Забрањено Пушење (босански: Zabranjeno Pušenje) — босански рок бенд формиран во Сараево во 1980 година. Музичкиот стил на групата главно се состои од препознатлив гаражен рок звук со фолклорни влијанија, често со иновативна продукција и сложено раскажување приказни. Бендот моментално се состои од седум членови: ко-основач, вокалист и гитарист Давор Сучиќ; долгогодишниот тапанар Бранко Трајков, гитаристот Тони Ловиќ, бас-гитаристот Дејан Орешковиќ, виолинистот и клавијатурист Роберт Болдижар, придружниот вокал Анѓела Зебец и свирачот на усна хармоника Томислав Голубан.
Бендот бил формиран спротивно на тогаш доминантниот југословенски панк рок и нов бран, тесно поврзан со културното движење Нов примитивизам и радио-телевизиското сатирично и шоу Топ листа надреалиста. Тие биле еден од најпопуларните музички состави во 1980-тите во Југославија, продавајќи стотици илјади плочи. Често доаѓале во судир со властите поради нивната, обично блага и симпатична, критика на социјалистичкиот систем, како и поради навиката да се шегуваат со прашања што тогаш се сметале за чувствителни. Првичната постава на бендот, првично именувана како Pseudobluz bend Zabranjeno Pušenje, ги вклучувала гитаристот Сејо Сексон и вокалистот Неле Карајлиќ, заедно со тапанарите Фу-До а потоа Шеки Гејтон, басистот Муња Митиќ, клавијатуристот Сеид Мали Карајлиќ, саксофонистот и флејтист Огњен Гајиќ, гитаристот Мустафа Ченгиќ и синтисајзеристот Зоран Деган. Нивниот деби студиски албум Das ist Walter (1984) првично бил издаден во ограничен тираж; конечната бројка достигнала 100.000 продадени копии, поставувајќи рекорд со надминување на првичното издание за 30 пати. Нивниот следен албум Док чекаш сабах са шејтаном (1985), исто така издаден преку Југотон, бил бојкотиран од главните медиуми поради проблеми со комунистичките власти. Во 1986 година, Шеки Гејтон, Митиќ и Ченгиќ одлучиле да ја напуштат групата, додека тапанарот Фарис Араповиќ, басистот Дарко Остојиќ, гитаристот Ковалски и клавијатуристот Дадо Џихан им се приклучиле. Во втората половина на 1980-тите, со новата постава, бендот издал два албума Поздрав из землје Сафари (1987) и Мале приче о великој љубави (1989) преку Дискотон.
Во 1992 година, бендот се распаднал поради Босанската војна, при што Неле Карајлиќ продолжил да работи во Белград под имињата Неле Карајлиќ & Забрањено Пушење и Emir Kusturica & The No Smoking Orchestra, додека Сејо Сексон и другите членови повторно се собрале во Сараево, користејќи го оригиналното име и продолжувајќи ја кариерата на бендот и го издале петтиот студиски албум Филџан вишка (1997) со изменета постава. Поставата од 1990-тите, покрај Сексон, го вклучувала и лидерот на движењето Нов примитивизам Елвис Ј. Куртовиќ, вокалистот Марин Градац, како гостин на албумот од 1987 година басистот Драган Бобиќ, гитаристот Сејо Ково и виолинистот Бруно Урлиќ. По еден привремен тапанар, Бранко Трајков ѝ се приклучил на групата во 1996 година. Истата постава го снимила албумот Агент тајне силе (1999). Во 2000 година, Куртовиќ, Ково и Градац ја напуштиле групата, додека гитаристот и продуцент Драгијани се приклучил и свирел на нивниот следен албум Бог вози Мерцедес (2001). Тој албум бил следен пет години подоцна со Ходи да ти чико нешто да (2006). Во средината на 2000-тите, Драгијани, Бобиќ и Урлиќ ја напуштиле групата, додека гитаристот Тони Ловиќ, басистот Дејан Орешковиќ и виолинистот Роберт Болдижар дошле на нивно место. Деветтиот студиски албум на бендот, Музеј револуције (2009), бил издаден на годишнината од Октомвриската револуција во речиси сите поранешни југословенски земји, истиот ден. Бендот го издал десеттиот студиски албум Радови на чести во 2013 година. Нивниот единаесетти студиски албум бил издаден во 2018 година под наслов Шок и нјеверица. Дванаесеттиот и уште еден двоен студиски албум Карамба! бил издаден во 2022 година.
