Никола (Николај) Богориди (; ; ; 1820, Јаш – 23 април 1863, Букурешт) бил османски и молдавски државник од бугарско потекло.
Потекло и образование Син на Стефан Богориди и правнук на Софрониј Врачански. Брат на Александар Богориди. Роден е во Јаш, во Кнежеството Молдавија. Учел во Измит и во Големата народна школа во Цариград, каде што се спријателил со Георги Раковски.
Кариера Во периодот 1837–1839 бил драгоман во османското амбасадорство во Париз. Во 1846 се оженил со Екатерина Конаки, ќерка на молдавскиот болјарин Константин Конаки, и понекогаш го користел името Конаки-Богориди. Имал четири деца: Емануил, Константин, Марија и Луција.
Од декември 1856 до март 1857 бил министер за финансии на Молдавија под кајмакамот Теодор Балш. По неговата смрт, од март 1857 до октомври 1858 ја извршувал функцијата кајмакам (привремен владетел) на Молдавија.
Како ултраконзервативен политичар, се спротивставувал на обединувањето на Молдавија и Влашка. Ги фалсификувал изборните списоци за ад-хок диваните во 1857, што предизвикало дипломатска криза и поништување на изборите. Унионистите победиле на повторените избори, а Богориди бил отстранет од функцијата во октомври 1858.
Однос кон бугарската заедница Како кајмакам ги покровителствувал Бугарите во Јужна Бесарабија. Во 1858 издал хрисовул со кој се основала гимназијата „Св. св. Кирил и Методиј“ во Болград. Дозволил создавање на бугарска општина и печатница во Галац и го предупредил Георги Раковски за османски прогони. Одржувал врски со бугарски дејци и во 1859 го положил камен-темелникот на бугарската црква во Цариград на имотот подарен од неговиот татко.
Последни години По отстранувањето од престолот живеел во Цариград, Виена и Букурешт. Умрел во Букурешт на 23 април 1863 и бил погребан во Браила.
Категорија:Монарси на Молдавија