Хомер Ејдолф Плеси (Homer Adoph Plessy; роден како Омер Патри Плеси, Homère Patris Plessy; 1858, 1862 или 17 март 1863 – 1 март 1925) ― чевлар и активист од Соединетите Држави, кој бил тужител во одлуката на Врховниот суд на Соединетите Држави, за случајот „Плеси против Фергусон“. Тој организирал чин на граѓанска непослушност за да оспори еден од законите за расна сегрегација во Луизијана и да покрене пробен случај за да го принуди Врховниот суд на Соединетите Држави да пресуди за уставноста на законите за сегрегација. Судот одлучил против Плеси. Резултирачката правна доктрина „ одделни, но еднакви“ утврдила дека сегрегацијата наметната од државата не го крши Четиринаесеттиот амандман на Уставот на Соединетите Држави сè додека условите што се обезбедени и за црнците и за белците биле наводно „еднакви“. Правниот преседан поставен од „Плеси против Фергусон“ траел до средината на 20 век, сè до низата значајни одлуки на Врховниот суд во врска со сегрегацијата, почнувајќи со „Браун против Одборот за образование“ во 1954 година.
Плеси бил роден како слободен црнец во семејство на луизијански креолци кои зборувале француски јазик. Растејќи за време на ерата на реконструкцијата, Плеси живеел во општество во кое црнечките деца посетувале интегрирани училишта, црнците мажи можеле да гласаат, а меѓурасните бракови биле законски. Сепак, многу од тие граѓански права биле поништени по повлекувањето на американските сојузни трупи од поранешните Конфедеративни Држави во 1877 година. Во 1880-тите, Плеси се вклучил во политички активизам, а во 1892 година, групата за граѓански права „Комитет на граѓани“ (Comité des Citoyens) го регрутирала за чин на граѓанска непослушност за да го оспори Законот за посебни вагони на Луизијана, кој барал посебни сместувачки капацитети за црнците и белците на железниците. На 7 јуни 1892 година, Плеси купил билет за вагон од прва класа „само за белци“, се качил на возот и бил уапсен од приватен детектив ангажиран од групата. Судијата Џон Хауард Фергусон пресуди против Плеси во државниот кривичен окружен суд, потврдувајќи го законот врз основа на тоа што Луизијана имала право да ги регулира железниците во рамките на своите граници. Плеси се жалел до Врховниот суд, кој го сослушал случајот четири години подоцна, во 1896 година, и пресуди со 7-1 во корист на Луизијана, воспоставувајќи ја доктрината „одвоени, но еднакви“ како правна основа за законите на Џим Кроу, кои останале во сила во 1950-тите и 1960-тите.
Ран живот и историски контекст Плеси можеби бил роден во 1858, 1862, или на 17 март 1863 година, под името Омер Патри Плеси (Homère Patris Plessy). Тој бил второ од две деца во креолско семејство кое зборувало француски јазик во Њу Орлеанс, Луизијана. Подоцнежните документи го наведуваат неговото име како Хомер Ејдолф Плеси или Омер Адолф Плеси. Неговиот татко, столар по име Жозеф Адолф Плеси, и неговата мајка, шивачка по име Роза Деберг, биле луѓе од мешана раса и слободни црнци. Дедото на Омер по таткова линија, Жермен Плеси, бил белец Французин роден во Бордо околу 1777 година. Жермен Плеси живеел во француската колонија Сен Доминг, пред да се пресели во Њу Орлеанс во текот на 1790-тите како дел од група илјадници европски доселеници кои избегале од Хаитската револуција. Жермен Плеси подоцна живеел со Катерин Матје, слободна црнкиња од француско (белечко) и африканск (црнечко) потекло, и тие имале осум деца. Според записите од пред Граѓанската војна, бабите и дедовците на Омер по мајчина линија биле од црнечко потекло или од мешана раса. Многу од предците и роднините на Омер биле занаетчии кои поседувале имот, вклучувајќи ковачи, столари и чевлари.
