Wiktor Zientarski (ur. 1854 w Warszawie, zm. w XX wieku) – polski kompozytor, autor przede wszystkim utworów fortepianowych, a także pieśni i muzyki religijnej. Kształcił się w Instytucie Muzycznym w Warszawie u Karola Augusta Freyera i Stanisława Moniuszki. Opracowywał również na fortepian repertuar ukraiński, w tym pieśni zebrane i opracowane przez .
Życiorys Urodził się w 1854 roku w WarszawieW jednym rekordzie katalogowym Narodowej Biblioteki Ukrainy im. W.I. Wernadskiego odnotowano odmiennie rok 1858. . W Instytucie Muzycznym w Warszawie uczył się u Freyera i Moniuszki.
Był synem Romualda Zientarskiego, kompozytora, organisty, dyrygenta i pedagoga, u którego się kształcił przed podjęciem nauki w warszawskim konserwatorium.
Życiorys Wiktora Zientarskiego, podobnie jak jego ojca, w istotnej części jest nieustalony, na czele z rokiem śmierci. Polska Biblioteka Muzyczna podaje rok 1920 ze znakiem zapytania.
Twórczość i działalność wydawnicza Encykłopedija suczasnoji Ukrajiny podaje, że Zientarski skomponował około 100 utworów, głównie na fortepian. Polska Biblioteka Muzyczna informuje o 35 autografach jego kompozycji przechowywanych w Bibliotece Narodowej. Zbiór ten obejmuje utwory fortepianowe, w tym polonezy, pieśni oraz dzieła religijne, wśród nich cztery msze.
Istotną część jego działalności stanowiły opracowania fortepianowe repertuaru ukraińskiego. Przygotował wersje fortepianowe pieśni ze zbioru Antoniego Kocipińskiego Pieśni, dumki i szumki narodu ruskiego na Podolu, Ukrainie oraz w Małorosji. Jurij Portnyj opisuje tę pracę jako sto fortepianowych opracowań pieśni ludowych. Zientarski opracował także na fortepian 50 ukraińskich pieśni ludowych z dwóch pierwszych zeszytów zbioru Mykoły Łysenki.
Utwory Zientarskiego ukazywały się między innymi nakładem Leona Idzikowskiego w Kijowie. Repozytorium Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina udostępnia egzemplarz utworu Melodja: pod wrażeniem Dziadów Adama Mickiewicza op. 83, wydanego około 1900 roku.
Znaczenie historyczne Jurij Portnyj, badając profesjonalizację wykonawstwa fortepianowego na Podolu, uznał działalność Romualda i Wiktora Zientarskich za jeden z przejawów polsko-ukraińskich związków kulturowych i wiązał ją z procesem profesjonalizacji ukraińskiej sztuki fortepianowej. Wskazywał zwłaszcza repertuar oparty na muzyce ukraińskiej, przeznaczony do muzykowania salonowego i domowej edukacji muzycznej, i na tej podstawie zaliczał obu kompozytorów do przedstawicieli „ukraińskiej szkoły” w kulturze polskiej. Luba Kijanowska-Kamińska, omawiając wpływ Antoniego Kocipińskiego na innych muzyków, wskazała fortepianowe opracowania Zientarskiego jako jeden z przykładów tego oddziaływania.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Nuty i wykaz utworów Wiktora Zientarskiego w International Music Score Library Project
Kategoria:Polscy kompozytorzy muzyki poważnej Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1854 Kategoria:Zmarli w XX wieku