Фреска Буон (преведено од италијански: вистински свежо) — техника на фреско сликарство во која алкално-отпорни пигменти, мелени во вода, се нанесуваат на влажен малтер. Се разликува од техниките фреско-секо (или а секо) и финто фреско, во кои боите се нанесуваат на исушен малтер.
Опис Техниката „буон фреско“ подразбира нанесување на пигменти растворени или ситно измелени во вода врз тенок слој свеж и сè уште влажен варов малтер, познат под италијанскиот назив intonaco. Поради својствата на влажната варова подлога, вообичаено не е потребна употреба на дополнително врзивно средство. Сепак, во одредени случаи уметниците користеле вар како врзивна компонента на пигментот, со цел да го забават сушењето на подлогата и да обезбедат подолго време за работа.
Неколку часа по нанесувањето, варовиот малтер започнува да реагира со јаглеродниот диоксид од воздухот во процес познат како карбонизација. Како резултат на оваа хемиска реакција, пигментните честички се фиксираат во површинскиот слој и се создава цврста кристална структура, односно варовна кора, која придонесува за долготрајноста на сликата.
Една од главните предности на техниката „буон фреско“ е нејзината голема издржливост. За разлика од неа, кај техниката фреско-секо бојата се нанесува врз веќе сува површина и не се поврзува на ист начин со ѕидната подлога, поради што со текот на времето може да дојде до нејзино лупење или одвојување. Главниот недостаток на „буон фреско“ е ограниченото време за работа, бидејќи сликањето мора да се заврши додека малтерот е сè уште влажен, а можностите за последователни корекции се значително помали.
Поради тоа, сликарот во текот на еден ден подготвува и обработува само онолкава површина колку што може целосно да ја наслика пред да се исуши малтерот. Овој поединечен дел се нарекува giornata, односно „дневна работа“. Големината на giornata зависи од сложеноста на композицијата. На пример, за изработка на детално човечко лице може да биде потребен цел работен ден, додека поголеми и поедноставни површини, како делови од небото или позадината, можат да се насликаат за пократко време. Поради ваквите временски ограничувања, фреските изведени со техниката „буон фреско“ вообичаено се создаваат постепено, во повеќе одделни делови.Stokstad, Marilyn
Историја Фрески кои датираат од 17 век п.н.е., изработени со оваа техника, се пронајдени при ископувањата на Акротири на островот Санторини во Грција, менувајќи ги нашите верувања за уметноста во праисторијата. Еден од првите сликари во посткласичниот период што ја користел оваа техника бил Исак мајсторот во Горната базилика на Свети Франциск во Асизи.
Во средновековна и ренесансна Италија, ѕидот што требало да се фреско-обои прво се подготвувал со груб, дебел подслој од гипс познат како аричо. Кога ова се исушило, асистентите ја копирале композицијата на мајсторот сликар врз неа со црвеникаво-кафеав пигмент или јаглен. Уметникот ги направи сите потребни прилагодувања. Уметници кои ја користеле техниката буон фреско се Рафаел, Масачо и Микеланџело. Многу ренесансни уметници сликале буон фрески како позадини или подслики пред да насликаат секоси на сувиот малтер. Потребни се многу денови за карбонизација на интонако, па затоа би требало да поминат денови помеѓу сликањето на буон фреско и фреско-секо. Некои состојки што се користеа во secco беа некомпатибилни со влажниот малтер и можеа да доведат до неправилна пигментација.
Наводи
Наводи Стокстад, Мерилин; Историја на уметност, 2011, 4-то издание. , Цуџи, Шигеру. „Потеклото на Буон Фреско“. Zeitschrift Für Kunstgeschichte, кн. 46, бр. 2, 1983, стр. 215–22. JSTOR, https://doi.org/10.2307/1482206. Преземено на 12 октомври 2024 година.
Надворешни врски
Fresco-techniques.com: Фреско техники buonfresco101.blogspot.com
Категорија:Сликарски техники Категорија:Сликарски материјали Категорија:Фрески