Лидија Доронина-Ласмане (родена Лидија Ласмане, 28 јули 1925 година) — латвиски дисидент, член на антисоветскиот отпор за време на окупацијата на Латвија и кандидат за Нобелова награда за мир во 2018 година.
Биографија Родена на 28 јули 1925 година, во парохијата Улмале во округот Аизпуте во баптистичко семејство, таа била крстена на 13-годишна возраст во баптистичка конгрегација во Сака. По Втората светска војна, Ласмане почнала да студира во Рига со цел да стане медицинска сестра. Таа и членовите на нејзиното семејство биле уапсени за прв пат поради доставување лекови и материјали за завои на латвиски партизани. Во април 1947 година, Воениот трибунал на вооружените сили на советското латвиско Министерство за внатрешни работи ја осудил Лидија Ласмане на пет години во работен логор, со дополнителни ограничувања на нејзините права кои траеле уште три години. Нејзиниот татко, Андрејс Ласманис, бил осуден на 10 години, додека нејзината мајка добила условна казна од три години. Додека била во работниот логор Востуралаг во источните Уралски Планини, Лидија се разболела од туберкулоза. Во 1951 година, таа била испратена во Воркута, каде што го запознала својот иден сопруг, Михаил Доронин. По смртта на Сталин, на Лидија Ласмане ѝ било дозволено да се врати во Латвија, каде што живеела со својот братучед, Едвардс Ласманис, во населбата Межапаркс.
Во 1970 година, таа повторно била уапсена поради читање на нелегална литература и дистрибуција на рачно напишани копии од истата. Советскиот Врховен суд на Латвија ја осудил Доронина-Ласмане на две години затвор поради „ширење на намерно невистинити имагинации кои ја дискредитираат советската држава и нејзиниот општествен поредок“. Таа ја отслужила оваа казна во женскиот затвор Џегужкалнс во населбата Иључиемс во Рига.
Таа била уапсена по трет пат за време на репресиите од ерата на Јуриј Андропов на 6 јануари 1983 година, заедно со Јанис Рожкалнс, Гунарс Астра и Јанис Веверс, обвинети за „антисоветска пропаганда и водење на кампања“. Советскиот Врховен суд на Латвија ја осудил во август 1983 година на пет години во работен логор во Мордовија, а потоа на три години во населба надвор од Латвија. За време на перестројката на Михаил Горбачов, Доронина-Ласмане била ослободена на 14 јануари 1987 година и била испратена во логор во Алтајскиот регион во Сибир на неколку месеци.
Во текот на летото 1987 година, Доронина-Ласмане се вратила во Латвија. По враќањето на независноста на Република Латвија, таа го вратила своето моминско презиме, Ласмане, и станала активен волонтер во Центарот за документирање на последиците од тоталитаризмот. Во 1994 година, Доронина-Ласмане го добила Орденот на три ѕвезди, петти степен, но одбила да го прифати бидејќи, како што изјавила, неколку агенти на КГБ ќе бидат врачени со орденот заедно со неа. Таа ја добила наградата на Кабинетот на министри на Латвија во 2019 година.
Наводи
Надворешни врски
Лидија Доронина-Ласмане, биографија (на германски) на веб-страницата disidenten.eu, онлајн биографска енциклопедија. Категорија:Советски дисиденти Категорија:Живи луѓе Категорија:Родени во 1925 година