Индивидуални права (познати и како природни права) — права што ги имаат поединците врз основа на тоа што се луѓе. Индивидуалното право е морално барање за слобода на дејствување.
Групни права (познати како колективни права) — права што ги поседува групата како целина, а не поединечно од нејзините членови. Спротивно на тоа, индивидуалните права се права што ги поседуваат поединци; дури и ако се групно диференцирани, како повеќето права, тие остануваат индивидуални права ако носителите на правата се самите поединци.
Индивидуалните права и групните права честопати се некомпатибилни. Повикувањето на групните права често се користи за промовирање на кршење на индивидуалните права. Историски гледано, групните права се користеле и за кршење и за олеснување на индивидуалните права, а концептот останува контроверзен.
Права на организациските групи Покрај правата на групите врз основа на непроменливите карактеристики на нивните индивидуални членови, други групни права се остваруваат и се загарантирани со закон на различни нивоа, вклучувајќи ги и оние што ги имаат организациските лица, вклучувајќи ги националните држави, синдикатите, корпорациите, трговските здруженија, стопанските комори, специфичните етнички групи и политичките партии. На ваквите организации им се даваат права што се специфични за нивните конкретно наведени функции и нивните капацитети да зборуваат во име на своите членови, т.е. капацитетот на корпорацијата да зборува со владата во име на сите индивидуални клиенти или вработени или капацитетот на синдикатот да преговара за бенефиции со работодавачите во име на сите работници во компанијата.
Филозофии Во политичките ставови на класичните либерали и некои десничарски либертаријанци, улогата на владата е единствено да ги идентификува, заштити и спроведе природните права на поединецот, додека се обидува да обезбеди праведни лекови за прекршоците. Либералните влади кои ги почитуваат индивидуалните права честопати обезбедуваат системски контроли кои ги штитат индивидуалните права, како што е систем на правично судење во кривичната правда. Одредени колективни права, на пример, правото на „самоопределување на народите“, загарантирано во Поглавје I Член I од Повелбата на Обединетите нации, му овозможуваат на естаблишментот да ги потврди овие индивидуални права. Ако луѓето не се во можност да ја одредат својата колективна иднина, тие сигурно не се во можност да ги потврдат или обезбедат своите индивидуални права, иднина и слободи. Критичарите сугерираат дека обете се нужно поврзани и испреплетени, отфрлајќи го тврдењето дека тие постојат во меѓусебно исклучива врска.
Адам Смит, во својата книга „Богатството на народите“ (1776), го опишува правото на секоја следна генерација, како група, колективно, на земјата и сè што земјата поседува. Декларацијата за независност на Соединетите Американски Држави наведува неколку групни или колективни права на луѓето, како и на државите, на пример Правото на народот: „секогаш кога било која форма на влада ќе стане деструктивна за овие цели, Право на народот е да ја измени или укине“ и правото на државите: „... како слободни и независни држави, тие имаат целосна моќ да воспостават војна, да склучуваат мир, да склучуваат сојузи, да воспоставуваат трговија и да ги прават сите други акти и работи што независните држави можат со право да ги прават.“
Холандскиот правен филозоф Хуго Крабе (1908) ја истакнал разликата помеѓу перспективите на заедницата и индивидуалните перспективи:
Советскиот Сојуз, во согласност со марксизмот-ленинизмот, тврдеше дека Универзалната декларација за човекови права им дава преголем приоритет на индивидуалните права пред групните права.
За понатамошно читање Barzilai, Gad (2003), Communities and Law: Politics and Cultures of Legal Identities. The University of Michigan Press, 2003. Second print 2005. .
Наводи
Библиографија
Надворешни врски Ayn Rand on Individual Rights Common Rights vs. Collective Rights SEP - Group rights
Категорија:Индивидуализам Категорија:Идентитетска политика Категорија:Права Категорија:Статии со извори на холандски (nl)