Tichit, ou Tichitt (Linguas bérberes Ticit, árabe تيشيت), é unha aldea ao pé da Meseta de Tagant no centro-sur de Mauritania coñecida pola súa arquitectura vernácula e a proximidade aos sitios arqueolóxicos Dhar Tichitt. A principal agricultura en Tichit é o cultivo de dátiles, e a aldea tamén alberga un pequeno museo.
O aeroporto de Tichitt ten dúas pistas sen pavimentar designadas nunha zona árida 1 km ao sueste da aldea.
Historia Neolítico Esta rexión inclúe unha longa formación de cantís de arenito que define o límite norte da depresión de Hodh, preto do antigo lago de Aoukar.
Os sitios neolíticos de Dhar Tichitt poboáronse arredor do ano 2000 a.C. por comunidades agropastorais coñecidas como a cultura Tichitt. Arqueólogos, incluíndo P.J. Munson, Augustin F.C. Holl e S. Amblard atoparon algunhas probas de que o millo se cultivaba alí desde a data da fundación das comunidades. Os asentamentos estaban xeralmente situados nos cantís e incluían edificios de pedra. Son os asentamentos arqueolóxicos máis antigos que se conservan en África Occidental e os asentamentos de pedra máis antigos ao sur do Sáhara. Crese que construíronse polo pobo proto-Soninke e posiblemente foron o precursor do Imperio de Ghana... Descubríronse centos de imaxes de arte rupestre que representan diversos animais e escenas de caza. A zona abandonouse arredor do ano 500 a.C., probablemente debido ao comezo de condicións máis áridas.
Medieval A zona arredor de Tichit formaba parte de Maasina, o termo fula para a rexión Dhar Tichitt-Walata-Néma e orixe do nome Massina para o Delta Interior do Níxer. A crónica do século XI de Al-Bakri rexistra unha guerra entre 'Masin' e a veciña Awgham. O estrato de poboación máis antigo de Tichit consiste nun grupo afrobérber aínda chamado Imasna.
A cidade de Tichitt fundouse no século XII como unha parada de caravanas na ruta comercial transahariana que unía Oualâta con Chinguetti e finalmente con Sijilmasa. Segundo a lenda, construíronse sete cidades unha enriba da outra no lugar.
O dialecto azer da soninke falouse en Tichit desde a época do Imperio Wagadou ata principios do século XX. O nome «Tichit» pode derivar dun termo que significa «lingua dos negros» nas linguas tuareg.Michael J Rueck; Niels Christiansen. Northern Songhay languages in Mali and Niger, a sociolinguistic survey. Summer Institute of Linguistics (1999).
Moderna A cidade era autosuficiente e contaba con varios miles de habitantes a principios do século XX, pero a desertificación e a invasión de area levaron ao abandono de moitas estruturas. En 1996, foi designada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. En 1999, as choivas torrenciais causaron inundacións que danaron o 80 % da cidade.
Arquitectura vernácula
Clima
Tichit ten un clima desértico cálido (BWh) segundo a clasificación climática de Köppen.
Notas
Véxase tamén
Bibliografía . . .
Outros artigos Patrimonio da Humanidade en Mauritania
Ligazóns externas
Categoría:Patrimonio da Humanidade en Mauritania