Малцински права — нормалните индивидуални права што се применуваат на членовите на расни, етнички, класни, религиозни, јазични или други видови малцинства, како и колективните права што им се даваат на која било малцинска група. Во модерната либерална демократија, заштитата на малцинските права е главен принцип.
Движењата за граѓански права честопати се стремат да обезбедат дека индивидуалните права нема да бидат негирани врз основа на членство во малцинска група. Таквите застапници за граѓански права вклучуваат глобални движења за права на жените и разни движења за права на расните малцинства низ целиот свет (како што е Движењето за граѓански права во Соединетите Американски Држави).
Прашањата за правата на малцинствата се преплетуваат со дебатите за историски надоместоциFor example: или за позитивна дискриминација.
Историја Пред Париската мировна конференција (1919–1920), терминот „малцинство“ првенствено се однесуваше на политичките партии во националните законодавни тела, а не на етничките, националните, јазичните или религиозните групи. На Париската конференција ѝ се припишува создавањето на концептот за правата на малцинствата и неговото истакнување.
Прашањето за правата на малцинствата првпат беше покренато во 1814 година, на Виенскиот конгрес, на кој се дискутираше за судбината на германските Евреи, а особено на Полјаците кои повторно беа поделени. Конгресот изрази надеж дека Прусија, Русија и Австрија ќе им дадат толеранција и заштита на своите малцинства, што на крајот го игнорираа, впуштајќи се во организирана дискриминација.
Парискиот конгрес од 1856 година посвети посебно внимание на статусот на Евреите и христијаните во Отоманската империја. Во Британија, Вилијам Гладстон ги направи масакрите врз Бугарите од страна на Отоманската империја главно прашање во кампањата и побара меѓународно внимание. Берлинскиот конгрес во 1878 година се занимаваше со статусот на Евреите во Романија, особено, а исто така и во Србија и Бугарија. Генерално, конгресите од 19 век не успеаја да наметнат значајни реформи.
Првите малцински права беа прогласени и донесени од револуционерниот Парламент на Унгарија во јули 1849 година. Малцинските права беа кодифицирани во австриското право во 1867 година. Русија беше особено активна во заштитата на православните христијани и словенските народи под контрола на Отоманската империја. Сепак, руската влада толерираше сурови погроми против Евреите во нејзините села. Русија беше широко нападната поради оваа политика. Спротивно на тоа, имаше малку или никакво меѓународно негодување во врска со третманот на другите малцинства, како што се црнците во јужниот дел на Соединетите Американски Држави пред 1950-тите, кога африканските колонии станаа независни.Laszlo Peter, Martyn C. Rady, Peter A. Sherwood: Lajos Kossuth sas word...: papers delivered on the occasion of the bicentenary of Kossuth's birth (page 101)Staatsgrundgesetz vom 21. Dezember 1867 (R.G.Bl. 142/1867), über die allgemeinen Rechte der Staatsbürger für die im Reichsrate vertretenen Königreiche und Länder – see Article 19 Denis Vovchenko, Containing Balkan Nationalism: Imperial Russia and Ottoman Christians, 1856–1914 (Oxford University Press, 2016).Irena Grosfeld, Seyhun Orcan Sakalli, and Ekaterina Zhuravskaya, "Middleman minorities and ethnic violence: anti-Jewish pogroms in the Russian empire." Review of Economic Studies 87.1 (2020): 289–342 online.Azza Salama Layton, International politics and civil rights policies in the United States, 1941–1960 (Cambridge University Press, 2000).
Пред Првата светска војна, само три европски земји прогласија права на етничките малцинства и донесоа закони за заштита на малцинствата: првата беше Унгарија (1849 и 1868), втората беше Австрија (1867) и третата беше Белгија (1898). Во ерата пред Првата светска војна, правните системи на другите европски земји не дозволуваа употреба на европските малцински јазици во основните училишта, во културните институции, во канцелариите на јавната администрација и во судовите.Józsa Hévizi (2004): Autonomies in Hungary and Europe, A COMPARATIVE STUDY, The Regional and Ecclesiastic Autonomy of the Minorities and Nationality Groups
Права на малцинствата на Париската мировна конференција од 1919 година На Версајската мировна конференција, Врховниот совет го основа „Комитетот за нови држави и за заштита на малцинствата“. Сите нови држави-наследнички беа принудени да потпишат договори за малцински права како предуслов за дипломатско признавање. Беше договорено дека иако новите држави беа признати, тие не беа „создадени“ пред потпишувањето на конечните мировни договори. Прашањето за германските и полските права беше спорна точка бидејќи полските права во Германија останаа незаштитени, за разлика од германското малцинство во Полска. Како и другите принципи усвоени од Лигата, договорите за малцинства беа дел од идеалистичкиот пристап на Вилсон кон меѓународните односи; како и самата Лига, договорите за малцинства беа сè повеќе игнорирани од соодветните влади, при што целиот систем главно се распадна кон крајот на 1930-тите. И покрај политичкиот неуспех, тие останаа основа на меѓународното право. По Втората светска војна, правните принципи беа вклучени во Повелбата на ОН и во мноштво меѓународни договори за човекови права.P. de Azcarate, League of Nations and National Minorities (1945) online
Меѓународно право Правата на малцинствата, како што се однесуваат на етничките, религиозните или јазичните малцинства и домородните народи, се составен дел од меѓународното право за човекови права. Како и правата на децата, правата на жените и правата на бегалците, правата на малцинствата се правна рамка дизајнирана да обезбеди дека одредена група која е во ранлива, неповолна или маргинализирана положба во општеството, е во можност да постигне еднаквост и е заштитена од прогон. Првиот повоен меѓународен договор за заштита на малцинствата, дизајниран да ги заштити од најголемата закана за нивното постоење, беше Конвенцијата за спречување и казнување на кривичното дело геноцид.
