Агнямё́т — зброя, прызначаная для паражэння жывой сілы праціўніка струменем падпаленай агнясумесі, падпальвання тэхнічных сродкаў і матэрыяльных запасаў, а таксама для стварэння ачагоў пажару.
Складаецца з рэзервуара для агнясумесі, брандспойта і запальніцы.
Гісторыя Правобразам агнямёта лічыцца «грэчаскі агонь», які выкарыстоўваўся ў Візантыі. У пачатку XVIII стагоддзя рускі інжынер Васіль Дзмітрыевіч Карчмін сканструяваў агнямётныя трубы для караблёў.
Агнямёты сучаснага тыпу з’явіліся ў пачатку XX стагоддзя. Першы ранцавы агнямёт стварыў нямецкі навуковец Рыхард Фідлер у 1901 годзе. Упершыню агнямёты былі масава выкарыстаны нямецкімі войскамі ў 1915 годзе падчас Першай сусветнай вайны. Яны паказалі высокую эфектыўнасць і моцнае псіхалагічнае ўздзеянне на праціўніка.
Да пачатку Другой сусветнай вайны агнямёты знаходзіліся на ўзбраенні большасці развітых краін. У РСЧА ранцавымі агнямётамі ўзбройваліся інжынерна-штурмавыя часці. Танкавымі агнямётамі абсталёўваліся машыны на базе танкаў Т-26, Т-34 і КВ.
Віды агнямётаў Паводле прынцыпу дзеяння і канструкцыі агнямёты падзяляюцца на наступныя віды: Ранцавыя (пераносныя) — абслугоўваюцца адным агнямётчыкам, далёкасць вогнемятання да 70 м. Цяжкія пяхотныя — усталёўваюцца на двухколавым лафеце, далёкасць да 200 м. Механізаваныя — размяшчаюцца на самаходным шасі (аўтамабілях, бронетэхніцы). Танкавы агнямёты — асноўнае або дадатковае ўзбраенне агнямётных танкаў. Фугасны агнямёты — стацыянарныя ўстаноўкі, у якіх выкід агнясумесі ажыццяўляецца з дапамогай парахавога зарада. Рэактыўны агнямёты — пераносная зброя ў выглядзе стрэльбы з рэактыўным снарадам, напоўненым агнясумессю. Далёкасць паражэння дасягае 800 м. Прыкладамі з’яўляюцца савецкія РПА «Рысь» і РПА-А «Шмель», а таксама цяжкія агнямётныя сістэмы ТГС-1 «Бураціна» і ТГС-1А «Сонцапёк».
Крыніцы
Літаратура
Спасылкі
Агнямёты Катэгорыя:Зброя