Историја Позадина Она што подоцна ќе стане подоцна Забрањено Пушење започнало во 1979 година од страна на шеснаесетгодишниот Ненад Јанковиќ (подоцна познат како д-р Неле Карајлиќ) и осумнаесетгодишниот Давор Сучиќ (подоцна г-дин Сејо Сексон), двајца тинејџерски пријатели и соседи кои учеле во средното училиште Втора гимназија Сараево додека живееле во истата станбена зграда на улицата Фуад Миџиќ во сараевската населба Кошево. Веќе вљубени и длабоко навлезени во рокенролот, тие фанатично примиле различни музички влијанија од Југославија и странство, додека очајно се обидувале да достигнат основно ниво на техничка умешност на своите инструменти — во оваа фаза Неле Карајлиќ свирел пијано, инструмент што претходно кратко го изучувал во музичко училиште пред да се откаже, додека Сејо Сексон свирел гитара. И двајцата со многу ограничено музичко знаење, и покрај огромниот ентузијазам, се соочувале со проблеми од штимување на инструментите до создавање наједноставни мелодии.
Сексон и Карајлиќ наскоро ја прошириле поставата привлекувајќи го Огњен Гајиќ, уште еден тинејџерски пријател од соседството кој имал основно музичко знаење благодарение на посетување музичко училиште. Иако според признанието на Карајлиќ, Гајиќ свирел пијано подобро од него, Гајиќ решил да премине на концертна флејта како омаж на неговиот омилен бенд Jethro Tull. Тој брзо се снаоѓал на новиот инструмент и наскоро станал вид на музички авторитет во ова трио.
Бидејќи секој од тројцата тинејџери (дотогаш неформално познати како Pseudobluz bend) живеел со своите родители, пробите се одржувале во нивните станови, најчесто кај Карајлиќ и Гајиќ.
Набргу потоа, Сексон го донел Зенит Ѓозиќ (познат како Зена, подоцна Фу-До), негов нов соученик од Втората гимназија кој неодамна се преселил во Сараево од Бугојно, за да биде тапанар на бендот. Додавањето на перкусии, кои всушност се состоеле од тенџериња и тави, создало нови проблеми бидејќи бучавата станала неподнослива за родителите на Карајлиќ и мајката на Гајиќ, па членовите почнале да бараат соодветен простор за проби.
1980–1983: Рани години Во есента 1980 година, во согласност со новиот југословенски закон кој барал матурантите веднаш да се пријават за задолжителна воена служба во Југословенската народна армија, деветнаесетгодишниот Сексон го напуштил Сараево и бил отсутен од бендот цела една година. Со привременото отсуство на Сексон, бендот добил нов член – Мустафа Ченгиќ (познат како МуЧе или Мујо Снажни), кој пак го донел Младен Митиќ (познат како Муња или Митке) на бас гитара. Понекогаш им се придружувале Мирко Срдиќ (подоцна познат како Елвис Ј. Куртовиќ), Зоран Деган, Борис Шибер, Самир Ќеремида итн. Во декември 1980 година, МуЧе и Муња успеале да го вклучат бендот на настан организиран од Желимир Алтараќ Чичак за претставување на нова музика во сараевскиот Дом на млади, под мотото „Нове наде, нове снаге“ („Нови надежи, нови сили“). Овој настан бил првиот јавен настап на бендот, иако неколку дена претходно, на 30 ноември 1980 година, настапиле на помал концерт во Петтата гимназија во Сараево како подготовка. Непосредно пред настапот во Домот на млади, бендот го сменил името во Pseudobluz bend Zabranjeno Pušenje. Со текот на времето, го исфрлиле првиот дел и продолжиле едноставно како Забрањено Пушење .
Нивното прво снимање, песната „Пензионери на море иду зими“ (), било направено за Радио Сараево на почетокот на 1981 година. Дополнително, од мај 1981 година, Карајлиќ и повремено уште неколку членови на бендот се вклучиле во радио-сегментот Топ листа надреалиста, кој се емитувал неделно како дел од програмата Примус на вториот канал на Радио Сараево. Песната почнала да се емитува на радиото во текот на годината, што довело до тоа сè повеќе млади во градот да ја поврзуваат групата со хумористичниот радио-сегмент. Во раната есен 1981 година, заедно со неколку нови сараевски бендови како Зов, Формула 4, Ема, COD, Резонанса, Супер 98, Негра, Жаока, Озбилно Питање, Линија Живота, Луцифер, Течни Кристал, Тина и Беџ, Забрањено Пушење биле ангажирани како предгрупа на Индекси, Булевар, Параф, Зана, Аеродром, Лабараторија Звука и Бјело Дугме – како дел од настанот „Mladost Sutjeske“ посветен на одбележување на Битка на Сутјеска од Втора светска војна. Настанот се одржал во спортската сала Скендерија на 3 октомври 1981 година и бил најголемиот настап на бендот дотогаш, при што младите членови оставиле силен впечаток, особено затоа што Карајлиќ и Ѓозиќ требало да заминат на воена служба.
