алт=Scan of the title page of the book We Charge Genocide|мини|Насловна страница од „Ние обвинуваме за геноцид“, објавена од „Меѓународни издавачи“ во 1951 година „Обвинуваме за геноцид“ или „Ние обвинуваме за геноцид“ ― петиција со која е обвинувана владата на Соединетите Држави за геноцид врз основа на Конвенцијата на ОН за геноцид. Овој документ бил напишан од Конгресот за граѓански права (КГП) и претставен од Вилијам Л. Патерсон до Обединетите нации на состаноците во Париз во декември 1951 година.

Во документот е истакнато дека Конвенцијата на Обединетите нации за спречување и казнување на геноцид го дефинира геноцидот како секое дело извршено со „намера за уништување“ на група, „целосно или делумно“. За да го изгради својот аргумент за црнечкиот геноцид, документот наведува многу случаи на линчување во Соединетите Држави, како и правна дискриминација, лишување од право на глас на црнците на Југот, низа инциденти на полициска суровост што датираат до денес и систематски нееднаквости во здравјето и квалитетот на животот. Главниот аргумент: Владата на САД е и соучесник и одговорна за геноцидна ситуација врз основа на сопствената дефиниција на ОН за геноцид.

Документот добил меѓународно медиумско внимание и стана зафатен со политиката на Студената војна, бидејќи КГП била поддржан од Американската комунистичка партија. Бројните примери за шокантни услови за тамошните црнци ги обликувале верувањата за Соединетите Држави во земјите ширум светот. Владата и печатот на Соединетите Држави го обвинила КГП за претерување со расната нееднаквост со цел да биде унапредена каузата на комунизмот. Стејт департментот го принудил секретарот на КГП, Вилијам Л. Патерсон, да го предаде својот пасош откако ја претставил петицијата на состанокот на ОН во Париз.

Позадина Набргу по создавањето на Обединетите нации во 1945 година, тие почнале да добиваат барања за помош од луѓе од целиот свет. Тие доаѓале од домородните народи на европските колонии во Африка и Азија, но исто така и од црнците во Соединетите Држави. Првата група што поднела петиција до ОН во врска со црнците од Соединетите Држави била Националниот црнечки конгрес (НЦК), кој во 1946 година доставил изјава за расна дискриминација до генералниот секретар. Следната жалба, од Националното здружение за унапредување на обоените луѓе (НЗУОЛ) во 1947 година, била долга повеќе од 100 страници. Вилијам Ди Боа ја претставил во ОН на 23 октомври 1947 година, и покрај приговорите на Елеонор Рузвелт, вдовицата на покојниот претседател и американски делегат во ОН. Ди Боа, фрустриран од противењето на Стејт департментот на петициите, го критикувал претседателот Волтер Вајт од НЗУОЛ за прифаќање на позиција како советувач на делегацијата на Соединетите Држави; Вајт, пак, го истиснал Ди Боа од НЗУОЛ. Петициите биле пофалени од меѓународниот печат и од црниот печат во Соединетите Држави. Сепак, тамошните истакнати медиуми биле амбивалентни или непријателски настроени. Некои се согласиле дека има вистина во петициите, но наведувале дека „другарството“ до ОН ќе помогне во каузата на комунизмот. Советскиот Сојуз ги цитирал овие документи како доказ за лошите услови во Соединетите Држави. Конгресот за граѓански права (КГП), наследник на Меѓународната група за одбрана на трудот и поврзан со комунистичката партија, почнал да добива на интензитет на домашно ниво со одбрана на црнците осудени на смрт, како што се Роза Ли Инграм и Трентон Сикс. Националниот црнечки конгрес ги здружил силите со КГП во 1947 година.

Содржина Во петицијата е цитирана дефиницијата на ОН за геноцид како „Секоја намера за целосно или делумно уништување на национална, расна или религиозна група е геноцид“. Заклучува дека „угнетените црнечки граѓани на Соединетите Држави, сегрегирани, дискриминирани и долго време цел на насилство, страдаат од геноцид како резултат на доследните, свесни, унифицирани политики на секоја гранка на власта. Ако Генералното собрание дејствува како совест на човештвото и затоа постапува позитивно по нашата петиција, тоа ќе послужи за каузата на мирот“. КГПнагласиле дека обидот за уништување на група „делумно“ е дел од дефиницијата и тврди дека третманот на црнците од Соединетите Држави, е квалификуван како геноцид.

Како доказ, петицијата од 237 страници го разгледува прашањето за расизмот во Соединетите Држави од различни агли. Во неа биле наведени стотици неправедни егзекуции и линчувања, биле споменувани најмалку 10.000 недокументирани случаи, а исто така било обвинувано дека јужните држави во Соединетите Држави, биле вклучени во заговор против можноста на црнците да гласаат преку даноци на гласање и тестови за писменост. Покрај законската дискриминација, петицијата дискутирала за систематски економски нееднаквости и разлики во квалитетот на животот.

На крајот на краиштата, петицијата ја смета американската влада одговорна за геноцид, преку одобрување и на расизмот и на „монополскиот капитализам“ - без кои „би било невозможно упорното, постојано, широко распространето, институционализирано извршување на злосторството геноцид. Обидувајќи се да ја демонстрира итноста на проблемот и да покани експлицитни споредби помеѓу американскиот геноцид и нацистичкиот геноцид, документот се насочува на инциденти што се случиле по 1945 година: КГП се насочуваше само на инцидентите на толпата и полицискиот терор од 1945 година, што значи, бидејќи Америка се прогласи за водач на „слободниот свет“ Обвинението за геноцид, во пресрет на холокаустот, беше поразително; беше поболно под клиг светлата на Корејската војна и американските клишеа за демократијата. И сите го знаеја тоа. КГП внимателно го набави изворниот материјал, а критичарите на документот признаа дека неговите факти се точни. Откако стана јасно дека КГП, всушност, педантно го верификувал секој инцидент, Вајт се обиде со друга тактика. „Фактите се вистинити“, се жалеше тој, но „како и сите обвиненија составени од обвинител“, „Ние обвинуваме за геноцид“ е еднострано...“. КГП се обиде да покаже дека систематското угнетување на Афроамериканците претставува геноцид бидејќи одразува насилна бела надмоќ во сржта на американската култура.

