Благајски замок — средновековен урнат замок сместен на десниот брег на реката Корана во денешна Карловачка Жупанија, Хрватска. Околу него се основало истоименото село, Благај.

Има правоаголен план на подот и некогаш бил еден од поголемите замоци во подрачјето, со средишна кула, сличен на Белај, Карловачка Жупанија . Старата парохиска црква Св. Дух се претпоставува дека се наоѓала недалеку од урнатините, каде што денес има две цркви една до друга.

Име Не треба да се меша со Благај во округот Крижевци, во сопственост на семејството Рофи од Дече кон крајот на 15 век, споменато во 1494 и 1495 година.

Географија Замокот го дели своето име со неколку други во Динарската Област. Едната е Благај на реката Сана во денешна Босна. Другиот е Благај на Буна, исто така во Босна.

Неколку значајни урнатини од други предмети лежат во близина на урнатиот замок. На еден час пешачење во правец на Велјун на Корана се наоѓа црквата Св. Иван. Исто така, во близина се наоѓаат урнатините на замокот (споменат во 1500 година) и парохиската црква (спомената 1334, 1501 година) на Стојмериќ, над ридот на исток. На левиот брег на Корана, спроти замокот, се наоѓаат остатоците од парохиската црква Св. Кузман и Дамјан во Храпавци (спомнат 1334, 1501). Турците ги уништиле сите овие постари цркви при нивните инвазии.

Урнатините може да бидат тешки за наоѓање, но се отворени за јавноста. Околното подрачје е целосно ослободено од мини, според интерактивната мапа на веб-страницата на Хрватскиот центар за акција против мини, достапна во јули 2017 година.

Историја Во времето на првото споменување на Благај, тој бил во сопственост на семејството Бабониќ, кои веројатно го изградиле, именувајќи го по Благај на Сана, кој го изградиле во 1240 година. Во тоа време, Благај на Корана обично го енарекувале Благај Турањ. Во 1266 година, господарите Петар, Матија и Кристан Бабониќ, синови на Роланд, хрватски бан, ги добиле земјите на десниот брег на Корана околу Стојмериќ, во замена за дел од нивната Водичка Жупанија од страна на Уна од страна на Костајница, откажувајќи се од банските земји во Жировац, Бојна и Стојмериќ.

После ова, нема информации за замокот Благај, ниту за неговите зависни жители, Стојмериќ и Храпавци околу Кузма (споменат во 1273 година како посед на Стијепан и Радослав), сè до 15 век. Во Благај, била основана нова парохија Св. Дух, која ги преживеала турските напади барем до 1574 година. Господарите на Благај најмногу живееле во Озаљ, Стеничњак, Зрин и Острожац. Во 15 век, тие живееле претежно во замокот Брубањ кај Бојна. Откако Турците ја освоиле целата таа територија до 15 век, вклучувајќи го и првобитниот дом на семејството, Благај на Сана (околу 1540 година), благајското семејство се преселило на своите земји на Корана, Храпавци и Стојмериќи станале зависни од Благај за одбрана. Господарите Јурај и Антун биле осудени на губење на имотот од страна на игуменот на Топуско, но одлуката никогаш не била финализирана, а самиот крал го потврдил нивното поседување на Стојмериќ. Стијепан Благај го купил замокот Смрчковиќ кај изворот на Глина меѓу Клокоч и Стојмериќ.

Семејството Благај се борело невообичаено долго против Турците. Во 1563 година, регионалниот генерал напишал дека господарот Фрањо Благај лично го чувал својот замок „Турањ“ на Коранат, а во 1572 година, за неговиот имот била одобрена постојана стража. Во 1574 година, Фрањо Благај и Никола Франкопан му се пожалиле на генералот дека испратените војници ограбуваат, па затоа генералот им дал право на Благај и на замокот Босиљево да им се спротивстават на војниците. Во 1576 година, Капиџи бан ја нападнале Корана со сила од 2000 војници и одвеле 170 луѓе од околината на Благај-Турањ и Скрад во зима, а обете упоришта биле уништени во битките. Во 1582 година, генералот планирал обнова на Благај, но поради нападот на Хасан-паша во 1584 година, замокот останал напуштен.

Стијепан Благај веќе побегнал во Крањска во 1547 година, каде го примил замокот Кочевје. Последните сопственици на Благај, Фрањо и Стјепан Помладиот, продолжиле да се спротивставуваат, но и тие морале да избегаат во Крањ, од каде што продолжиле да се борат на османлискиот фронт. По смртта на Фрањо Слуњски, се вршела иницијатива Фрањо Благајски да биде прогласен за бан на Хрватска, предводен од банот и кардиналот Јурај Драшковиќ, а хрватското благородништво го направило началник на одбраната на подрачјето јужно од реката Купа во 1574 година, а тој починал во 1583 година. Стјепан Благајски служел како капетан во војската на Карловац, но загинал во битка со Турците кај Звечај во 1598 година. Гргур Благај, син на Фрањо, исто така бил во војска и починал во 1590 година.

Благајците добиле дозвола да се вратат во своите поседи доколку бидат повторно освоени, а кога по Договорот од Карловци во 1699 година замокот бил поправен за воени цели, Еберхард Благај дошол од Крањска во Хрватска и се грижел за тие поседи во времето на кралот Леополд од Австрија. Сепак, династијата Благај никогаш целосно не се вратила од Крањска, дури и откако ги продале своите имоти во Кочевје во 1619 година и го купиле замокот Боштањ (Вајсенштајн) во близина на Гросупље (кој го држеле до крајот на 19 век, кога машката линија изумрела).

До 1700 година, квадратната кула во средиштетот на замокот била само половина од висината. Војниците биле стационирани во урнатините на Благај од 1699 до 1865 година, но потоа, тој бил оставен да се распадне.

Поврзано Список на тврдини и замоци во Хрватска

Наводи

Категорија:Дворци во Хрватска Категорија:Координати на Википодатоците Категорија:Поранешни замоци