Законот за граѓански права од 1960 година (Pub. L. 86–449) — федерален закон на Соединетите Американски Држави со кој се воспоставила федерална инспекција на локалните анкети за регистрација на гласачи и се вовеле казни за секој што ќе го попречи нечиј обид да се регистрира за гласање. Тој првенствено се занимавал со дискриминаторски закони и практики во сегрегираниот Југ, со кои Афроамериканците и Теханосците биле ефикасно лишени од правото на глас од крајот на 19-ти и почетокот на 20-ти век. Ова бил петтиот Закон за граѓански права кој бил донесен во историјата на Соединетите Американски Држави. Во период од 85 години, му претходел само Законот за граѓански права од 1957 година, чии недостатоци во голема мера влијаеле на неговото создавање. Овој закон служел за поефикасно спроведување на она што било утврдено во законот од 1957 година преку елиминирање на одредени дупки во него и за воспоставување дополнителни одредби. Освен што се осврнал на правото на глас, Законот за граѓански права од 1960 година, исто така, наложил кривични казни за попречување на судските наредби за ограничување на отпорот кон одлуките на Врховниот суд за десегрегација во училиштата, организирал бесплатно образование за децата на воените членови и го забранил чинот на бегство за да се избегне гонење за оштетување на имотот. Законот за граѓански права од 1960 година бил потпишан од претседателот Двајт Д. Ајзенхауер.

Позадина

Период на реконструкција Во американската историја, периодот на реконструкција е периодот од 1865 до 1877 година по завршувањето на Американската граѓанска војна . Овој период бил обележан со разни обиди за отстранување на нееднаквостите наметнати врз Афроамериканците преку ропството. Како резултат на тоа, биле ратификувани Тринаесеттиот, Четиринаесеттиот и Петнаесеттиот амандман на Уставот на Соединетите Американски Држави. Овие амандмани биле воспоставени за да им се обезбедат на Афроамериканците истите граѓански права како и на белите Американци и заедно се нарекуваат Амандмани за реконструкција. Овој временски период ги означил почетоците на Движењето за граѓански права.

По реконструкцијата До 1873 година, одлуките на Врховниот суд почнале да го ограничуваат опсегот на законодавството за реконструкција, а многу белци прибегнале кон заплашување и насилство за да ги поткопаат правата на глас на Афроамериканците. Компромисот од 1877 година, неформален договор за решавање на политички спор, го означил крајот на периодот на реконструкцијата. Јужните демократи во голема мера престанале да се придржуваат до одредбите од законодавството за реконструкција, престанувајќи да интервенираат во практиките на гласање на Југот, што предизвикало широко распространето лишување од правото на глас на афроамериканските гласачи. Законите на Џим Кроу биле воспоставени во текот на 19 век и служеле за блокирање на гласовите на Афроамериканците, забрана за интеграција во јавни објекти како што се училиштата и забрана за меѓурасни бракови на Југот. Донесувањето на овие закони сериозно го поткопал напредокот кон еднаквост постигнат за време на ерата на реконструкцијата.

Јавно мислење Во текот на 1950-тите, голем дел од јавното мислење во Соединетите Американски Држави сè уште било обележано со отпорен став кон десегрегацијата и расната еднаквост, особено на југот. Сепак, кон крајот на деценијата, активистите и поддржувачите на Движењето за граѓански права почнале да вршат притисок врз Конгресот да донесе закон што поефикасно ќе ги заштити уставните граѓански права на Афроамериканците.

Браун против Одборот за образование На 17 мај 1954 година, Врховниот суд едногласно прогласил и утврдил дека расната сегрегација во училиштата е неуставна. Ова било исходот од случајот Браун против Одборот за образование.

