Вирџиниската декларација за правата — декларација за права што била изготвена во 1776 година со цел да ги прогласи вродените права на народот, вклучувајќи го и правото на реформирање или укинување на „несоодветната“ влада и воедно влијаела врз голем број подоцнежни документи, вклучувајќи ја Декларацијата за независност на Соединетите Американски Држави од 1776 година и Повелбата за правата на Соединетите Американски Држави од 178 година.

Изготвување и усвојување десно|мини|Џорџ Мејсон беше главен автор на Вирџиниската декларација за правата. На 12 јуни 1776 година, декларацијата била едногласно усвоена од страна на Петтата конвенција на Вирџинија во Вилијамсбург, Вирџинија како посебен документ од Уставот на Вирџинија, кој бил подоцна усвоен, на 29 јуни 1776 година.Virginia Gazette , Purdie, July 05, 1776 supplement, page 1.

Во 1830 г., Декларацијата за правата била инкорпорирана во Уставот на државата Вирџинија како Член 1, но дури и пред тоа, Декларацијата за правата на Вирџинија наведувала дека таа била „основа и темел на владата“ во Вирџинија, а верзија што била малку ажурирана уште може да се види во Уставот на Вирџинија, што ја направила правно важечки до ден-денес.

Првично биле напишани 10 статии од страна на Џорџ Мејсон ок. 20–26 мај 1776 г., а во комисијата биле додадени уште 3 члена, видени во оригиналниот нацрт во ракописот на Томас Лудвел Ли, со непознат автор. Подоцна Џејмс Медисон предложил либерализација на членот за верската слобода, но поголемата Конвенција од Вирџинија направила дополнителни измени и подоцна била изменета од Комитетот и целата Конвенција, вклучително и додавање на дел за правото на униформирана влада, Член 14.

Патрик Хенри ја убедил конвенцијата да избрише дел што би ги забранил законите за стекнување, тврдејќи дека обичните закони би можеле да бидат неефикасни против некои застрашувачки прекршители.

Едмунд Пендлтон ја предложил реченицата „кога ќе влезат во состојба на општеството“ што им дозволувала на сопствениците на робови да ја поддржат декларацијата за универзални права што би се сметало дека не се однесува на робовите бидејќи тие не биле дел од граѓанското општество, а во тоа време Мејсон поседувал над 100 роба.

Мејсон го базирал својот почетен нацрт врз правата на граѓаните опишани во претходни дела како Англиската Повелба за правата (1689) и делата на Џон Лок, а декларацијата можела да се смета за прва модерна уставна заштита на индивидуалните права за граѓаните на Северна Америка и ја отфрлала идејата за привилегирани политички класи или наследни функции како членовите на Парламентот и Домот на лордовите опишани во Англискиот Повелба за правата.

Декларацијата се состои од 16 члена на тема „Кои права се однесувале на [народот на Вирџинија]... како основа и темел на Владата“. Покрај потврдувањето на вродената природа на правата на живот, слобода, сопственост и стремеж кон и стекнување среќа и безбедност, Декларацијата опишувала и поглед на Владата како слуга на народот и ја набројувала нејзината поделба на властите на администрација, законодавна власт и судство.Така, документот бил необичен по тоа што не само што пропишувал законски права, туку ги опишувал и моралните принципи врз кои требала да се води владата.

Хартијата на која била напишана Декларацијата носела воден печат од грбот на британскиот крал Џорџ III, веројатно неопходен за да се усогласи со Законот за поштенски марки наметнат на американските колонии.

Содржина

Член 1, Член 2 и Член 3 — се занимаваат со темата за правата и односот меѓу владата и управуваните.

Член 1 — наведува дека „сите луѓе по природа се подеднакво слободни и независни и имаат одредени вродени права од кои... не можат да ги лишат или лишат од своето потомство; имено, уживањето во животот и слободата, со средства за стекнување и поседување имот, како и за потрага и стекнување среќа и безбедност“, изјава подоцна меѓународно позната во вториот став од Декларацијата за независност на САД, бидејќи „сметаме дека овие вистини се самоочигледни, дека сите луѓе се создадени еднакви и дека биле обдарени од нивниот Творец со одредени неотуѓиви права, меѓу кои се Животот, Слободата и потрагата по среќа“. Член 2 и Член 3 — го наведуваат концептот дека „целата власт му припаѓа на народот и, следствено, произлегува од него...“ и дека „секогаш кога некоја влада ќе се смета за несоодветна или спротивна на овие цели, мнозинството од заедницата има несомнено, неотуѓиво и неоспорливо право да ја реформира, измени или укине, на начин што ќе се оцени како најкорисен за јавното добро“.

Член 4 — ја потврдува еднаквоста на сите граѓани, отфрлајќи ја идејата за привилегирани политички класи или наследни функции и уште една критика на британските институции како Домот на лордовите и привилегиите на благородништвото: „ниту една група луѓе нема право на ексклузивни или посебни примања или привилегии од заедницата, освен во однос на јавните услуги; кои, бидејќи не се наследуваат, ниту функциите на магистрат, законодавец или судија не треба да бидат наследни“.