Џозеф Адолф Плеси починал во 1869 година. Две години подоцна, во 1871 година, мајката на Омер се омажила за Виктор М. Дипар, службеник во Поштенската служба на Соединетите Држави, кој го надополнувал својот приход работејќи како чевлар. Дипар имал шест деца од претходен брак; покрај тоа што ги донел Омер и неговата сестра Ајда во бракот, мајката на Плеси имала едно дете со Дипар. Очувот на Плеси бил политички ангажиран, плаќал пописен данок во 1869 и 1870 година за да може да гласа. Тој, исто така, се приклучил на Движењето за обединување од 1873 година, движење за граѓански права кое промовирало политичка еднаквост, расно единство и крај на дискриминацијата во Луизијана за време на реконструкцијата.
Кит Медли напишал дека Плеси пораснал во општество во кое црнците мажи добиле невидени граѓански права во Луизијана. Почнувајќи од 1868 година, сите црнци мажи можеле да гласаат ако плаќале данок на посед. Луизијана применувала расно интегриран училишен систем во 1869 година. Државното законодавство го легализирало меѓурасниот брак во 1868 година. И повеќе од 200 црнци мажи држеле избрани функции на државно и месно ниво во 1870-тите. Сепак, Медли пишал дека многу од тие придобивки пропаднале по повлекувањето на сојузните трупи од поранешната Конфедерација во 1877 година. Кога белците демократи се вратиле на власт кон крајот на 1870-тите, тие почнале да го намалуваат финансирањето на јавното образование за црнците.
Плеси работел како чевлар и можеби се занимавал и со столарија, според еден роднина. Во текот на 1880-тите, тој работел во чевларскиот бизнис на Патрисио Брито во Францускиот кварт во Њу Орлеанс. Се оженил со деветнаесетгодишната Луиз Борденаве во црквата „Св. Августин“ на 14 јули 1888 година; Брито служел како брачен сведок. Во 1889 година, тој и неговата сопруга се преселиле во Фобур Треме, расно интегрирана населба од средна класа во Њу Орлеанс во тоа време, и се регистрирал да гласа во Третата изборна единица на Шестиот Округ. Тој бил и масон и служел како секретар на Врховниот совет на Луизијана од шкотскиот обред.
Медли напишал дека политичката вклученост на Плеси започнала во 1880-тите по Реконструкцијата. Во 1887 година, тој бил потпретседател на Клубот за правда, заштита, образование и општественост, составен од педесет членови, група посветена на реформирање на јавното образование во Њу Орлеанс. Луизијана не само што ги укинала расно интегрираните училишта во 1879 година, туку многу од јавните училишта во Њу Орлеанс не можеле да останат отворени во 1880-тите поради недостаток на средства. Како одговор, организацијата објавила памфлет во кој ја изјаснила својата намера да собере и изгради заедничка библиотека и се пожалила до државната влада на Луизијана за „наш праведен дел од јавното образование“ со заштитни мерки против „измами и манипулации, со што ќе бидат обезбедени добри наставници, цел семестар и сите потребни статии за одржување на училиштата, што во овој момент ги немаме“.
Не постои позната фотографија од Хомер Плеси, иако фотографијата од Пикни Пинчбек, поранешен гувернер на Луизијана, погрешно му е припишана на Плеси.
Случај „Плеси против Фергусон“
Оркестрирање на пробен случај мини|Плакат го означува местото во Њу Орлеанс каде што Крис К. Кејн го уапсил Хомер Плеси на 7 јуни 1892 година. Во 1890 година, државата Луизијана го донела Законот за посебни вагони, кој барал одвоено сместување за црнците и белците на железниците, вклучувајќи и одвоени железнички вагони. Група од 18 истакнати црнци, креолци и белци креолци од Њу Орлеанс, го основале Комитетот на граѓани (Comité des Citoyens) за да го оспорат законот. Многу членови на работниот кадар на The New Orleans Crusader, весник за црнци-републиканци, биле меѓу членовите на групата, вклучувајќи го издавачот Луј А. Мартине, писателот Родолф Дездине и главниот уредник Л.Ж. Жубер, кој бил претседател на Клубот за правда, заштита, образование и општествени прашања во исто време кога Плеси бил потпретседател.
