Unha regra de cálculo é unha calculadora mecánica manual que consiste en regras deslizantes para realizar operacións matemáticas como multiplicación, división, expoñentes, raíces, logaritmos e trigonometría. É un dos ordenadores analóxicos máis sinxelos.
Visión xeral As regras de cálculo existen nunha ampla gama de estilos e xeralmente aparecen en forma lineal, circular ou cilíndrica. As regras de cálculo fabricadas para campos especializados como a aviación ou as finanzas presentan escalas que axudan en cálculos especializados específicos deses campos. A regra de cálculo está estreitamente relacionada cos nomogramas empregados para cálculos específicos de aplicacións. Aínda que semellante en nome e aparencia a unha regra estándar, a regra de cálculo non está pensada para medir lonxitudes ou debuxar liñas rectas. A precisión máxima para as regras de cálculo lineais estándar é duns tres díxitos decimais significativos, mentres que a notación científica se usa para controlar a orde de magnitude dos resultados.
Un matemático e clérigo inglés, o reverendo William Oughtred, e outros, desenvolveron a regra de cálculo no século XVII baseándose no traballo emerxente sobre logaritmos de John Napier. Isto fixo que os cálculos fosen máis rápidos e menos propensos a erros que a avaliación en papel. Antes da chegada da calculadora científica, era a ferramenta de cálculo máis empregada na ciencia e na enxeñaría. A facilidade de uso, a súa dispoñibilidade e o seu baixo custo fixeron que o seu uso continuase a medrar durante as décadas de 1950 e 1960, mesmo coa introdución dos ordenadores electrónicos dixitais centrais. Pero despois de que a calculadora científica portátil HP-35 fose introducida en 1972 e se volvese barata a mediados da década de 1970, as regras de cálculo quedaron en gran parte obsoletas e deixaron de usarse coa chegada dos ordenadores persoais de escritorio na década de 1980.
Notas
Véxase tamén Outros artigos Ábaco Curta
Ligazóns externas
Categoría:Ordenadores analóxicos Categoría:Tecnoloxías obsoletas