Зібергі, Зіберкі, Сібергеры, Сібургі (, ) — вестфальскі рыцарскі роду, старажытная арыстакратыя графства Марка. Прозвішча паходзіць ад горада  (цяпер частка Дортмунда), які належаў іх радавому маёнтку Хаўс-Буш (Хаген). Род рассяліўся і быў моцны ў Інфлянтах часоў Рэчы Паспалітай пад імем Зыберкі.

Гісторыя Гогензібург — замак на вяршыні пагорка, які належаў архібіскупам Кёльна і звязаны з пашырэннем рэгіёна ў XII стагоддзі. Стагоддзе. У 1235 годзе гаспадары Сіберга ўпершыню згадваюцца як міністэрыялы Кёльна. Пасля частковага разбурэння замка ў 1287 годзе графам Эберхардам Марскім, род адступіў ў свой маёнтак Хаўс-Буш недалёка ад мяжы з графствам Лімбург.

Галоўная лінія роду пачынаецца з рыцара Германа фон Сіберга, дакументальна згаданага ў 1377 годзе, які жыў у доме Буш на рацэ Ленэ. Выкарыстоўвалася таксама назва «фон Сыберг зум Буш». Пазней сям’я Зібергаў жыла ў Вестхофене, выкарыстоўваючы для сваіх прадстаўнікоў прыдомкі: Дом (Хаўс) Буш (1369—1827), Хаўс Вішлінг (1511—?), Haus Voerde (1563—1764), Haus Kemnade (1647—1847), Haus Kliff (каля 1650—1681), Burg Blankenstein (1637—1647), Schloss Aprath (каля 1650-каля 1750) і Schloss Eicks (16 ст. да нашых дзён). Яны таксама распаўсюдзіліся ў Лівонію і Прусію, там таксама пад імем фон Сібург («von Syburg») або у спаланізаванай форме Зыберк (Zyberk).

Радавод Інфлянцкай галіны баронаў фон Зібергаў выводзіцца з Вестфаліі ісаксонскага мястэчка Шверце і бярэ свой пачатак ад Бертольда І фон Зіберга з дому Вішлінгаў. Ён быў трэцім сынам Юргена І і Ганны фон Платтенберг (Плятэнберг). Старэйшы сын Бертольда працягнуў лінію Вішлінгаў, сярэдні Юрген пачаў галіну фон Зібергаў на Воердэ, а Бертольд І, у пошуках шчасця, у 1562 годзе адправіўся ў Лівонію. Падчас вайны ён ўжо праз непрацяглы час, стаў уладальнікам Шлоссберга (Pilskalns) і Беферна (Bebrene) і значных зямельных надзелаў. Вярнуўшыся назад у Вестфалію, ён уступіў у пасаду канюшага пры Мюнстэрскім біскупе. 2 ліпеня 1572 года ён ажаніўся з Ганнай фон Ліперхейд з Шэрлінга. Нягледзячы на ​​багацце лівонскіх уладанняў, каб захаваць свой нямецкі тытул, ён павінен быў кіраваць часткай бацькоўскага маёнка, які дастаўся яму ў спадчыну. З гэтай мэтай ён купіў «дом Швертэ з трыма папялішчамі, якія засталіся ад пабудоў.» Пабудаваны ім, дом-крэпасць і пазней захоўваў назву як «Дом Зібергаў», ён і цяпер упрыгожвае Швертэ.