Групата го контактирала адвокатот и застапник за граѓански права Албион В. Турже, кој се согласил да им помогне да поднесат пробен случај на суд со цел да го принудат судството да ја утврди уставноста на законите на Џим Кроу. Во својата преписка со Мартине, Турже предложил да биде најден тужител кој има „не повеќе од една осмина обоена крв“ и може да помине како белец. Адвокатот се надевал дека со избирање на лице со двосмислен расен идентитет, може да го искористи неуспехот на законодавното тело на Луизијана да ја дефинира расата и да го принуди судот да ја разгледа неубедливоста на научните докази за дефинитивните расни категории. На суд, тој подоцна тврдел дека човек со една осмина црнечко потекло можеби дури и не знае на која раса припаѓа, па затоа вработен во железницата би бил уште помалку квалификуван да „одлучи за прашањето за расата“ и да утврди во кој вагон треба да седи лице од мешана раса.
Турже, исто така, предложил да биде најдена жена тужител, бидејќи верувал дека судовите можеби ќе бидат посочувствителни кон жена исфрлена од железнички вагон. Сепак, Комитетот на граѓани наместо тоа го регрутирал музичарот Даниел Дездин, син на членот на групата, Родолф Дездин. Мартине контактирал со неколку железнички претпријатија за да ги информира за намерите на групата. Железниците огромно се спротивставиле на Законот за посебни вагони бидејќи ги зголемувал нивните оперативни трошоци со тоа што ги принудувал да користат дополнителни вагони кои можеби биле само со половина сместивост. Некои претпријатија го спроведувале законот, додека други не. Мартине на крајот го ангажирал претпријатието Louisville and Nashville Railroad да учествува во планот на групата. На 24 февруари 1892 година, Даниел Дездин купил билет за прва класа во воз што се упатувал кон Мобил, Алабама. Откако седнал во вагон „само за белци“, кондуктерот го запрел возот, а приватен детектив ангажиран од Комитетот на граѓани го уапсил Дездин. Обвинителството го отфрлил случајот против Дездин во мај 1892 година, откако Врховниот суд на државата Луизијана пресудил дека Законот за посебни вагони не се однесува на меѓудржавните железнички патувања.
За да го изнесат својот пробен случај на суд, Комитетот на граѓаните морал да исценира уште еден инцидент на патување со воз целосно во рамките на државните граници на Луизијана. Тие го регрутирале Плеси, кој можеби бил пријател на Родолф Дездин, да биде тужител. Мартинет контактирал со претпријатието East Louisiana Railroad, една од претпријата што се спротивставиле на законот, и ги објавиле своите намери да исценираат чин на граѓанска непослушност. Тој, исто така, ги ангажирал услугите на приватниот детектив Крис К. Кејн за да го уапси Плеси и да се осигури дека ќе биде обвинет за кршење на Законот за одвоени вагони, а не за прекршок како што е нарушување на јавниот ред и мир.
На 7 јуни 1892 година, Плеси купил билет за прва класа на железничката пруга на Ист Луизијана што сообраќала помеѓу депото Прес Стрит во Њу Орлеанс и Ковингтон, Луизијана, патување од приближно 48 км што би траело два часа. Тој седел во патничкиот вагон „само за белци“. Кога кондуктерот Џ.Џ. Даулинг, кој исто така бил вклучен во инсценираниот чин, дошол да го земе билетот на Плеси, му рекол на Плеси да го напушти вагонот „само за белци“. Плеси одбил. Кондуктерот го запрел возот, се вратил пеш до депото и се вратил со детективот Кејн. Кејн и другите патници насилно го извадиле Плеси од возот. Потоа Кејн го уапсил Плеси и го однел во затворот во парохијата Орлеанс. Комитетот на граѓаните пристигнал во затворот, организирал неговото ослободување и ја платил неговата кауција од 500 долари следниот ден, нудејќи ја куќата на член на комитетот како залог.
Судење