Флуорно нагризување ...е техника на графичко печатење развиена од круг уметници кои работеле во Краков и Варшава во првите две децении на дваесеттиот век. Веројатно е дека и штетните ефекти врз здравјето на граверите и кревкоста на материјалот довеле до напуштање на оваа техника..Fluorine Plasma Etching Историја Иновативниот метод на графичко печатење познат како флуорно нагризување бил развиен од полскиот хемичар Тадеуш Естрејхер (1871–1952) во раните години на дваесеттиот век. Комерцијалните производители на стакло ширум светот го користеле нагризувањето како стандарден начин за украсување на чаши и други стаклени предмети уште од средината на деветнаесеттиот век, како поевтина алтернатива на гравирањето. Токсичната флуороводородна киселина се користела и за обележување на стаклени цевки во научните лаборатории. Сепак, кај флуорното нагризување – метод првпат опишан во 1912 година од Хијероним Вилдер – обична стаклена плоча се премачкувала со колофониум (цврста смола добиена од одредени видови четинари), по што уметникот втиснувал цртеж во слојот, а потоа површината се третирала со флуороводородна киселина. Врз стаклената плоча се нанесувало мастило, таа се бришела и се печатела со помош на преса со валјаци, на ист начин како и традиционалната бакарна плоча за бакрорез, при што печатарот внимателно ја избегнувал опасноста стаклото да пукне под притисокот на валјаците. Стаклото лесно се кршело, што веројатно е причината зошто не биле изработени многу отпечатоци во оваа техника или зошто малку од нив се зачувале.
Во Франција, стаклена подлога претходно користеле уметници како Франсоа Миле, Камиј Коро и Шарл Добињи, меѓу другите, за изработка на дела од типот *cliché-verre*. При овој метод, наместо да се врежува слика, со игла се цртало врз стаклена плоча премачкана со колодиум – хемиско средство што се користело во класичната фотографија. Потоа, композицијата се изложувала на светлина врз фотосензитивна хартија, слично како во фотографскиот процес.Chemistry Based Fluorine Etch
Тековни употреби Естрајхер му ја предложил на својот пријател, полскиот сликар Станислав Виспјански (1869–1907), идејата да ја примени техниката за обележување стаклени цевки врз стаклена плоча за уметнички цели. Виспјански создал многу композиции со оваа техника, наречена флуорно нагризување, но денес се познати само пет од нив, од кои три се застапени во полски збирки. Оваа необична техника на графика наиде на интерес кај другите полски уметници кои работат во Краков и Варшава, како што се Фердинанд Рушчиц (1870–1936), Ева Азер-Либрович (1883–1943) – сестра на еврејскиот архитект и уметник Ас. Јанина Бобињска (1894–1973), Болеслав Чарковски (1873–1937), Микалојус Константинас Чиурлионис (1875–1911), Игначја Џонова] (1863-1937), (датите на животот не се познати, но во 1912 година таа беше член на Здружението Јунг Арт), Еугениус Моравски-Даброва (1871–1948), Марија Плоновска (1878–1955), Емилија Височка–– (1888–1969). Последниот уметник што ја користел техниката на флуоренски бакропис бил Станислав Домбровски (Stanisław Dąbrowski, 1882–1973); од него се познати две графики од 1920 година, кои денес се чуваат во Националната библиотека во Варшава.Fluorine plasma etching Наводи
Категорија:Историја на печатењето Категорија:Флуор Категорија:Офорт