У Бертольда І і Ганны было 7 дзяцей. Сыну Бертольду 2 (1573) дасталіся ўладанні а Дортмундзе, Філіпу (1574) Швертэ, Каспару (1577) і Херману (1579) Шлоссберг, дачкі Ганна і Маргрэт таксама не былі абдзелены бацькоўскай шчодрасцю. Але Трыццацігадовая вайна (1618—1648) разарыла Швертэ, у 1621 годзе, абараняючы (пры аблозе) свой замак Шлоссберг ў Інфлянтах загінуў Херман фон Зіберг. Бертольд І цяжка перажываў смерць сына. Паездка на месца яго гібелі прывяла да таго, што Бертольд І памёр у Інфлянтах ў 1624 годзе. Унук Бертольда І, адзіны сын Піліпа, Ёган (Іяган) Георг фон Зіберг паўнапраўны спадчыннік усіх без выключэння ўладанняў фон Зібергаў у Інфлянтах, ажаніўся з Сібіл фон Людвігхаўзен-Вольф — дачкой Дзюнабургскага комтура. У пасаг яга прынесла маёнтк Ліксна, якім Людвігхаўзэны — Вольфы валодалі з 14 стагоддзя. Ёган фон Зыберг меў сына Германа, каторы ажаніўся на жанатага на ўдаве Эльске (народжанай фон Капелен), ўнука Генрых і праўнука Георга, які, ажаніўшыся на Ганне фон Плеттэнберг, канчаткова перасяліўся ў Інфляты. У Інфлянтах род дасягнуў піку магутнасці ў XVIII ст.

Старэйшы сын Георга Бертольд фон Зыберг ад шлюбу з Ганнай фон Ліпергейдэ меў сына Бертольда, які ад свайго першага шлюбу з Ганнай фон Швэрын меў сына Яна (Іаана, Ёхана) Георга, жанатага на Сівіле фон Людзінсгаўзен, і ўнука інфлянцкага ваяводу Язафата. Іх сын Ян Тадэвуш Зыберг (1739—1806), ваявода Інфлянцкі і берасцейскі, быў апошнім у родзе з літоўскай галіны Зібергаў. Ён быў жанаты тры разы: на графіне Марце Юр’еўне Броўн, на Соф’і Машынскай і на Луізе фон Клейст. Меў ад трэцяга шлюбу адну дачку Ізабэлу-Хэлену (1785—1849). Па смерці бацькі ў 1809 г. маёнткі роду праз шлюб дачкі Хэлены з Міхалам Плятэрам (1777—1863) перайшлі да Плятэраў і утварылася новае, прызнанае нямецкім і расійскім імператарамі, графскае прозвішча Зыберк-Плятэраў (Плятер Зібергаў).

Герб Герб роду: чорнага колеру — залатое кола з пяццю спіцамі. На шлеме з чорна-залатым намёце — кола паміж залатым і чорным страусіным пяром.

Найбольш знакамітыя прадстаўнікі

Ёханэс фон Сіберг († 1383), дапаможны біскуп у Кёльне Іаган Дыдрых фон Сіберг цу Кліф (1616—1676) Іаган Георг фон Сіберг цу Вішлінген і Кемнадэ († 1679) Фрыдрых Матыяс фон Сіберг цу Кемнадэ (1646—1711) Фрыдрых Годвард фон Зіберг цу Эрмлінггофен (1656—1729), каралеўскі прускі камергер, майстар конніцы і генерал кавалерыі. Ёган Генрых фон Зіберг (1696—1738).?), алхімік, (верагодна, Іаган Фрыдрых фон Сіберг) Ёган Фрыдрых фон Сіберг цу Кемнадэ (каля 1697—1738) Фрыдрых Вільгельм фон Зібург (1709—1770), прускі генерал-маёр Ота Людвіг фон Зібург (1721—1788), прускі генерал-маёр Ян Тадэвуш Зыберг (1739 −1806)- інфлянцкі і берацейскі ваявода. Карл Аўгуст фон Зібург (1801—1879), прускі генерал-маёр Іаган Філіп Гісберт фон Сіберг цу Кемнадэ (? — 1818) Клеменс Аўгуст фон Зіберг цу Эйкс (1754—1833), акруговы адміністратар акругі Гемюнд Фрыдрых фон Сіберг (1761—1827), член парламента Фрыдрых фон Сіберг цу Кемнадэ (? — 1847) Ёзэф фон Сіберг цу Зюмерн (1800—1871), маршалак дворны, тайны саветнік і дырэктар прыдворнага тэатра Фрыдрых Вільгельм Карл фон Зібург (1854—1934), нямецкі дыпламат

Крыніцы

Літаратура

Спасылкі

Катэгорыя:Остзейскае дваранства Катэгорыя:Зыбергі Катэгорыя:Старонкі з недагледжанымі перакладамі