Последователно, белите политички лидери на југот направиле обид да ја оспорат одлуката. Сенаторот Хари Берд од Вирџинија, раководител на „Берд Машин“ (највлијателната политичка организација во Вирџинија), ја опишал одлуката како „најсериозниот удар што досега е нанесен врз правата на државите во прашање што витално влијае на нивниот авторитет и благосостојба“. Две години по одлуката, сенаторот Берд собрал речиси 100 потписи од јужните политичари за неговиот Јужен манифест, договор за спротивставување на одлуката. На 25 февруари 1956 година, тој предложил <i id="mwXw">„Масовен отпор“</i>, збир на закони кои биле донесени за блокирање на интеграцијата.

Освен политичарите, големи групи јужноамерикански бели Американци, исто така, се мобилизирале во напорите да се спречи интеграцијата. Некои бели граѓани избрале да ги школуваат своите деца преку приватни академии, кои првично работеле на јавни средства сè додека ова не било прогласено за погрешно на суд. Некои од овие граѓани, исто така, користеле закани со насилство за да ги заплашат црните семејства.

Закон за граѓански права од 1957 година До 1957 година, само околу 20% од Афроамериканците биле регистрирани за гласање, главно поради активното лишување од правото на глас со кое се соочувале. Истата година, претседателот Ајзенхауер му испратил на Конгресот предлог за закон за граѓански права. Како резултат на тоа, Законот за граѓански права од 1957 година бил донесен од 85-от Конгрес. Ова бил првиот федерален закон за граѓански права донесен од Законот за граѓански права од 1875 година и бил првиот голем закон за граѓански права донесен од Конгресот. Законот за граѓански права од 1957 година бил потпишан и од претседателот Двајт Д. Ајзенхауер на 9 септември 1957 година.

Иако имал за цел да ги спроведе правата на глас на Афроамериканците утврдени во Петнаесеттиот амандман на Уставот на Соединетите Американски Држави, законот од 1957 година имал неколку дупки што им дозволувало на отпорниците на граѓанските права да продолжат да ги спречуваат малцинствата да го остварат своето право на глас. Јужните држави продолжиле да дискриминираат Афроамериканци во примената на законите за регистрација на гласачи и изборни закони, во сегрегацијата на училиштата и јавните објекти и во вработувањето, и покрај наредбите на законот. Бидејќи законот не ги решил овие прашања, неговите резултати ја истакнале потребата од подобрено законодавство за граѓански права, кое подоцна било делумно исполнето со Законот за граѓански права од 1960 година.

Претседателска вмешаност

Двајт Д. Ајзенхауер Кон крајот на неговото претседателствување, претседателот Двајт Ајзенхауер јавно го поддржал законотѕ за граѓански права. Во својата порака до Конгресот на 5 февруари 1959 година, тој повикал на понатамошен напредок во неа, наведувајќи дека „секој поединец, без оглед на неговата раса, религија или национално потекло, има право на еднаква заштита од законите“. Во оваа порака, тој предложил мандат што вклучува седум препораки за заштита на граѓанските права, како што е наведено подолу.

Мандат на Ајзенхауер

Зацврстување на законите што би ги искорениле заканите за попречување на судските наредби во случаите на десегрегација во училиштата Да се обезбедат поголеми истражни овластувања на Федералното истражно биро за кривични дела поврзани со уништување на училишта/цркви Овластување на државниот обвинител да ги истражува записите од федералните избори Обезбедување на привремена програма за помош на агенциите за да помогнат со промените потребни за одлуките за десегрегација во училиштата. Овластување и обезбедување образование за деца од вооружените сили Размислување за основање на законска Комисија за еднакви можности за вработување според владини договори (подоцна наложена во Законот за граѓански права од 1964 година за создавање на Комисија за еднакви можности за вработување) Продолжување на Комисијата за граѓански права за дополнителни две години

Обраќање за состојбата на Унијата Во годишниот претседателски говор за состојбата на Унијата на 7 јануари 1960 година, претседателот Ајзенхауер зборувал за потребата од унапредување на законодавството за граѓански права, наведувајќи ја уставноста како оправдување. Тој истакнал дека некои граѓани сè уште се лишени од правото на глас и покрај уставните гаранции и дека заштитата на ова право треба да биде врвен приоритет. Во врска со препораките што ги упатил до Конгресот, тој изјавил: „Верувам дека Конгресот на тој начин ќе му сигнализира на светот дека нашата Влада се стреми кон еднаквост пред законот за сите наши луѓе.“

