Уладзі́мір Мацве́евіч Мака́раў (; нар. 14 сакавіка 1955, Чалябінск, РСФСР, СССР) — беларускі ваенны і дзяржаўны дзеяч, палкоўнік, кандыдат педагагічных навук (2000). Начальнік упраўлення інфармацыі — прэс-сакратар Галоўнага ідэалагічнага ўпраўлення Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь (2003—2020). Вядомы сваімі адыёзнымі палітычнымі і ідэалагічнымі выказваннямі ў духу заходнерусізму і савецкага імперыялізму.
Біяграфія
Нарадзіўся 14 сакавіка 1955 года ў горадзе Чалябінск (РСФСР) у сям'і вайскоўца. У 1976 годзе з адзнакай скончыў Свярдлоўскае вышэйшае ваенна-палітычнае танка-артылерыйскае вучылішча. Пасля заканчэння праходзіў ваенную службу на пасадах намесніка камандзіра роты па палітычнай частцы ў 120-й гвардзейскай мотастралковай дывізіі Беларускай ваеннай акругі (БВА) і ў 7-й асобнай мотастралковай брыгадзе на Кубе.
Пасля вяртання працаваў намеснікам камандзіра асобнага механізаванага батальёна па палітычнай частцы 5-га гвардзейскага армейскага корпуса БВА, а таксама на іншых пасадах у паліторганах і органах выхаваўчай працы Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь. У 1993 годзе з адзнакай скончыў Гуманітарную акадэмію Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі. З 1995 па 2001 год узначальваў лабараторыю грамадскага аналізу і сацыялагічных даследаванняў Узброеных Сіл Беларусі. З 2001 года перайшоў у цэнтральны апарат Міністэрства абароны, дзе 25 лістапада 2003 года быў прызначаны начальнікам упраўлення інфармацыі.
У сакавіку 2020 года, пасля дасягнення 65-гадовага ўзросту (лімітавага ўзросту знаходжання на дзяржаўнай службе), Уладзімір Макараў быў вызвалены ад займанай пасады прэс-сакратара і звольнены ў адстаўку. Пасля гэтага працаваў журналістам у ведамасным ваенным часопісе «ВПК. Беларусь».
У кастрычніку 2023 года пастановай Савета Міністраў быў уключаны ў склад Рэспубліканскай камісіі па правядзенні ацэнкі сімволікі, атрыбутыкі і інфармацыйнай прадукцыі пры Міністэрстве інфармацыі.
Ідэалагічная дзейнасць
Уладзімір Макараў лічыцца адным з ключавых творцаў сучаснай ідэалагічнай мадэлі беларускага войска, якую ён будаваў на аснове жорсткай метадалогіі і рацыяналізацыі працэсаў кіравання свядомасцю. З'яўляецца аўтарам больш за 30 навуковых публікацый у галіне ваеннай педагогікі, псіхалогіі і гісторыі.
Быў актыўным прыхільнікам канцэпцыі «заходнерусізму» і ідэі стратэгічнага і духоўнага адзінства Беларусі і Расіі, якую называў саюзам «двух рускіх народаў». Уваходзіў у склад рэдакцыйнай калегіі і з'яўляўся рэгулярным аўтарам літаратурна-мастацкага часопіса «Новая Немига литературная», які рэдагаваўся русафілам Анатолем Аўруціным і фінансаваўся з бюджэту Міністэрства абароны. На старонках гэтага часопіса артыкулы Макарава суседнічалі з матэрыяламі аўтараў расійскага шавіністычнага рэсурсу «Спадарожнік і Пагром», хоць сам прэс-секратар у іншых інтэрв'ю публічна называў гэты ж рэсурс «дэструктыўным і маргінальным».
Скандалы і рэзанансныя заявы
За час працы на пасадзе прэс-сакратара Міністэрства абароны Уладзімір Макараў вызначыўся серыяй рэзкіх, неардынарных і агрэсіўных выказванняў у адносінах да незалежных медыя, праваабаронцаў, апанентаў улады і дзеячаў беларускага нацыянальнага адраджэння.
У чэрвені 2017 года, каментуючы петыцыю грамадзян з патрабаваннем перанесці вайсковыя парады з цэнтра Мінска за горад пасля таго, як на рэпетыцыі танк знёс ліхтарны слуп, Макараў параўнаў падпісантаў з калабарантамі часоў Другой сусветнай вайны:
Гэтая заява выклікала абурэнне ў грамадстве. У адказ на афіцыйную скаргу Міністэрства абароны адмовілася прыносіць прабачэнні, заявіўшы, што словы Макарава былі «вырваныя з кантэксту». На гэтую заяву таксама рэзка адрэагавалі беларускія палітыкі, абвінаваціўшы ідэалагічнае ведамства ў хамстве і скажэнні гісторыі.
У сакавіку 2020 года ведамасная «Беларуская ваенная газета» («Во славу Родины») апублікавала матэрыял, у якім сцвярджалася, што масавыя расстрэлы ў Курапатах праводзілі нямецкія акупанты, а не супрацоўнікі НКУС. Каментуючы выхад артыкула, Уладзімір Макараў рашуча падтрымаў аўтара і абвінаваціў незалежных журналістаў у таталітарызме:
У сваіх публіцыстычных нататках Макараў рэгулярна звяртаўся да абразлівай рыторыкі ў адносінах да незалежных аналітыкаў, называючы іх «лібероідамі» і «маргінальным соцыумам». Выступаў супраць надання нацыянальна-вызваленчага статусу паўстанню 1863—1864 гадоў пад кіраўніцтвам Кастуся Каліноўскага, сцвярджаючы, што перамога паўстанцаў прывяла б да растварэння і знішчэння беларускага этнасу. Таксама крытыкаваў лаўрэатку Нобелеўскай прэміі Святлану Алексіевіч, вінавацячы яе ў падрыве асноў беларускай дзяржаўнасці.
Падчас гібелі салдата Аляксандра Коржыча ў Печах у 2017 годзе прэс-служба Мінабароны пад кіраўніцтвам Макарава першапачаткова настойвала на версіі самагубства і спрабавала схаваць факты дзедаўшчыны. У перыяд сумесных з Расіяй стратэгічных вучэнняў «Захад-2017» ідэалагічнае ведамства Мінабароны падвергнулася рэзкай крытыцы за правалы на інфармацыйным полі і няздольнасць аператыўна рэагаваць на знешнія правакацыі.
Навуковыя працы Порядок ведения и опубликования республиканского списка экстремистских материалов: научно-практический комментарий / В. М. Макаров. — Минск, 2011. Выбор белорусского народа — прорыв в будущее: сборник статей в жанре политической публицистики / В. М. Макаров. — Минск, 2014.
Гл. таксама Заходнерусізм Рэспубліканская камісія па правядзенні ацэнкі сімволікі, атрыбутыкі і інфармацыйнай прадукцыі
Крыніцы
Катэгорыя:Нарадзіліся 14 сакавіка Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1955 годзе Катэгорыя:Нарадзіліся ў Чалябінску Катэгорыя:Ідэолагі Беларусі Катэгорыя:Палкоўнікі Беларусі Катэгорыя:Кандыдаты педагагічных навук Катэгорыя:Дзяржаўныя дзеячы Беларусі