Валдман против Канада (Комуникација бр. 694/1996) бил случај одлучен од Комитетот за човекови права на ООН во 1999 година.
Факти Според Законот за образование на Онтарио, секое посебно училиште имало право на целосно јавно финансирање. Посебните училишта биле дефинирани како римокатолички училишта или протестантски училишта. Законот за образование наведувал:„1. (1) „посебен училишен одбор“ значи одбор кој управува со училишен одбор за римокатолици; ... 122. (1) Секое посебно училиште ќе ги дели законодавните грантови на ист начин како и јавното училиште“. Како резултат на тоа, римокатоличките училишта (а во некои јурисдикции, протестантските училишта) биле единствените религиозни училишта кои имале право на исто јавно финансирање како и јавните секуларни училишта. Врховниот суд на Канада го потврдил законот во два случаи, вклучувајќи го и Референцата за Предлог-законот 30, Закон за измена на Законот за образование (Онтарио), и Адлер против Онтарио, .
Г-дин Валдман сакал да им обезбеди на своите деца еврејско образование, но се соочил со финансиски тешкотии, какви што не може да доживее родител кој е римокатолик. Тој тврдел дека Законот за образование ги прекршува членовите 2, 18, 26, 27 од Пактот.
Ставови на Комисијата за човекови права на ОН Комитетот сметал дека „Пактот не ги обврзува државите-страни да финансираат училишта кои се основани врз религиозна основа. Меѓутоа, ако државата-страна одлучила да обезбеди јавно финансирање на религиозни училишта, таа треба да го направи ова финансирање достапно без дискриминација. Ова значи дека обезбедувањето финансирање за училиштата на една религиозна група, а не за друга, мора да се базира на разумни и објективни критериуми. Во овој случај, Комитетот заклучил дека материјалот што му е предочен не покажува дека различниот третман помеѓу римокатоличката вера и религиозната деноминација на авторот се базира на такви критериуми“. Затоа, утврдил повреда на член 26 (забрана за дискриминација) во случајот. Комитетот одлучил дека со оглед на неговите заклучоци во врска со член 26, не се појавува дополнително прашање за негово разгледување според членовите 18, 27 и 2.
Во своето издвоено мислење, Мартин Шајнин нагласил дека обезбедувањето образование на малцински јазици со јавни средства не можело да се смета за дискриминаторско доколку е наменето за оние кои имаат интерес да се образуваат на тие јазици. Притоа, секое различно постапување кон одделни малцински јазици требале да биде оправдано со објективни и разумни причини. Според него, истиот принцип важи и за финансирањето на образованието поврзано со малцинските верски заедници. За да се обезбеди еднаков третман и да се избегне дискриминација, државите можеле да ја земат предвид постојаната и реална потреба од таков вид образование при одлучувањето за негово финансирање.
Врска со друга судска пракса Еден ден пред одлуката во случајот Валдман, Комитетот отфрлил слична жалба од неколку Канаѓани како недозволена, посочувајќи дека „авторите, иако тврдат дека се жртви на дискриминација, не барале јавно финансирани верски училишта за своите деца, туку напротив барале отстранување на јавното финансирање за посебните римокатолички училишта. Така, доколку ова се случило, личната ситуација на авторите во однос на финансирањето за религиозно образование нема да се подобри. Авторите не докажале доволно како јавното финансирање дадено на посебните римокатолички училишта во моментов им предизвикува каква било неповолност“. Сепак, четворица членови на Комитет поднеле посебно мислење, сметајќи го случајот за прифатлив и правејќи паралела со случајот Валдман против Канада.
Последователни дејства Во ноември 2005 година, Комитетот повторил дека Канада треба да преземе чекори со цел „да се елиминира дискриминацијата врз основа на религија во финансирањето на училиштата во Онтарио“. Ова подоцна било објавено во нивните заклучни забелешки за Канада на 20 април 2006 година.
Наводи
Категорија:Кршење на човековите права во Канада Категорија:Историја на човековите права