Закон за граѓански права (1866)

Законот за граѓански права од 1866 година ( 14 Стат. 27, донесен на 9 април 1866 година, повторно донесен во 1870 година) — првиот федерален закон на Соединетите Американски Држави што го дефинирал државјанството и потврдил дека сите граѓани се подеднакво заштитени со закон. Главно, по Американската граѓанска војна, имал за цел да ги заштити граѓанските права на лицата од африканско потекло родени во или донесени во Соединетите Американски Држави. Civil Rights Act of 1866

Законот бил усвоен од Конгресот во 1866 година, а американскиот претседател Ендру Џонсон ставил вето. Во април 1866 година, Конгресот повторно го усвоил законот за поддршка на Тринаесеттиот амандман, а Џонсон повторно ставил вето на него, но двотретинско мнозинство во секој дом го поништил ветото и му дозволил да стане закон без претседателски потпис.

Џон Бингам и други конгресмени тврделе дека Конгресот сè уште немал доволна уставна моќ да го донесе овој закон. По усвојувањето на Четиринаесеттиот амандман во 1868 година, Конгресот го ратификувал Законот од 1866 година во 1870 година.

Примарни цели, вовед и измена Законот имал три основни цели за интеграција на Афроамериканците во американското општество по Граѓанската војна: 1.) проширена дефиниција за американско државјанство со која се поништува одлуката на Врховниот суд на Дред Скот од 1857 година (но се задржуваат некои исклучоци) 2.) припојување на граѓанските права што произлегуваат од ова државјанство и 3.) незаконитоста да се лиши кое било лице од правата на државјанство „врз основа на раса, боја на кожа или претходна состојба на ропство или принудно ропство“. Законот ги постигнал овие три основни цели.

Автор на Законот за граѓански права од 1866 година бил сенаторот на Соединетите Американски Држави, Лиман Трамбул. Lash, Kurt. "The Origins of the Privileges or Immunities Clause, Part II: John Bingham and the Second Draft of the Fourteenth Amendment ", Georgetown Law Journal, Volume 99, p. 361 (2011). Конгресменот Џејмс Ф. Вилсон го сумирал она што го сметал за цел на законот на следниов начин, кога го претставил законодавството во Претставничкиот дом: Congressional Globe, House of Representatives, 39th Congress, 1st Session , p. 1117 (March 1, 1866).

Тој предвидува еднаквост на граѓаните на Соединетите Држави во уживањето на „граѓанските права и имунитети“. Што значат овие термини? Дали тие мислат дека во сите нешта граѓански, социјални, политички, сите граѓани, без разлика на раса или боја, ќе бидат еднакви? Во никој случај не можат така да се толкуваат. Дали тие значат дека сите граѓани ќе гласаат во неколку држави? Не; бидејќи правото на глас е политичко право кое е оставено под контрола на неколку држави, предмет на акција на Конгресот само кога ќе стане неопходно да се спроведе гаранцијата за републиканска форма на владеење. Тие не значат ниту дека сите граѓани ќе седат во жирито или дека нивните деца ќе посетуваат исти училишта. Дефиницијата дадена на терминот „граѓански права“ во Бувиеовиот Правен речник е многу концизна и е поддржана од најдобриот авторитет. Тоа е следново: „Граѓанските права се оние кои немаат никаква врска со воспоставувањето, поддршката или управувањето со владата“.

Во текот на последователниот законодавен процес, следната клучна одредба била избришана: „нема да има дискриминација во граѓанските права или имунитети меѓу жителите на која било држава или територија на САД врз основа на раса, боја на кожа или претходна состојба на ропство“. Џон Бингам бил влијателен поддржувач на ова бришење, врз основа на тоа дека судовите би можеле да го толкуваат терминот „граѓански права“ пошироко отколку што посакувале луѓе како Вилсон. Kull, Andrew. The Color-Blind Constitution , pp. 75–78 (Harvard University Press, 1994). Неколку недели подоцна, сенаторот Трамбул го опишал предвидениот опсег на законот: Lash, Kurt. "The Origins of the Privileges or Immunities Clause, Part II: John Bingham and the Second Draft of the Fourteenth Amendment ", Georgetown Law Journal, Volume 99, p. 394 (2011). This statement by Senator Trumbull was discussed by both the majority as well as by dissenting Justice Harlan in the Supreme Court case of Jones v. Alfred H. Mayer Co., 392 U.S. 409 (1968). See the transcript from April 4, 1866 .