Член 5 и Член 6 — ги препорачуваат принципите на поделба на власта и слободни избори, „чести, одредени и редовни“ на извршната и законодавната власт: „Дека законодавната и извршната власт на државата треба да бидат одвоени и различни од судската и дека членовите на првите две... треба, во одредени периоди, да бидат сведени на приватна позиција, да се вратат во тоа тело од кое првично биле земени... преку чести, одредени и редовни избори.“

Од Член 7 до Член 16 — предлагаат ограничувања на овластувањата на владата, прогласувајќи дека владата не требала да има овластување да суспендира или спроведува закони „без согласност од претставниците на народот“ и така утврдувајќи ги законските права да се „соочи со обвинителите и сведоците, да побара докази во своја корист и на брзо судење од непристрасна порота од негова близина“ и да се спречи граѓанинот да биде „приморан да даде докази против себе“, заштита од „сурови и необични казни“, неосновани претреси и заплени, како и гаранции за судење од порота, слобода на печатот, слобода на религијата („сите луѓе имаат подеднакво право на слободно практикување на религијата“), „соодветна, природна и безбедна одбрана на слободна држава“ заснована на добро регулирана милиција составена од народот, обучен за оружје, дека постојаните армии во време на мир треба да се избегнуваат како опасни за слободата.

Член 8 — го штити лицето од „лишување од слобода освен според законот на земјата“, што подоцна еволуирал во клаузулата за правична постапка во федералниот Повелба за правата. Член 12 — првата кодификација на правото на слободен печат кој бил важен претходник на Првиот амандман на Уставот на Соединетите Американски Држави.

Текст Во продолжение целосниот текст на Вирџиниската декларација за правата:

Нацртот на комитетот бил напишан главно од Џорџ Мејсон, а конечната верзија била усвоена на 12 јуни 1776 година од Вирџиниската конвенција со значајни измени од Роберт Ц. Николас и Џејмс Медисон.

Влијание Вирџиниската декларација за правата имала големо влијание врз подоцнежните документи и се смета дека Комитетот на Петмината се потпрел на неа кога ја составил Декларацијата за независност на Соединетите Американски Држави истиот месец во јуни 1776 година.

А под влијание на Декларацијата бил и Џејмс Медисон, додека ја составувал Повелбата за правата (воведена во септември 1789 година, ратификувана во 1791 година).

Вирџиниската декларација за правата била еден од најраните документи што ја нагласувала заштитата на индивидуалните права наместо да ги штити само членовите на Парламентот или да се состои од едноставни закони што можеле да се променат исто толку лесно како што се донесувале, а добар пример била првата декларација за права што повикала на слободен печат.

Западните окрузи на Вирџинија ја навеле Декларацијата за правата како оправдување за отфрлање на Уредбата за отцепување на државата пред Американската граѓанска војна, а делегатите на Конвенцијата на Вилинг тврделе дека според Декларацијата за правата, секоја промена во формата на владата морала да биде одобрена со референдум.

Бидејќи Конвенцијата за отцепување не била свикана со референдум, западните окрузи тврделе дека сите нејзини акти биле ништовни, што го покренал синџирот на настани ги довело западните окрузи до отцепување како посебна држава Западна Вирџинија.

Цитати изведени од Декларацијата

„Сметаме дека овие вистини се самоочигледни, дека сите луѓе се создадени еднакви, дека нивниот Творец им дал одредени неотуѓиви права, дека меѓу нив се Животот, Слободата и стремежот кон среќа. — Дека за да се обезбедат овие права, меѓу луѓето се воспоставуваат влади, кои ги добиваат своите праведни овластувања од согласноста на владеаните“, Декларација за независност на Соединетите Американски Држави (јули 1776 година) „Луѓето се раѓаат и остануваат слободни и еднакви по права. Општествените разлики можат да се засноваат само на заедничката корист.“, Француска декларација за правата на човекот и граѓанинот (1789) „Добро регулирана милиција, бидејќи е неопходна за безбедноста на слободна држава, правото на народот да поседува и носи оружје нема да биде прекршено.“ иако Декларацијата од Вирџинија не споменува „право на поседување или носење оружје“, Втор амандман на Уставот на Соединетите Американски Држави (декември 1791 г.)

Наводи

Надворешни врски

Декларацијата за правата на Вирџинија (Нацрт на Џорџ Мејсон, 20–26 мај 1776 година) Декларацијата за правата на Вирџинија (Нацрт на Комитетот, 27 мај 1776 година) Вирџиниската декларација за правата (Конечен нацрт, 12 јуни 1776 година) Вирџиниската декларација за права (од Националниот архив) Обликување на Уставот: Декларацијата за правата на Вирџинија, од Библиотеката на Вирџинија и Библиотеката на Конгресот

Категорија:Историја на човековите права Категорија:Вирџинија во Американската револуција Категорија:Документи на Соединетите Американски Д Категорија:Историја на 13те колонии Категорија:Џорџ Масон