Спадар Пунціла і ягоны слуга Маты (ням. Herr Puntila und sein Knecht Matti) — п’еса Бертальта Брэхта, напісаная ў 1940—1941 гадах. Прэм’ера п’есы адбылася 5 чэрвеня 1948 года ў Цюрыху.
Гісторыя стварэння Падчас Другой сусветнай вайны Бертальт Брэхт жыў у эміграцыі ў Фінляндыі. Ён знаходзіўся ў маёнтку Марлебэк каля Хельсінкі, які належаў фінскай пісьменніцы Хела Вуоліёкі. Вуоліёкі дапамагала Брэхту ў стварэнні п’есы, а матэрыял твора заснаваны на яе апавяданнях і падрыхтаваным ёю праекце.
П’еса распавядае пра фінскага землеўладальніка Пунцілу, паводзіны якога змяняюцца ў залежнасці ад таго, ці ён п’яны, ці цвярозы. У стане ап’янення ён добры і шчодры, але ў цвярозым стане становіцца жорсткім і эгаістычным.
Паводле некаторых даследчыкаў, на стварэнне вобраза Пунцілы маглі паўплываць таксама знаёмства Хелы Вуоліёкі з фінскім селянінам з раёна Хаўха Роопе Юнтула і яго гаспадаркай Юнтула.
Сюжэт Пунціла — багаты землеўладальнік, які хоча выдаць сваю дачку Еву замуж за дыпламата. Аднак у стане алкагольнага ап’янення ён лічыць, што Ева магла б выйсці замуж і за яго шафёра і слугу Маты.
Маты разумее, што свет гаспадара і слугі занадта розны. Урэшце ён пакідае маёнтак Пунцілы.
Крыніцы
Jan Knopf: Brecht-Handbuch. Erkki Wuolijoki: Niskavuoren henki — Viljapelloilta valkokankaalle. Karisto, 2015.