Канстанцін Міхайлавіч () — князь клінскі (1320—1346), вялікі князь цвярскі (1328—1337, 1339—1346).
З цвярскіх Рурыкавічаў. Трэці сын Міхаіла Яраславіча. Брат Дзмітрыя Міхайлавіча, Аляксандра Міхайлавіча і Васіля Міхайлавіча. Зяць маскоўскага князя і вялікага князя ўладзімірскага Юрыя Данілавіча.
Біяграфія Нарадзіўся, меркавана, у 1304 годзе. Падставай для такога меркавання служыць вестка «Рагожскага летапісца» аб нараджэнні цвярскога княжыча ў год смерці вялікага князя ўладзімірскага Андрэя Аляксандравіча (пры гэтым запіс у «Рагожскім летапісцы» змешчаны пад 1306).
У лютым 1318 года адпраўлены бацькам у Арду, дзе стаў закладнікам пры двары Узбек-хана і цярпеў нягоды. Яго становішча ў Ардзе, відаць, ненадоўга змянілася да лепшага пасля прыезду ў ханскую стаўку ягонага бацькі. У час пакарання Міхаіла Яраславіча (22 лістапада 1318 г.) выратаваўся разам з часткай цвярскіх баяр, схаваўшыся ў Баялынь, маці хана Узбека.
Паводле завяшчання бацькі атрымаў ва ўладанне Клінскае княства. У 1319 годзе вярнуўся на Русь разам з вялікім князем уладзімірскім Юрыем Данілавічам, аж да канца 1320 года знаходзіўся пры ім як палонны. У лістападзе 1320 года па ініцыятыве вялікага князя ўладзімірскага абвянчаўся ў Кастраме з яго дачкой.
Падчас Цвярскога паўстання (1327), верагодна, падтрымаў свайго старэйшага брата вялікага князя ўладзімірскага і цвярскога Аляксандра Міхайлавіча. Разам з іншымі цвярскімі Рурыкавічамі пакінуў Цвер і з’ехаў на паўночны захад Русі, атуліўся ў Ладазе з маці княгіняй Ганнай Дзмітрыеўнай і малодшым братам Васілём.
Вярнуўшыся ў Цвер пасля сыходу карнай «Федарчуковай раці», заняў вялікакняскі стол. Скіраваў свае намаганні на аднаўленне разбураных гарадоў і вёсак Цвярскога княства. У знешняй палітыцы быў вымушаны падтрымліваць вялікіх князёў уладзімірскіх і маскоўскіх князёў Івана Каліту і Сямёна Гордага. У прыватнасці, у 1329 г. прыняў удзел у паходзе войска Івана Каліты на Пскоў для захопу Аляксандра Міхайлавіча. У 1331 г. ездзіў у Арду, дзе прабыў некалькі месяцаў.
У 1337 г., пасля вяртання ў Цвер Аляксандра Міхайлавіча і яго сям’і, саступіў вялікае княжанне старэйшаму брату. У 1339 г., пасля пакарання смерцю ў Ардзе старэйшага брата і яго старэйшага сына Фёдара Аляксандравіча, другі раз стаў на чале Цвярскога княства. Адразу пасля гібелі сваякоў Канстанцін быў вымушаны вывезці ў Маскву на патрабаванне вялікага князя ўладзімірскага звон цвярскога кафедральнага Спаса-Праабражэнскага сабора, што, як мяркуецца, мела сімвалізаваць адмову Цверы ад прэтэнзій на палітычнае лідарства на Русі. Устрымліваўся ад актыўных палітычных кантактаў з Вялікім Княствам Літоўскім, баючыся негатыўнай рэакцыі з боку кіраўнікоў Маскоўскага княства і Арды. У 1340 г. не ўдзельнічаў у паходзе войскаў вялікага князя ўладзімірскага і саюзных яму князёў на Смаленскае княства.
У 1340 г., неўзабаве пасля смерці Івана Каліты адправіўся ў Арду для пацверджання сваіх правоў на Цвер. Пасля смерці хана Узбека зноў наведаў Арду ў 1342 г., атрымаўшы ад хана Джанібека ярлык на цвярскі стол.
Засяродзіўшы ў сваіх руках цэнтральную частку Цвярскога княства, Канстанцін Міхайлавіч да канца свайго праўлення спрабаваў паставіць пад кантроль і заходнюю частку — уладанні сыноў Аляксандра Міхайлавіча на чале з холмскім князем Усеваладам Аляксандравічам. У 1346 г. уступіў у канфлікт з Усеваладам Аляксандравічам, настойваў на зборы павышанай даніны з баяраў і слуг пляменнікаў. У тым жа годзе абодва князі адправіліся ў Арду на суд хана Джанібека, падчас якога Канстанцін Міхайлавіч памёр.
Быў двойчы жанаты: першым шлюбам з князёўнай Соф’яй Юр’еўнай (пам. не пазней за 1339); другім шлюбам з Еўдакіяй (пам. 1365).
Крыніцы
Катэгорыя:Князі цвярскія