1990–1995: Распад
Неле Карајлиќ и Сејо Сексон, водечкото дуо на групта, сè повеќе се оддалечувале еден од друг, а турнејата низ цела Југославија со Бомбај Штампа и Топ листа надреалиста во почетокот на 1990 година, иако комерцијално многу успешна, дополнително ја влошила нивната нарушена деловна и лична врска. Групата се распаднал кон крајот на летото 1990 година кога Сејо Сексон му соопштил на Карајлиќ дека повеќе не сака да свири со него. Сејо Сексон, Дарко Остојиќ и Фарис Араповиќ го напуштиле групата поради различни визии за иднината на групата, повеќе отколку поради политичките разлики во југословенското раководство во доцните 1980-ти. Во тој период, Сејо Сексон и Остојиќ работеле на свој соло албум за Дискотон, но албумот не бил објавен поради почетокот на Босанската војна. Араповиќ се приклучил на сараевскиот алтернативен рок бенд Сиктер.
Во април 1992 година започнала Босанската војна. Неле Карајлиќ се преселил во Белград и продолжил да работи под името Неле Карајлиќ & Забрањено Пушење, подоцна попознато како Emir Kusturica & The No Smoking Orchestra. Сејо Сексон, заедно со Елвис Ј. Куртовиќ, Зенит Ѓозиќ, Борис Шибер и дизајнерот на омоти на албуми Срѓан Велимировиќ, останале во опколеното Сараево, учествувајќи во воената верзија на Топ листа надреалиста. Во јуни 1992 година, екипата започнала да работи на неделни 15-минутни радио емисии. Во август 1993 година, по околу 50 радио емисии, снимиле и емитувале четири телевизиски епизоди. Сејо Сексон компонирал музика за ТВ-серијата и за театарска претстава Топ листа надреалиста.
По Босанската војна, Сејо Сексон се преселил во Загреб, каде живеел извесно време, а потоа се вратил во Сараево и заедно со Елвис Ј. Куртовиќ го обновил бендот Забрањено Пушење. По повторното формирање во 1996 година, Сејо Сексон и Елвис Ј. Куртовиќ имале повеќе од 300 настапи со Топ листа надреалиста низ Босна и Херцеговина, Хрватска, Словенија, Германија, Австрија, Данска и Швајцарија. Турнејата била поддржана од канцеларијата на УСАИД во Сараево.
1996–2001: Нов почеток Во 1996 година, Сејо Сексон и Елвис Ј. Куртовиќ, заедно со членови од оркестарот на Топ листа надреалиста како Сејо Ково, Џани Пераван, Душан Враниќ и Самир Ќеремида, ја формирале основата на новата постава на бендот. Во тој период, бендот работел на нов студиски албум. Петтиот албум Филџан вишка () бил издаден преку Dallas Records и Nimfa Sound во 1997 година. Sejo Sexon го продуцирал албумот и ги напишал сите песни со помош од Елвис Ј. Куртовиќ. Албумот изнедрил четири синглови: „Можеш имат' моје тијело“, „Миле Хашишар“, „Пубертет“ и „Филџан вишка“. Музичките видеа биле направени од членовите на бендот, при што искуството од Топ листа надреалиста било особено корисно. Видеата биле многу добро прифатени во Хрватска, Босна и Херцеговина и Словенија. Турнејата ја сочинувале музичари како Сејо Сексон, Елвис Ј. Куртовиќ, Предраг Бобиќ, Зоран Стојановиќ, Неџад Поджиќ, Марин Градац, Бруно Урлиќ и Бранко Трајков, додека Самир Ќеремида и Ѓани Пераван настапувале повремено. Истата постава го издала и првиот концертен албум Хапси Све! преку Croatia Records и A Records во 1998 година. Песните биле снимени во Домот на спортови во Загреб (10 јули 1997) и во дворот на училиштето Металац во Сараево (25 септември 1997). Во истиот период, бендот имал гостувања на Рамбо Амадеус на концертите во Сараево, што биле први поствоени настапи на српско-црногорски уметник во Федерација на Босна и Херцеговина. Во почетокот на 1997 година, Дарио Витез станал извршен продуцент, ПР-менаџер и менаџер на турнејата.