Изјава по потпишувањето Претседателот Двајт Ајзенхауер, исто така, направил изјава по потпишувањето на Законот за граѓански права од 1960 година, наведувајќи дека смета дека законот ќе послужи како „историски чекор напред во областа на граѓанските права“. Исто така, во оваа изјава, тој ја нагласил важноста на одредени одредби пропишани со законот. Тој, исто така, ги дискутирал своите предвидувања за тоа какви поволни исходи би се случиле како резултат на овие одредби:

Од Раздел II: „Со овластување на ФБИ да истражува одредени бомбашки напади или обиди за бомбашки напади на училишта, цркви и други објекти, Законот ќе ги спречи таквите гнасни акти на беззаконие“.

За Раздел VI: „Тој ветува големо ветување дека Петнаесеттиот амандман на Уставот ќе биде целосно значаен.“ Eisenhower, Dwight (May 9, 1960). "Statement by the President Upon Signing the Civil Rights Act of 1960". The American Presidency Project. Gerhard Peters and John T. Woolley. Archived from the original on August 6, 2020. Retrieved December 13, 2021.

Историја на законодавството

Претставнички дом Предлог-законот, HR 8601, започнал во Претставничкиот дом под надлежност на Комитетот за правосудство на Претставничкиот дом, со кој претседавал претставникот Емануел Селер од Бруклин. Предлог-законот првично бил поднесен до Претставничкиот дом на 10 август 1959 година. Предлог-законот бил брзо одобрен од Комитетот за правосудство, но Комитетот за правила го нападнал Комитетот за правосудство за да го спречи предлог-законот да дојде на седница на Претставничкиот дом, и како резултат на тоа, предлог-законот останал во мирување шест месеци. Надевајќи се дека ќе поттикне понатамошни дејствија по предлог-законот, Селер поднел барање за разрешување за да го заобиколи Комитетот за правила, бидејќи сметал дека Комитетот за правила има намера да го ограничи предлог-законот. Петицијата првично барала мнозинство (219) од потписите на Претставничкиот дом, но била поднесена предвреме со 209 потписи.

Планот „судир на гласачи“ бил дел од амандманот на Претставничкиот дом на оригиналниот закон за замена на планот „службеници за запишување“ на претставникот Роберт Кастенмаер. По неколку амандмани, Претставничкиот дом го одобрил законот на 24 март 1960 година, со гласови од 311 наспроти 109. 179 демократи и 132 републиканци гласале „за“. 93 демократи, 15 републиканци и 1 независен демократ гласале „против“. 2 демократи и 1 републиканец гласале „присутни“.

Сенат Предлог-законот бил доставен до Сенатот на 24 март 1960 година, и испратен до Комитетот за правосудство на разгледување. Комитетот, со кој претседавал серагетационистот сенатор од Мисисипи, Џејмс Истленд, направил обид да го одложи предлог-законот за да го спречи да стигне до гласање на собранието. Во јануари 1960 година, либералните демократи кои не биле од Југот се залагале за петиција за разрешување на предлог-законот од Комитетот за да се префрли на собранието на Сенатот.

Откако ги дополнил измените на законот, Сенатот го одобрил HR 8601 на 8 април 1960 година, со 71 глас за наспроти 18. 42 демократи и 29 републиканци гласале „за“. 18 демократи гласале „против“. Ниеден републикански сенатор не гласал против законот. И покрај жестокото противење од јужните демократи, демократските сенатори од Тенеси и Тексас гласале „за“. Претставничкиот дом ги одобрил измените на Сенатот на 21 април 1960 година, со 288 гласови „за“ наспроти 95 против. Потоа, законот бил потпишан од претседателот Ајзенхауер на 6 мај 1960 година.

Наслови

Раздел I: Попречување на судските наредби