Овој предлог-закон на никаков начин не се меша со општинските прописи на која било држава која ги штити сите подеднакво во нивните права на личноста и имотот. Не може да има никаква операција во Масачусетс, Њујорк, Илиноис или во повеќето држави на Унијата.

На 5 април 1866 година, Сенатот го поништил ветото на претседателот Ендру Џонсон. Ова било прв пат Конгресот на САД да поништи претседателско вето за некој важен закон.

Содржина

Со инципит „Закон за заштита на сите лица во Соединетите Држави во нивните граѓански права и обезбедување средства за нивна заштита“, законот прогласувал дека сите лица родени во Соединетите Држави кои не биле подложни на некоја странска сила имале право да бидат граѓани, без оглед на расата, бојата на кожата или претходната состојба на ропство или присилна служба. Слична одредба (наречена Клаузула за државјанство) била внесена неколку месеци подоцна во предложениот Четиринаесеттиот амандман на Уставот.

Законот за граѓански права од 1866 година исто така предвидувал дека секој граѓанин го имал истото право како и белите граѓани да склучува и спроведува договори, да поднесува тужби и да биде тужен, да дава искази пред суд и да наследува, купува, изнајмува, продава, поседува и пренесува недвижен и подвижен имот. Дополнително, законот им гарантирал на сите граѓани „целосна и еднаква корист од сите закони и постапки за заштита на лицата и имотот, каква што уживале белите граѓани, и ... исти казни, страдања и санкции...“. Лицата кои ги негирале овие права поради раса или претходно ропство биле виновни за прекршок и по осуда се соочувале со парична казна до 1.000 долари, или затвор до една година, или и двете.

Законот користел јазик многу сличен на оној од Клаузулата за еднаква заштита во новопредложениот Четиринаесеттиот амандман на Уставот. Особено, законот ја нагласувал потребата да се обезбеди „разумна заштита за сите лица во нивните уставни права на еднаквост пред законот, без разлика на раса или боја на кожата, или претходна состојба на ропство или присилна служба, освен како казна за злосторство за кое лицето било законски осудено...“.

Овој закон бил важен дел од општата федерална политика за време на Реконструкцијата и бил тесно поврзан со Вториот закон за Бирото на ослободените робови од 1866 година. Според конгресменот Џон Бингам, „седмиот и осмиот дел од законот за Бирото на ослободените робови ги набројуваат истите права и сите права и привилегии што се наведени во првиот дел од овој [Законот за граѓански права] закон“. Halbrook, Stephen. Freedmen, the Fourteenth Amendment, and the Right to Bear Arms, 1866–1876, page 29 (Greenwood Publishing Group 1998).

Делови од Законот за граѓански права од 1866 година останале применливи и во 21 век, според Законикикот на САД.

Еден дел од Законикот на Соединетите Американски Држави (42 U.S.C. §1981) претставувал §1 од Законот за граѓански права од 1866 година, како што бил ревидиран и изменет со подоцнежни акти на Конгресот. Законот за граѓански права од 1866 година бил повторно донесен со Законот за спроведување од 1870 година, ch. 114, § 18, 16 Stat. 144, кодифициран како членови 1977 и 1978 од Ревидираните статути од 1874 година, а денес се појавува како 42 U.S.C. §§ 1981–82 (1970). Делот 2 од Законот за граѓански права од 1866 година, како што подоцна бил ревидиран и изменет, се појавува во Законикот на САД како 18 U.S.C. §242. Откако Четиринаесеттиот амандман стапил во сила, Законот од 1866 година бил повторно донесен како дополнување на Законот за спроведување од 1870 година со цел да се отстрани секое можно сомневање во неговата уставност. Act of May 31, 1870, ch. 114, § 18, 16 Stat. 144.

