Системот за пропусници — систем на внатрешни пасоши за домородните Канаѓани помеѓу 1885 и 1941 година. Тој бил приспособен од Министерството за индијански работи (МИР), почнувајќи по Северозападниот бунт во 1885 година како дел од поширок напор за ограничување на домородното население во индијанските резервати, а потоа новоформиран преку Нумерираните договори. Системот, првично наменет како привремена мерка за смирување на нередите во прериските провинции, на крајот станал трајна карактеристика на федералната политика за индијански работи.
Парламентот никогаш не го одобрил системот на пропусници; тоа бил административна политика на Министерството за индијански работи. Системот останал на сила до 1941 година; неговата цел била да се ограничи слободата на движење на домородното население. Федералните службеници тврделе дека „Индијанците мора да се држат одвоени од остатокот од општеството за нивно добро, бидејќи контактот имал стремеж да им биде штетен“. Системот главно бил имплементиран во Алберта и други региони во западните прерии, во областите од Договорот 4, Договорот 6 и Договорот 7. Федералната влада формално го укинала системот во 1941 година.
Системот за пропусници го администрирало Министерството за индијански работи (МИР); неговото овластување за тоа произлегувало од одредба од Законот за индијанците, која им давала на локалните индијански агенти овластувања на мировни судии. Според широките овластувања што им биле дадени за администрирање на резерватите, агентите станале одговорни за спроведување на системот за пропусници; ова често се правело донекаде произволно. Под изговор на широко дефинирани прекршоци за скитници и безделничење, службениците на Северозападната коњаничка полиција (СЗКП) биле овластени да ги притворат домородните лица кои биле надвор од резерватот без соодветна документација. Притворениците обично би биле вратени во нивните резерви; казната за напуштање на резерватот без дозвола можело да вклучува затворска казна.
Во извештајот од 2015 година за истрагата на Комисијата за вистина и помирување (КВП) се опишани политиките на системот за пропусници, индијанскиот резервен систем и индинанскиот систем на интернатско образование како „агресивна асимилација“.
Контекст лево|мини|250x250пкс|Карта на нумерирани договори на Канада. Границите се приближни. Комисијата за вистина и помирување (КВП) го опишала периодот од 1764 до 1969 година како време на „Раселување и асимилација“. Од 1871 до 1880-тите, како што земјоделските населби се ширеле низ прериите, канадската влада ги потпишала Нумерираните договори, го воспоставила системот на резервати и ги охрабрила Првите нации да го усвојат земјоделството со создавање на индустриски интернати. До 1880-тите, по 80 години прекумерен лов, популациите на бизони во западните области - од кои зависеле Првите нации - се распаднале, што довело до глад. Сара Картер опишала како „Бизонот бил основа на економијата на рамнините, обезбедувајќи им на луѓето не само клучен извор на протеини и витамини, туку и многу други потреби, вклучувајќи засолниште, облека, контејнери и алатки“. Кон крајот на 18 и 19 век, епидемиите на сипаници ги десеткувале домородните заедници. Првите Нации немале друга алтернатива освен да ги прифатат политиките на владата. Извештајот на КВП ги опишал политиките - вклучувајќи го резервниот систем, интернатските училишта и системот за пропусници - како „агресивна асимилација“.
Опсег Историчарот од Универзитетот Ванкувер Ајленд, Кит Д. Смит, го опишал системот за пропусници во својата книга од 2009 година „Либерализам, надзор и отпор: домородни заедници во Западна Канада, 1877-1927“, како „високо ефикасна компонента на „принудна и флексибилна“ „матрица“ на рестриктивни „закони, прописи и политики“ за „ограничување на домородните луѓе во нивните резерви“ и унапредување на „интересите на не-домородните доселеници“. Смит напишал дека „Според оваа идеја, од жител на резерватот се барало најпрвин да обезбеди писмена дозвола од својот индијански агент доколку сакал да посети семејство или пријатели во блиско село; да ги провери своите деца во интернатско училиште; да учествува на прослава или да присуствува на културен настан во соседна заедница; да го напушти својот резерват за лов, рибарење и собирање ресурси; да најде платена работа; да патува во урбани центри; или да го напушти резерватот од која било друга причина.“
Системот на пропусници бил главно имплементиран во областите од Договорот 4, Договорот 6 и Договорот 7, регионите што станале провинции.