Подоцнежните стандарди за човекови права што ги кодифицираат правата на малцинствата вклучуваат Меѓународниот пакт за граѓански и политички права (член 27), Декларацијата на Обединетите нации за правата на лицата кои припаѓаат на национални или етнички, религиозни и јазични малцинства, два договори на Советот на Европа (Рамковната конвенција за заштита на националните малцинства и Европската повелба за регионални или малцински јазици) и Копенхашкиот документ на Организацијата за безбедност и соработка во Европа (ОБСЕ) од 1990 година.
За заштита на правата на малцинствата, многу земји имаат посебни закони и/или комисии или институции на омбудсманот (на пример, унгарскиот парламентарен комесар за правата на националните и етничките малцинства).
Наводи
Библиографија Azcarate, P. de. League of Nations and National Minorities (1945) online Barzilai, G. 2003. Communities and Law: Politics and Cultures of Legal Identities. Ann Arbor: University of Michigan Press. Fink, Carole. 2006. Defending the Rights of Others: The Great Powers, the Jews, and International Minority Protection, 1878–1938 excerpt and text search Henrard, K. 2000. Devising an Adequate System of Minority Protection: Individual Human Rights, Minority Rights, and the Right to Self-Determination Leiden: Martinus Nijhoff Publishers Jackson Preece, J. 2005. Minority Rights: Between Diversity and Community Cambridge: Polity Press Malloy, T.H. 2005. National Minority Rights in Europe Oxford and New York: Oxford University Press. Pentassuglia, G. 2002. Minorities in international law: an introductory study Strasbourg: Council of Europe Publications Šmihula, D. 2008. "National Minorities in the Law of the EC/EU", Romanian Journal of European Affairs, Vol. 8 no. 3, pp. 2008, pp. 51–81. online Thornberry, P. 1991. International Law and the Rights of Minorities. Oxford: Clarendon Press Weller, M. (ed.) 2006. The Rights of Minorities in Europe: A Commentary on the European Framework Convention for the Protection of National Minorities. Oxford and New York: Oxford University Press. Weller, M., Denika Blacklock and Katherine Nobbs (eds.) 2008. The Protection of Minorities in the Wider Europe Basingstoke and New York: Palgrave Macmillan.
Линкови Gabriel N. Toggenburg, Minority Protection and the European Union, OSI, Budapest 2004 Gabriel N. Toggenburg / Günther Rautz, Das ABC des Minderheitenschutz in Europa, Böhlau, Wien 2010 Gabriel N. Toggenburg, The Union's role vis-a-vis its minorities after the enlargement decade: a remaining share or a new part?, European University Institute, Florence 2006
Надворешни врски U.N. Declaration on the Rights of Minorities Commentary to the Declaration on the Rights of Persons Belonging to National or Ethnic, Religious and Linguistic Minorities, United Nations Working Group on Minorities U.N. Independent Expert on Minority Issues U.N. Forum on Minority Issues, its recommendations U.N. Special Adviser on the Prevention of Genocide Minority Rights Group International Minority rights implemented at grassroot level OSCE Copenhagen Document 1990 Organization for Security and Co-operation in Europe Hague recommendations regarding the education rights of national minorities & explanatory note Organization for Security and Co-operation in Europe Oslo recommendation regarding the linguistic rights of national minorities Congress of the Council of Europe Recommendation 222 (2007) Language Education in Regional or Minority Languages Compilation of reports and opinions concerning the protection of national minorities Venice Commission Documents submitted to the Working Group on Minorities that was replaced by the Forum on Minority Issues, established by Human Rights Council resolution 6/15
Категорија:Либерализам Категорија:Малцински права Категорија:Статии со извадоци