Борис Георгиевич Перчаткин (руски: Борис Георгиевич Перчаткин; роден на 1 јули 1946) — бор човекови права и најпознат претставник на верското емиграциско движење од Находка од крајот на 1970-тите и почетокот на 1980-тите години, како и активист кој во 1989 година во Соединетите Американски Држави лобирал за усвојување на „Лајтенберговиот амандман“, што резултирало со емиграција на околу еден милион луѓе од земјите на поранешниот Советски Сојуз во САД.

Биографија Младост и приклучување кон црквата Борис Перчаткин е роден во семејство на воен пилот, кој загина во сообраќајна несреќа набргу по раѓањето на Борис. Неколку години по смртта на првиот сопруг, мајката на Борис повторно се омажила за војник, кој во 1953 година бил уапсен поради неорденост за време на немири и осуден на 25 години прогонство во работните логори во Воркута. На 16-годишна возраст, Борис ја открил пентекосталната црква во Находка и и се придружил. Подоцна почнал да собира информации за прогонот на верниците во Советскиот Сојуз и активно ги споделувал со странски новинари.

Емиграциско движење и контакти со дисиденти Во 1976 година, Перчаткин, заедно со неговите соработници Василиј Патрушев, В. А. Бурлаченко и Владимир Степанов, воспоставил контакт со московските дисиденти. Тие им советувале на растечкиот емиграциски бран да му дадат организирана форма. Истата година, Находка била посетена од претставничката на Московската хелсиншка група Л. В. Воронина. Од таа година, Перчаткин активно се залагал за масовно заминување на пентекосталците од ССР. Истата година испратил апели до ОН, Светскиот совет на цркви и шефовите на држави потписнички на Хелсиншкиот договор, во кои предупредувал на постојаниот прогон на верниците во СССР.

Во 1977 година, заедно со Николај Горети, во име на пентекосталците застанал во одбрана на уапсените дисиденти Александар Гинзбург, Јуриј Орлов и Анатолиј Шчарански и се обратил до христијанскиот свет. Истата година, заедно со други христијани од различни вероисповеди, учествувал во јавен штрајк со глад чија цел била да се добие дозвола за заминување на прогонетите христијани од СССР.

На 20 декември 1978 година, преку пошта во Находка, се обидел да испрати новогодишен телеграм до тогашниот претседател на САД, Џими Картер, со молба да посвети внимание на оние на кои им е одземена верската слобода.

Од 1979 година ја води организациската работа за создавање на Центарот на верници кои сакаат да емигрираат, и се кандидирал за негов водач. Во 1980 година бил избран за секретар на новоформираниот Совет на цркви на советските пентекосталци кои се стремеле кон емиграција.

Кон крајот на 1979 година, Перчаткин напишал изјава до „Конгресот и владата на САД и владите на Канада, Австралија, Англија, Западна Германија, Франција и Италија“, во која ја опишал советската реалност, ставовите на КПСС кон религијата и советското законодавство за верските култови.

Државни репресии и затвор Како најактивен член на комитетот на верници кои аплицирале за емиграција, тој станал цел на советските власти. Тие организирале кампања против него и неговото семејство во градскиот весник со објавување црни текстови и клевети.

На 21 август 1980 година, Перчаткин бил уапсен во Находка, а кон крајот на март 1981 година бил осуден по членот 190.1 од Кривичниот законик на РСФСР за „ширење свесно лажни измислици кои го клеветат советскиот државен и општествен систем“ на две години затвор. Според радиостаницата Глас на Америка, за време на истрагата и судењето против Перчаткин биле користени хемиски средства (неуролептици) поради кои ја губел свеста.

Во август 1982 година бил ослободен и ја продолжил борбата за правото на емиграција од СССР. Во февруари 1983 година повторно бил уапсен и осуден по членот 218 (дел 2) од Кривичниот законик на РСФСР на 1,5 година затвор поради незаконско носење ладно оружје.

Дипломатска дејност и емиграција во САД Во 1987 година подготвил извештај за американскиот Конгрес „За состојбата на религијата во СССР“. Извештајот бил прочитан во американскиот Конгрес, а Перчаткин бил поканет на средба со тогашниот американски државен секретар Џорџ Шулц, претседателот на Врховниот суд на САД Вилијам Ренквист и заменик-секретарот за верски прашања. Во мај 1988 година, кога американскиот претседател Роналд Реган официјално го посетил Советски Сојуз за средба со Михаил Горбачов, Перчаткин како претставник на советските протестанти бил поканет во делегација од 40 члена на средба со првата дама Ненси Реган. За време на двочасовниот разговор со неа разговарал за верската слобода во СССР, а Ненси Реган го поканила директно да извести во американскиот Конгрес.

На 26 јули 1988 година, Перчаткин заедно со целото семејство емигрирал во САД. На 4 август 1988 година настапил во Конгресот на САД со говор за геноцидот врз верниците во СССР, за што потоа разговарал со конгресмени, сенатори и дипломати. Резултат од овие разговори било донесувањето на т.н. „Лајтенбергов амандман“ во 1989 година, именуван по демократскиот сенатор од Њу Џерзи, Френк Лајтенберг. Во првата деценија од важењето на овој закон, околу 350.000 верски мигранти се населиле во САД, а до 2010 година вкупно околу 1 милион лица. Масовното заминување на пентекосталците од Находка започнало во 1988 година, кога заминале 152 возрасни лица, а во 1989 година ги следеле уште 45 возрасни верници.

Дејност за човекови права во САД За време на престојот во САД, Перчаткин создал сопствена веб-страница на која детално ги опишал своето апсење, издржувањето на затворската казна и борбата за емиграција, и ја основал христијанската организација за човекови права ARRC (American-Russian Relief Committee). Издал и автобиографска книга „Огненести патеки“ (Огненные тропы), која доживеала повеќе изданија.

Во летото 2025 година, Борис Перчаткин заедно со своите поддржувачи во Стејт департментот на САД и во Комисијата за меѓународна верска слобода (USCIRF) предупредил дека христијанските пацифисти во Русија и Украина се прогонети, им е ускратена алтернативната цивилна служба, се присилно мобилизирани и се изложени на апсења, насилство и закани поради одбивањето да учествуваат во борбени дејствија. Во врска со тоа, Перчаткин лобирал за воспоставување посебна миграциска квота за украинските христијански пацифисти кои пристигнале во САД во рамките на програмата U4U.

Споменувања Борис Перчаткин меѓу другите политички затвореници во својот есеј „Одговорност на научниците“ од 1981 година експлицитно го споменал познатиот дисидент Андреј Сахаров.

Библиографија Перчаткин, Борис — Огненные тропы. Сиетл (САД), 2002. — 222 стр.

Наводи

Литература

Надворешни врски

Категорија:Родени во 1946 година Категорија:Живи луѓе Категорија:Борци за човекови права Категорија:Советски дисиденти Категорија:Протестанти Категорија:Политички затвореници