Донесување, уставно вградување и повторно донесување

Сенаторот Лајман Трамбул бил спонзор на Законот за граѓански права од 1866 година во Сенатот, и тврдел дека Конгресот имал овластување да го донесе за да го отстрани дискриминаторскиот „белег на ропство“ забранет со Тринаесеттиот амандман на Уставот.Salzman, Lawrence. "Civil Rights Act of 1866" in Encyclopedia of American Civil Liberties, by Paul Finkelman, Volume 1, pp. 299–300 (CRC Press, 2006). Конгресменот Џон Бингам, главен автор на првиот дел од Четиринаесеттиот амандман на Уставот, бил еден од неколкуте републиканци кои сметале (пред тој амандман) дека Конгресот немал овластување да го донесе Законот од 1866 година.Curtis, Michael Kent. No State Shall Abridge: The Fourteenth Amendment and the Bill of Rights, p. 80 (Duke University Press 1986). Во 20 век, Врховниот суд на САД на крајот го прифатил образложението на Трамбул засновано на Тринаесеттиот амандман за овластувањето на Конгресот да забрани расна дискриминација од страна на државите и приватните лица, бидејќи Тринаесеттиот амандман не барал постоење на државен актер.

Во мерата во која Законот за граѓански права од 1866 година можеби имал намера да оди подалеку од спречување на дискриминацијата, со доделување конкретни права на сите граѓани, уставното овластување на Конгресот да го направи тоа било посомнително. На пример, претставникот Вилијам Лоренс тврдел дека Конгресот имал овластување да го донесе законот поради Клаузулата за привилегии и имунитети во членот IV од првобитниот неизменет Устав, иако судовите сугерирале поинаку.

Во секој случај, денес не постои општ консензус дека јазикот на Законот за граѓански права од 1866 година навистина имал намера да додели какви било правни придобивки на белите граѓани.Lund, Nelson. "Two Faces of Judicial Restraint (Or Are There More?) in McDonald v. Chicago" , Florida Law Review (forthcoming). Претставникот Самјуел Шелабаргер изјавил дека тоа не било така.Harrison, John. "Reconstructing the Privileges or Immunities Clause", 10 Yale Law Journal 1385 (1992).Congressional Globe, House of Representatives, 39th Congress, 1st Session, page 1293 (1866) .

По донесувањето на Законот за граѓански права од 1866 година преку надминување на претседателското вето, некои членови на Конгресот го поддржале Четиринаесеттиот амандман за да ги отстранат сомнежите околу уставноста на Законот за граѓански права од 1866 година, или за да обезбедат ниту еден подоцнежен Конгрес да не може да ги укине или измени главните одредби на тој закон.Yen, Chin-Yung. Rights of citizens and persons under the Fourteenth amendment, page 7 (New Era Printing Company 1905). Така, Клаузулата за државјанство во Четиринаесеттиот амандман била паралелна со одредбите за државјанство во Законот за граѓански права од 1866 година, а исто така и Клаузулата за еднаква заштита била паралелна со одредбите против дискриминација во Законот од 1866 година; степенот до кој другите клаузули од Четиринаесеттиот амандман можеби вклучувале елементи од Законот за граѓански права од 1866 година останал предмет на тековна расправа.See McDonald v. Chicago, 561 U.S. (2010).

Четиринаесеттиот амандман бил ратификуван во 1868 година. Две години подоцна, Законот од 1866 година бил повторно донесен како член 18 од Законот за спроведување од 1870 година.

Последици и влијание

Откако ветото на Џонсон било надминато, мерката станала закон. И покрај оваа победа, дури и некои републиканци кои ги поддржувале целите на Законот за граѓански права почнале да се сомневаат дека Конгресот поседувал уставно овластување да ги претвори тие цели во закони.Rosen, Jeffrey. The Supreme Court: The Personalities and Rivalries That Defined America, p. 79 (MacMillan 2007).Newman, Roger. The Constitution and its Amendments, Vol. 4, p. 8 (Macmillan 1999). Тоа искуство ги поттикнало и радикалните и умерените републиканци да бараат уставни гаранции за правата на Афроамериканците, наместо да се потпираат на привремени политички мнозинства.