Достава мини|Вилијам Ду Боа бил еден од потписниците на документот „Ние обвинуваме за геноцид“. На 17 декември 1951 година, петицијата била претставена до Обединетите нации на две различни места: Пол Робесон, концертен пејач и активист, заедно со луѓето што ја потпишале петицијата, го предал документот на службен претставник на ОН во Њујорк, додека Вилијам Л. Патерсон, извршен директор на Конгресот за граѓански права, доставил копии од петицијата до делегацијата на ОН во Париз. Вилијам Ду Боа, кој исто така требал да ја достави петицијата во Париз, бил класифициран од страна на Стејт департментот на САД како „нерегистриран странски агент“ и бил спречен да патува.John Docker, "Raphaël Lemkin, creator of the concept of genocide: a world history perspective", Humanities Research 16(2), 2010; пристапено преку ProQuest. Ду Боа претходно имал скапа правна битка против Министерството за правда.Anderson, Eyes Off the Prize (1995), стр. 169. "Du Bois was ready to take his stand. He anticipated the inevitable passport problems with the State Department but did not forsee the warnings from his attorney as well as from his new wife, Shirley Graham. They cautioned him just after winning that bitter and expensive legal battle against the Justice Department, it would not be wise to provoke another indictment." („Ду Боа беше подготвен да заземе став. Тој ги предвиде неизбежните проблеми со пасошот со Стејт департментот, но не ги предвиде предупредувањата од неговиот адвокат, како и од неговата нова сопруга, Ширли Греам. Тие го предупредија веднаш по победата во таа горчлива и скапа правна битка против Министерството за правда дека не би било мудро да предизвика уште едно обвинение.“)

125-те примероци што Патерсон ги испратил по пошта во Париз не пристигнале, наводно пресретнати од американската влада. Но, тој распространил други примероци, кои ги испратил одделно во мали пакети до домовите на поединци.James L. Hicks, "Patterson Charges U.S. Stole Passport", Baltimore Afro-American, 2 февруари 1951.

Документот бил потпишан од многу водечки активисти и семејства на црнци кои страдале во системот, вклучувајќи:

Вилијам Ду Боа, црнец социолог, историчар и пан-африкански активист Џорџ В. Крокет помладиот, црнец адвокат и политичар Бенџамин Џ. Дејвис помладиот, црнец адвокат и комунистички советник во Њујорк Фердинанд Смит, комунистички работнички активист и коосновач на Националниот поморски синдикат Оукли Ц. Џонсон, комунистички активист Обри Гросман, адвокат за трудови и граѓански права Клодија Џонс, комунистичка и црнечко-националистичка активистка Розали Мекги, вдовицата на Вили Мекги, кој во 1951 година бил погубен откако бил контроверзно осуден за силување од порота составена само од белци. Џозефин Грејсон, вдовица на Френсис Грејсон, еден од „ Седумтемина од Мартинсвил “, кои во 1951 година биле погубени во Вирџинија по многу објавено судење и пресуда од порота составена само од белци. Ејми и Дорис Малард, семејство на Роберт Малард, линчувани во 1948 година затоа што гласале Пол Вашингтон, ветеран осуден на смрт во Луизијана Весли Р. Велс, затвореник во Калифорнија кој се соочувал со погубување затоа што фрлил плукалник кон стражар Хорас Вилсон, Џејмс Торп, Колис Инглиш и Ралф Купер, четворица од Трентон Сикс Леон Џозефсон, комунистички адвокат кој бил затворен поради непочитување на Комитетот на неамерикански активности при Преставничкиот дом

Патерсон рекол дека бил игнориран од американскиот амбасадор Ралф Банч и делегатот Ченинг Тобијас, но дека Едит Сампсон ќе разговара со него.

На Патерсон му било наредено да го предаде својот пасош во амбасадата на Соединетите Држави во Франција. Кога тој одбил, американските агенти рекле дека ќе му го запленат во хотелската соба."W. L. Patterson Says U.S. Bars Him At U.N.", The New York Times, 1 јануари 1952, стр.10; пристапено преку ProQuest. Патерсон избегал во Будимпешта, каде преку весникот „Szabad Nép“ ја обвинил американската влада за обид за задушување на обвиненијата."U.S. 'Muzzle' on Genocide Charge Alleged", The Washington Post, 1 јануари 1952, стр. 2; пристапено преку ProQuest. Владата на САД наредила Патерсон да биде приведен кога поминал низ Обединетото Кралство и му го запленила пасошот кога се вратил во Соединетите Држави.Martin, "Internationalizing 'The American Dilemma'" (1997), стр. 50–51. Бидејќи Пол Робсон воопшто не можел да добие пасош, тешкотијата со која се соочиле овие двајца мажи при патувањето ги навела некои да ја обвинат владата на Соединетите Држави за вршење цензура.Louis Lautier, "U.S. Should Revise Its Passport Denial Policy", Baltimore Afro-American, 29 декември 1951."Paul Asks Passport to Give UN Report", Baltimore Afro-American, 15 декември 1951.

Прием