал декларација во поддршка на политичките права на жените. 17 јули 1919 година: Алабама — Државниот Сенат ја отфрлил ратификацијата на 19-тиот амандман со 19 гласови против и 13 за. 21 јули 1919 година: Азербејџан — Жените добиле право на глас. 24 јули 1919 година: Џорџија — И Сенатот и Претставничкиот дом ја отфрлиле ратификацијата на 19-тиот амандман на Уставот на САД. 28 јули 1919 година: Арканзас — По гласањето на Државниот сенат со 29 гласови „за“ и 2 „против“ и гласањето на Претставничкиот дом со 75 гласови „за“ и 17 „против“, Арканзас станала 12-та држава што го ратификувала 19-тиот амандман. 31 јули 1919 година: Монтана — Државниот сенат го ратификувал 19-тиот амандман со кој се одобрува правото на глас на жените. and

Август

2 август 1919 година: Монтана и Небраска — Претставничкиот дом на Монтана го ратификувал 19-тиот амандман на кој гувернерот веднаш го ставил својот потпис, а законодавното собрание на државата Небраска едногласно го ратификувал федералниот амандман истиот ден. 11 август 1919 година: Германија — Според Вајмарскиот устав, Германија им доделила на жените право на глас.

Септември

Септември 1919 година: Луксембург — Жените гласале за прв пат на референдум за задржување на монархијата. 8 септември 1919 година: Минесота — Државниот дом и Државниот сенат го ратификувал Деветнаесеттиот амандман со 120 гласови „за“, 6 „против“ и 60 „за“ со 5 „против“. 10 септември 1919 година: Њу Хемпшир — Државниот сенат го следел примерот на Државниот дом, кој го ратификувал Деветнаесеттиот амандман претходниот ден и го усвоил амандманот за право на глас со 14 гласови „за“ и 10 „против“. 17 септември 1919 година: Алабама — Државниот дом ја отфрлил ратификацијата на Деветнаесеттиот амандман со 60 гласови против и 31 глас за. Алабама немала да го ратификува амандманот сè до 8 септември 1953 година. 18 септември 1919 година: Холандија — Холандија им доделила на жените право на глас. Правото на избор претходно им било доделено во 1917 година. 29–30 септември 1919 година: Јута — На посебна законодавна седница, Државниот сенат го ратификувал Деветнаесеттиот амандман на 29-ти, а следниот ден Државниот дом го следел нивниот пример.

Октомври