Валоњски замок () — стар утврден замок, изграден во XIV век, заменувајќи ја војводската резиденција од XI век каде што често престојувал војводскиот двор, денес целосно срамнет со земја, кој се наоѓал во Валоњ во Нормандија.
Местоположба Замокот се наоѓал во средиштето на градот Валоњ, закопан под средишниот плоштад познат како Плоштад на замокот.
Историја
Војводски имот Во XI и XII век, тоа е станбена градба, составена од архитектонската трилогија наследена од каролиншката ера: голема господарска сала (aula), капела (capella) и приватните апартмани наменети за домаќинството (camerae), каде што војводите од Нормандија често престојувале.
Токму во војводскиот имот Валоњ, младиот војвода од Нормандија, Вилијам, идниот Освојувач, нашол засолниште од 1035 до 1040 година, со цел да избега од бунтовните барони кои сакале да го убијат.. Во 1050 година, знаеме дека војводата Вилијам престојувал во замокот, бидејќи на тој датум го испратил Самсон од Анвил (XI век) за да ги избркаат пиратите од Гернзи.
Во 1203 година, Јован Безземниот престојувал таму со својата сопруга Изабела Ангулемска. Кралот, чекајќи поволни ветрови да го преминат каналот за да ја круниса младата кралица, го посетува Котантен со неа. На 23 септември, тие се во Валоњ, на 24 септември во Брикс и на 25 септември во Гоневил.
Стогодишна војна На 18 јули 1346 за време на неговото јавање на француска почва во замокот преспал кралот на Англија Едвард III..
На почетокот на Стогодишната војна, местото му припаѓало на Шарл Лошиот, кој го проширил и утврдил војводскиот имот. Тој го добил местото во септември 1355 година, со Валоњскиот договор, со кој се потврдувал договорот од Мант, оградувањето на Котантен со градот Шербур, виконтствата Карентан, Кутанс и Валоњ.. Во 1364 година, Бертран ди Геклен, по доаѓањето на престолот во април 1364 година на Шарл V, го опсадува и го освојува замокот. Луј Наварски го повратил местото, но во 1378 година Ди Геклен повторно го освоил градот. За време на судирите меѓу Французите, Наварите и Англичаните, гарнизонот на замокот Брикебек ги запленил коњите на гласниците од долниот двор на замокот Валоњ. Едвард III..
Од 1418 до 1449 година, местото повторно било заземено од Англичаните. По Битката кај Формињи (1450) и Нормандската кампања преземена од францускиот крал, поддржан од Бретонците, за да ги протера Англичаните од Војводството Нормандија, капетанот на Валоњ, Томас де Сисевал, се предал.. По Стогодишната војна, градот ѝ бил даден како мираз на Жана де Валоа, признаената вонбрачна ќерка на Луј XI, при нејзиниот брак во 1466 година со адмиралот Луј де Бурбон-Русијон (1450-1487). Потоа се зајакнува и ажурира..
Модерна ера Во средината XVI век замокот е резиденција на гувернерот Иртеби, со кого Жил де Губервил (1521-1578) одржувал срдечни односи..
Верски војни (1562-1598) За време на Првата верска војна, на 15 јуни 1562 година, протестантите предводени од Анри-Робер оз Епол, господар на Сент-Мари-ди-Мон, и капетанот Франсоа Леклерк, со трупа од 70 коњаници и 2.500 пешадинци собрана во Карентан, неуспешно се обиделе да го освојат замокот во кој, по наредба на Жак де Матињон, генерален намесник на кралот во Долна Нормандија, се повлекол неговиот капетан и католички господар, Луј Дирсис, господар на Лестр...
Габриел I де Монтгомери , на 24 март 1574 година. безуспешно се обидел да го заземе местото. Протестантите дошле пред местото со два големи топа од леано железо и уште два железни, кои ги заплениле кај кула Татиу. Дознавајќи дека маршалот Де Матињон, кој во меѓувреме ја обезбедил контролата врз Шербур и Гранвил, се подготвува да тргне против него, капетанот на хугенотите ја крена опсадата по шеснаесет дена и се повлекол во Карантан, при што бил принуден, за време на повлекувањето, да напушти еден топ.
Во 1590 година, замокот бил под команда на Гијом де Пјерпон.. Во 1595 година, била дадена наредба за уривање на замокот. Во 1620 година, Анри-Робер Жиго де Белефон го поправил на свој трошок..
Фронда На 23 март, за време на Фрондата, Франсоа Гојон де Матињон, генерал-намесник на кралот во Долна Нормандија и ракувач на праќа (воено орудие) под наредба на војводата од Лонгвил, ја започнал опсадата на замокот. Гувернерот на градот, Бернарден Жиго де Белефон, кој му останал верен на кралот, а кој имал само деветнаесет години, се затворил во замокот со неколку војници и неколку господа, вклучувајќи го и господарот од Сен Пјер Еглиз, Шарл Кастел, Франсоа Кадо, господар од Себевил или Робер Барбу, интендант на војводата од Орлеан.. На Матињон со својот контингент од 6.000 луѓе ќе му бидат потребни 15 дена за да го освои местото, по чесното предавање на опколените. Кратко потоа, истата година, кралските трупи, под команда на Калиер, кралскиот поручник во Шербур, потпомогнати особено од Филип Лоаје, познат како Ноармар, прв окружен капетан на Шербуршката милиција, го опседнале заземениот замок од „бунтовнички принцови“..
Рушење на замокот Во 1688 година, по наредба на Луј XIV, маркизот Лувоа го срушил.. Во 1771 година, урнатините биле уништени, а рововите пополнети со цел да се создаде голем плоштад..
Наводи
Категорија:Поранешни замоци Категорија:Замоци од средниот век Категорија:Замоци во Франција