Улогата на федералните владини службеници (1879–1890-ти) Џон А. Мекдоналд (1815–1891), Едгар Дјудни (1835–1916) и Хејтер Рид (1849–1936) биле тројцата федерални функционери кои станале „најистакнати во развојот и спроведувањето на индијанската политика“ во овој период. Мекдоналд станал првиот премиер на Канада од 1867 до 1873 година и имал втор мандат од 1878 до 1891 година. Од 1879 до 1887 година, Мекдоналд, кој бил и генерален началник за индијански работи и премиер, никогаш не ги посетил Првите Нации. Мекдоналд ветил трансконтинентална железница која требало да ја поврзе Британска Колумбија, која се приклучила на Конфедерацијата во 1871 година, со источна Канада. Кога го добил својот втор мандат, бил под притисок да ја заврши Канадската пацифичка железница. Последниот скок на 7 ноември 1885 година го означило завршувањето на железницата, за што Мекдоналд бил почестен од многумина, а осуден од други. Националната приказна на Канада често го слави Мекдоналд и железницата на КП, бидејќи таа им донела просперитет на многу Канаѓани. Домородните народи биле отстранети од нивните традиционални земји за да се направи место за КПР, вклучувајќи приближно 5.000 домородни луѓе кои биле „протерани од Кипрес Хилс во Саскачеван само во 1880-тите […] Една тактика што ја користеле локалните индијански агенти против непослушните банди била да ги задржат оброците“. Во својата книга од 2013 година „Чистење на рамнините: болести, политика на гладување и губење на домородниот живот“, канадскиот научник Џејмс Дашук опишал како „институционализацијата на системот за пропусници, кој ги ограничувал луѓето од Првите Нации во резервати, подоцна станала вектор за ширење на заразни болести“. Лоренс Ванкуфнет, кој живеел во Отава и е високо рангиран бирократ, често се наведува како лице одговорно за намалување на оброците во резервите на Првите Нации по пропаѓањето на стадата биволи, со цел да се минимизираат трошоците. Други историчари ја префрлаат вината во голема мера на Дјудни, кој бил познат по тоа што се вмешал во борби за моќ со Ванкуфнет. Ванкуфнет прв алудирал на систем на пропусници во својот годишен извештај од 1884 година, тврдејќи дека тој има потенцијал да „ги спречи Индијанците неселективно да кампуваат во близина на белите населби“.
Во 1879 година, Мекдоналд го избрал Дјудни да го наследи Дејвид Лерд како началник на индијанските работи поради „цврстината и тактичноста, зрелата проценка и искуството на Дјудни и „познавањето на индијанскиот карактер““. Дјудни служел како заменик-гувернер на Северозападните територии од 3 декември 1881 година до неговата оставка на 1 јули 1888 година како гувернер и како комесар. Дјудни го ангажирал Хејтер Рид (1849–1936) како негов помошник-комесар. Рид, кој бил препорачан од Дјудни за негова замена како индијански комесар, продолжил да спроведува политики на одделот што промовирале „заштита, цивилизација и асимилација“. Рид рече: „Ако Индиецот треба да стане извор на профит за земјата, јасно е дека тој мора да се спои со белото население.“
Улогата на локалните индиски агенти Во 1870-тите, DIA поставила локални индијански агенти за „обезбедување социјална контрола и социјална преобразба на групите на Првите Нации“. Во 1885 година, моќта на локалните индијански агенти била проширена, давајќи им овластување како мировни судии во правни прашања, како и право да ги ограничат домородните луѓе во нивните резерви преку системот за пропусници. Тие веќе имале овластување „да препорачаат отстранување на поглаварот од советот и да ги принудат децата или да посетуваат или да одбијат дете да посетува интернатски училишта“.
Отпор Во средината на 1880-тите, во округот Саскачеван во Северозападните територии, народот Кри од Договорот 6, предводен од Мистахимасква (Голема Мечка) (1825–1888), се соочил со глад бидејќи стадата бизони исчезнувале. Голема Мечка се кренала во фрустрација против владата и протестирала против договорите. За пет месеци во 1885 година, тие влегле во вооружен судир со канадската влада. Овие комбинирани настани се познати како Северозападно востание. Вооружениот одговор од федералната влада ги завршил востанијата и ги обесхрабрил другите. По овој неуспешен бунт, канадската влада се соочила со малку отпор кон нејзиното проширување, доаѓањето на доселениците и изградбата на железницата.
Рид, тогашен индијански агент за регионот Саскачеван, го замолил Мекдоналд да го ограничи движењето на Индијанците и нагласил дека безбедноста и благосостојбата на земјата и белите доселеници се во опасност. На 26 март 1885 година, началникот на Северозападната коњаничка полиција (СЗКП) се обидел да го заземе она што го сметал за важна точка за снабдување. Како резултат на тоа спротиставување, 12 луѓе од СЗКП загинале, а 11 биле ранети. Пет Мети и 1 Кри исто така биле убиени во битката.
Во текот на 1884 и 1885 година, се појавил системот за пропусници откако Дјудни ѝ наложил на новоформираната Северозападна коњаничка полиција (СЗКП) да „ги притвора домородните водачи додека се обидуваат да патуваат на состаноци, да ги растура собирите каде што се разговарало за правен отпор и судски предизвици, и [користила] оброци за да ги присили луѓето од рамнините да се покорат“.
По востанието од 1885 година, Мекдоналд и неговата администрација вовеле „најрестриктивни политики и закони“ со цел „разбивање на племенскиот систем и асимилирање на луѓето од Првите Нации“. Историчарката Сара Картер го опишала системот на пропусници - „првпат инициран во голем обем“ за време на кризата од 1885 година - како „најозлогласената од мерките по 1885 година“. Во годините по бунтот, источните региони почнале да дознаваат како домородното население од рамнините гладувало.