мини|Михаил Хитрово Михаил Александрович Хитрово (руски: Михаил Александрович Хитрово; роден на 1 (13) февруари 1837 година во Москва – починал на 30 јуни (12 јули) 1896 година во Санкт Петербург) бил истакнат руски дипломат, поет и преведувач, кој оставил значаен траг во руската надворешна политика, особено на Балканот и на Далечниот Исток. Тој бил правнук на славниот руски генерал Михаил Кутузов и потекнувал од старо благородно семејство. Негов татко бил Александар Николаевич Хитрово, а мајка Елизавета Николаевна Вјаземскаја.
Дипломатска кариера Хитрово бил прв руски конзул во Битола. Назначен на 31 декември 1860 година како управител на конзулатот, а во 1862 година потврден како конзул. Ова било првото руско конзулат во регионот, отворено за да се зајакне влијанието на Русија по Кримската војна. Хитрово пристигнал во Битола на 17 (29) март 1861 година и активно собирал информации за етничкиот состав, воените подготовки на Турците и расположението на населението за време на Херцеговинско-црногорското востание (1861–1862). Тој патувал низ Македонија, Епир и Тесалија, се среќавал со други руски дипломати и поддржувал словенското население против елинизацијата и исламизацијата. Помагал во воведување на словенски јазик во богослужбите и училиштата, основал приватни школи (како „Кирил и Методиј“), штител христијани од насилно преобраќање во ислам и раздавал материјална помош (5.000 рубљи годишно за празници, субвенции за цркви и сиромашни). Се залагал за образование на млади Словени во Русија и се борел против унијатското движење. Неговите донесенија биле клучни за руската политика на Балканот, иако се соочувал со тензии со локалните турски власти (како Хаџи Али-паша) и други конзули. За својата работа добил награди, како орденот Св. Станислав од 2-ри степен во 1864 година.
Категорија:Руски дипломати