Caryński (też: Potok Caryński) – potok w polskiej części Bieszczadów Zachodnich. Długość 6,46 km. Na austro-węgierskiej „Spezialkarte” z 1880 r. oraz w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich z tego samego roku występował pod nazwą Caryńczyk. Szeroką dolinę potoku w jego górnej części zajmowała bojkowska wieś Caryńskie, zniszczona i opuszczona tuż po II wojnie światowej.
Źródła tradycyjnie umieszczane na wysokości 800-820 m n.p.m. na zachodniej stronie grzbietu, biegnącego od przełęczy Przysłup Caryński na północ, ku Magurze Stuposiańskiej. Początkowo spływa w kierunku północno-wschodnim prostą, szeroką doliną, ograniczaną po prawej stronie stokami Magury Stuposiańskiej, zaś po lewej czołami kolejnych grzbietów, opadających od Połoniny Caryńskiej. Na wysokości płytkiej Przełęczy Nasiczniańskiej odchyla się ku północy i krętą, głęboko wciętą doliną przebija się między wzniesieniami Wysokiego Wierchu (842 m n.p.m.) i Bartoszówki (714 m n.p.m., po lewej) oraz Zworca (831 m n.p.m., po prawej), by na wysokości 570 m n.p.m. połączyć się z dopływającym z lewej Nasiczniańskim Potokiem, tworząc potok Dwernik.
Na całej długości przybiera szereg dopływów. Najdłuższymi z nich, o długości przekraczającej 3 km, są lewobrzeżne dopływy, spływające pomiędzy wspomnianymi, długimi grzbietami schodzącymi od Połoniny Caryńskiej. W kolejności zgodnej z biegiem Caryńskiego są to: Krzywiec, Balotecz i Caryńczyk.
Górna część biegu potoku znajduje się w granicach Bieszczadzkiego Parku Narodowego, zaś pozostały teren jego dorzecza leży w granicach Parku Krajobrazowego Doliny Sanu.
Wzdłuż całej doliny potoku biegnie droga jezdna, a także ścieżka przyrodniczo-historyczna „Przysłup Caryński – Krywe n. Sanem”.
Przypisy
Kategoria:Dorzecze Sanu Kategoria:Wody Bieszczadów Zachodnich Kategoria:Rzeki i potoki w Bieszczadzkim Parku Narodowym