„Ентериер“ (француски: Intérieur), позната и како „Силување“ (француски: Le Viol) — слика масло на платно од импресионистичкиот сликар Едгар Дега (1834–1917), насликана во периодот 1868–1869 година. Опишана како „најзагадочното од главните дела на Дега“, таа прикажува напната конфронтација под светлината на ламбата помеѓу маж и делумно соблечена жена. Театарската природа на сцената ги навела историчарите на уметноста да бараат книжевен извор за композицијата, но ниту еден од предложените извори не бил општо прифатен. Насловот на сликата е исто така неизвесен; познаници на уметникот ја нарекле или Le Viol или Intérieur, а Дега првпат ја изложил под вториот наслов во 1905 година. Сликата се наоѓа во Музејот на уметност во Филаделфија. Object record in the Philadelphia Museum of Art's online collection.

Заднина Дега ја насликал „Ентериер“ во време кога неговата растечка посветеност на реализмот го одвратила од неговата претходна преокупација со историски теми, како што се „Семирамида го гради Вавилон“ (1860–62), „Млади Спартанци“ (околу 1860) и сликата што го одбележа неговото деби во Парискиот салон, „Сцена од војна во средниот век “ (1865). Неговиот нов правец бил очигледен до времето кога ја изложил својата слика „Стиплчез - паднат џокеј“ во Салонот во 1866 година. Дега веројатно имал намера да ја поднесе „Ентериер“ за изложбата во салонот во 1869 година , но не го прикажал јавно сè до јуни 1905 година, кога била прикажана во Галеријата Диран-Руел во Париз. Тој го опишал делото во 1897 година како „mon tableau de genre“ („мојата жанровска слика“), сугерирајќи дека ја сметал сликата за аномалија во сопственото дело.

Интерпретација „Ентериер“ е опишана како „најтеатралната од сите композиции на Дега од современиот живот“. Историчарите на уметноста го забележале „силно сценски водениот карактер на делото: предметите се распоредени како да се реквизити, а драматичното осветлување создава впечаток дека се одвива претстава... Покрај нејзината таинствена содржина, оваа сцена е веројатно една од главните причини зошто научниците постојано се обидуваат да идентификуваат книжевен извор за сликата“. Различни натуралистички романи се предложени како можен извор. Жорж Ривиер, пријател на импресионистите, прв го предложил романот на Луј Едмон Диранти, „Битката кај Франсоаз Дикеноа“, како извор; идејата била прифатена од Р. Х. Виленски и други, но Диранти била оценета како незадоволителна од други научници. Подоцна, сцената во „Мадлен Фера“ од Емил Зола била идентификувана како еквивалентна на елементи од сликата на Дега во неколку подробности, но додека тесниот кревет и тркалезната маса се совпаѓале, положбата на фигурите не се совпаѓала. Во 1976 година, историчарот на уметност Теодор Реф предложил Ентериерот да прикажува сцена од романот на Зола „Тереза Ракен“. Оваа идеја е широко, но не и универзално прифатена од други научници. „Тереза Ракен“, објавена во 1867 година, ја раскажува приказната за младо сираче чија тетка ја принудува да се омажи за болниот син на Камиј Ракен. Тереза влегува во афера со еден од пријателите на Камиј, Лоран, и двајцата смислуваат заговор за убиство на Камиј, кое требало да изгледа како несреќа. Подоцна, на нивната брачна ноќ, Тереза и Лоран откриваат дека нивната врска е отруена од вина.

Сцената, за која се сметало дека многу одговара на сцената прикажана од Дега, се појавува на почетокот на 21-то поглавје од романот на Зола. Реф одредени елементи на сликата што не се споменати во текстот (на пр., кутијата за шиење и корсетот на подот) ги припишува на уметничката слобода и можеби на влијанието на друг книжевен текст.

Феликс Кремер објавил статија во 2007 година во која ги доведува во прашање заклучоците на Реф. Поточно, Кремер пишувал за „критичното“ несовпаѓање помеѓу двокреветната спална соба опишана од Зола и потесниот, единечен кревет на сликата; понатамошно, поставувањето на шапката на човекот на бирото во заднина сугерира дека човекот не влегол едноставно во собата, како што рекол Лоран.

Наместо тоа, Кремер ја предлага како „најочигледен извор“ за композицијата на Дега литографијата од Пол Гаварни: лист бр. 5 од серијата Лорети, објавена во 1841 година во Le Charivari. Гаварни бил уметник многу почитуван од Дега и собрал збирка од приближно 2.000 литографии на Гаварни. Кремер ги опишал сличностите помеѓу графиката и ентериерот:

Како и во „Силување“ од Дега , [жената] е свртена со грб кон мажот што стои на вратата, со раширени нозе и раце во џебовите. Горе, како да размислува за својата награда, неговиот поглед е насочен кон жената, која во суштина седи на простирка од животинска кожа. Не само што држењето на мажот потсетува на сликата на Дега, туку жената е во споредлива поза, со десната рака крената над главата, облеката што ѝ се лизга од рамото. Сликите на ѕидот и фрлената облека на софата можеби исто така го вдахновиле Дега.

Гаварни прикажува проститутка; насловот Лорети се однесува на париската населба Нотр-Дам де ла Лорет, дом на многу проститутки. Како што е опишано од Морис Алој во неговата „Физиологија на Лорета“ од 1841 година, овие жени живееле во хотели и ги носеле своите мали работи во мали куфери, вклучувајќи и комплет за шиење, кој бил неопходен како средство со кое Лоретови го одржувале својот изглед. Според Кремер, акцентот даден на кутијата за шиење внатре, заедно со доказите за крв на креветот, го зајакнува тврдењето дека ентериерот е сцена што ја прикажува проституцијата и последиците од сексуалното насилство, а не брачен спор.

Влијание Влијанието на Ентериерот било забележано во композициите на штитеникот на Дега, Валтер Сикерт, особено во серијата „Убиство во Камден Таун“ од 1908 годинаBaron, Wendy; Shone, Richard, et al. (1992). Sickert Paintings, p. 208. New Haven and London: Yale University Press. ] и неговата слика „Здодевност“ од 1914 година. Во разговор со Сикерт, Дега го опишал Ентериерот како жанровска слика, и како и во претходниот случај, приказите на Сикерт на мажи и жени заедно се обележани со драматична тензија и наративна двосмисленост. Robins, Anna Gruetzner; Thomson, Richard, (2005). Degas, Sickert, and Toulouse-Lautrec: London and Paris, 1870-1910, pp.196-199. London: Tate Publishing.

Наводи

Категорија:Слики од Едгар Дега Категорија:Уметнички слики од 1868 година Категорија:Уметнички слики од 1869 година Категорија:Слики во Музејот на уметноста Филаделфија