Палеаэкалогія — раздзел палеанталогіі і экалогіі, што вывучае ўмовы пражывання, спосабы жыцця, узаемаадносіны арганізмаў геалагічнага мінулага паміж сабою і з навакольным асяроддзем, іх гістарычныя змены. Даследуе выкапнёвыя флоры, фауністычныя комплексы, рэшткі, адбіткі і біягліфы арганізмаў асобных відаў, папуляцый і згуртаванняў (арыктацэнозы), арганагенныя горныя пароды і пабудовы і інш. Звязана з палеаіхналогіяй, тафаноміяй, эвалюцыйным вучэннем, гістарычнай геалогіяй, літалогіяй, палеакліматалогіяй і інш. Звесткі палеаэкалогіі выкарыстоўваюцца ў стратыграфіі, рэканструяванні палеагеаграфічных абставін (напрыклад, палеаклімату), умоў асадканамнажэння і ўтварэння некаторых карысных выкапняў і інш.
Як навука палеэкалогія ўзнікла ў 2-й палове 19 ст. (заснавальнік — У. А. Кавалеўскі). Уклад у яе развіццё зрабілі Л.Дало, аўстрыйскія вучоны А.Абель, нямецкія І.Вальтэр, расійскія — М. І. Андрусаў, А. П. Карпінскі, М.М.Якаўлеў і інш.
На Беларусі палеаэкалагічныя даследаванні вядуцца з 1950-х г. (А. В. Фурсенка, вывучэнне дэвонскіх адкладаў Прыпяцкага прагіну). Праводзяцца ў Інстытуце геалагічных навук Нацыянальнай АН Беларусі (А. С. Махнач, С.А.Кручак, Л.І.Мурашка, Я.К.Яловічава і інш.) і Беларускім геолагаразведачным НДІ (В.К.Галубцоў, Г.І.Кеда, В.І.Пушкін і інш.). Даследаваны палеаэкалагічны стан у перыяды кембрыю, ардовіку, сілуру, дэвону, карбону, юры, мелу, неагену, антрапагену.
Літаратура