Писмо за утре (; исто така преведено Писмо за иднината) е отворено писмо првично објавено на 3 мај 2004 година, од тогашниот претседател на Иран Мохамед Хатами, обраќајќи се до иранските граѓани, особено до младите. Писмото подоцна било објавено како книга од Институтот за културна куќа Хатами. Тој ветил дека ќе го напише писмото на состанокот со младите на 27 април 2004 година.
Именување Иранскиот блогер, кој пишува под псевдонимот Дисвалификуван граѓанин, коментира дека Хатами, нарекувајќи ги своите изјави „Писмо за утре“ мисли дека „денешното гласачко тело и сегашното население на Иран немаат квалификации за да ја проникнат длабочината на значењето скриено во неговите светли страници. Ќе мора да почека луѓето од утре да ја стигнат интелектуалната длабочина на претседателот и да сфатат дека неговите очигледни неуспеси биле вистински маскирани триумфи“.
Резиме и теми Хатами тврдел дека иранското реформско движење имало за цел „модернизација на религиозната култура“ со цел да ја направи компатибилна со демократијата; сакало да создаде „слободен, просперитетен и среќен“ Иран. Иранците барале „слобода, независност и напредок“ повеќе од еден век и и покрај бројните неуспеси не попуштиле во остварувањето на овие цели. Ставајќи го иранското реформско движење во поширокиот контекст на иранската историја, тој имплицитно ги споредил проблемите со кои се соочил со оние со кои се соочил Мохамед Мосадек.
Во ова писмо, Хатами лесно ги признал сопствените грешки и неостварените цели,признал дека не сите негови реформи биле успешни, првенствено затоа што реформските закони честопати биле блокирани од страна на Советот на чуварите. Сепак, тој тврдел дека достигнувањата на реформското движење не биле занемарливии инсистирал дека промените ќе продолжат, наведувајќи постепено омекнување на позицијата на тврдокорните, бидејќи во споредба со минатото, противниците сега биле повеќе обврзани да го зборуваат јазикот на правото, реформите и демократијата и да ги избегнуваат кратковидните ставови; прекршувањата на приватната сфера биле многу поретки отколку порано.
Тој пишувал многу повеќе за „процутената економија“ од 1997 година, отколку за позитивните достигнувања во други области.
Хатами го обвинувал постојаното наследство на „деспотизмот“ во Иран, кое според него влијаело врз однесувањето на владата, опозицијата и интелектуалците. Тој ја критикува „слепата приврзаност кон фосилизираните навики, ригидниот традиционализам и неразмислувачката тенденција или да се сака или да се мрази Западот“, ги критикува „површните реакционери“, кратковидните противници и „нетрпеливите пријатели“.
Во писмото, тој упати критики кон Советот на чувари, иранскиот судски систем и другите актери кои, според него, користеле теократско толкување на Уставот на Исламската Република Иран за да ги ограничат слободите, претставувајќи ги како закана за моралните вредности. Истовремено, ги осуди оние што прибегнуваат кон насилство наместо кон разумен дијалог и кои ги прикажуваат општествените вредности како неспоиви со напредокот. Тој се заложи за спроведување реформи засновани на умереност, рационалност, флексибилност и трпеливост, предупредувајќи дека игнорирањето на очекувањата и стремежите на граѓаните може да има негативни последици. Дополнително, ја повика интелектуалната и културната елита активно да се спротивстави на ограничувањето на слободите, а младите ги охрабри да не западнат во апатија и пасивност.
За авторитаризмот во земјата, тој пишувал за „Војната и атентатите ја принудија државата да воведе повеќе ограничувања“, но „Она што е неверојатно е што, за некои луѓе, оваа ситуација... почна да се смета за правило“.
На крај, но не и најмалку важно, Хатами предупреди на опасноста што ја претставува за земјата „реакционерниот тренд со површен поглед“, што подоцна било објаснето со доаѓањето на власт на Махмуд Ахмадинеџад.
Рецепција Гарет Смит од Техеранското биро напишал дека писмото „се чита како лебедова песна“.
Според Фахредин Азими, во оваа „брутална“ и „дидактичка изјава“, Хатами „го повторил своето кредо и се обидел да даде оправдување за своето однесување и за недостатоците на неговата влада “.
Тој додава „откривањето на неубедливи или неверојатни тврдења во изјавата на Хатами не е тешко. Меѓу другото, изјавата реплицираше конфузија во врска со поимите „влада“ () и „државата“ (), кои на персиски обично се преведуваат наизменично. Државата како институционално олицетворение на неделивиот суверенитет не ја водеше Хатами; иако номинално претседател, тој само дејствуваше како глава на институционално кревка извршна власт чиј авторитет бил лошо дефиниран и во пракса строго ограничен“.и „Структурните ограничувања со кои се соочи Хатами не можат да се потценат.“
Наводи
Надворешни врски
Категорија:Статии со текст на персиски Категорија:Историја на човековите права